रोमी १५:१-९(क)

रोमी १५:१-९(क)

 

रोमी अध्याय १५

रोमी १५:१

यस अध्यायमा पावलले कमजोर भाइप्रति बलिया विश्वासीहरूको जिम्मेवारी देखाउँदै रोमी १४ अध्यायकै विषयमा अझै चर्चा गर्दैछन्। सायद यो अध्याय विभाजनलाई खेदजनक मान्नुपर्छ, किनकि रोमी १४ अध्यायको अन्तिम भागले रोमी १५ अध्यायको सुरुको भागलाई बुझ्न हामीलाई मद्दत दिन्छ। (अध्याय विभाजनहरू पछि थपिएका हुन्, ती परमेश्वरको प्रेरणायुक्त मौिलक रचनामा थिएनन्)।

पावलले विश्वासमा बलियाहरूको जिम्मेवारीलाई अघि सार्छन्। “हामी बलियाहरूले” — पावलले आफैलाई पनि बलियाहरूमध्ये गन्छन्। “पर्दछ” भन्नु “गर्नैपर्छ, हाम्रो दायित्व छ” भन्नु हो। यसको मतलब हाम्रो नैतिक दायित्व वा जिम्मेवारी छ। यो नैतिक दायित्व कमजोरप्रति रहेको छ। उनीहरूलाई हाम्रो प्रेमको दायित्व छ, ऋण छ (रोमी १३:८)। “दुर्बलताहरू” को माने कमजोरीहरू, अक्षरशः “बलको अभाव” भन्ने हुन्छ। क्रियापद “सहनु” को माने “बोक्नु, कुनै भार धान्नु, भारी थेग्नु, धैर्यतापूर्वक सहनु, सहेर बस्नु” हुन्छ। आफ्ना चेलाहरूसितको प्रभु येशूको उदाहरणलाई विचार गर्नुस्। उनीहरू धेरै तवरले कमजोर थिए तर उहाँले उनीहरूको कमजोरीहरूलाई धैर्यपूर्वक सहनुभयो, उनीहरूप्रति धैर्य गर्नुभयो र कोमलतापूर्वक उनीहरूलाई परिपक्क्व बनाउँदै लानुभयो ।

कमजोर विश्वासीप्रति बलियो विश्वासीको जिम्मेवारी:

  1. कमजोर विश्वासीलाई ग्रहण गर्नु, जसरी परमेश्वरले गर्नुभयो (रोमी १४:१,३)
  2. कमजोर विश्वासीलाई तुच्छ नठान्नु (रोमी १४:२)
  3. उसको बाटोमा ठेस लाग्ने कुरा नराखिदिनु (रोमी १४:१३,२०)
  4. “प्रेममा हिँड्नु”, अर्थात् प्रेमबमोजिम हिँड्नु (रोमी १४:१५)
  5. आफ्नो भाइ नष्ट नहोस् भनेर हाम्रा आफ्ना अधिकार तथा स्वतन्त्रतालाई त्याग गर्न तयार हुनु (रोमी १४:१५
  6. ख्रीष्टको शरीरमा शान्तिको पछि लाग्नु (रोमी १४:१७,१९)
  7. कमजोर विश्वासीका निम्ति टेक्ने ढुङगाहरू प्रदान गर्दै उसलाई निर्माण गराउनु, उन्नति गर्नु (रोमी १४:१९)
  8. कमजोर भाइको सामु हाम्रो स्वतन्त्रतालाई घमण्डपूर्वक प्रदर्शनी नगर्नु (रोमी १४:२२)
  9. उसका दुर्बलताहरूलाई धैर्यतापूर्वक सहनु (रोमी १५:१)
  10. आफैलाई खुशी पार्ने काम गरिनरहनु (रोमी १५:१)

बलियो विश्वासीले आफैलाई खुशी पार्ने काम गरिरहनुहुँदैन। यसको मतलब, उसले आफ्नै स्वार्थी इच्छाहरू पूरा गरिरहनुहुँदैन। हाम्रो प्राथमिक वास्ता आफैलाई कसरी खुशी पारूँ भन्ने पट्टि नभएर कमजोर भाइको कसरी उन्नतिको गरूँ भन्ने पट्टि हुनुपर्छ, यद्यपि त्यसो गर्दा व्यक्तिगत बलिदानको आवश्यकता पर्ला र आफैलाई इन्कार गर्नुपर्ला (आफूलाई ‘नाइ’ भन्नुपर्ला)।

रोमी १५:२

आफ्नो छिमेकीलाई खुशी पार्नुपर्ने कर्तव्य र दायित्व हरेक विश्वासीको हो। पावलले यहाँ हामीहरू मानिसलाई खुशी पार्ने खाले मानिसहरू बन्नुपर्छ भनेर सिकाउन खोजिरहेका होइनन्। “किनकि अब म मानिसहरूलाई मनाउँदैछु कि परमेश्वरलाई? अथवा के म मानिसहरूलाई खुशी पार्न खोज्दैछु? किनकि अझै मैले मानिसहरूलाई खुशी पारेको छु भने म ख्रीष्टको दास हुनेथिइनँ” (गलाती १:१०)। मानिसहरूलाई खुशी पार्नेहरू ख्रीष्टलाई खुशी पारिरहेका हुँदैनन् र उहाँको सेवा गरिरहेका हुँदैनन्। मानिसलाई खुशी पार्ने व्यक्तिले वास्तवमा आफैलाई खुशी पारिरहेको हुन्छ। ऊ आफ्नै स्वार्थ र फाइदाको निम्ति मानिसहरूसित राम्रो व्यवहार गर्दछ। यहाँ पावलले चर्चा गरिरहेको “छिमेकीलाई खुशी पार्ने” व्यक्तिले आफ्नै फाइदा खोजिरहेको छैन तर उसले आफ्नो छिमेकीको फाइदा खोजिरहेको छ। ऊ आफ्नो छिमेकीको भलाइको निम्ति व्यक्तिगत बलिदान गर्न तयार छ। यसलाई पावलले १ कोरिन्थी १०:३३ मा थप व्याख्या गरेका छन् — “जसरी म पनि तिनीहरूले मुक्ति पाऊन् भनेर मेरो आफ्नै फाइदा खोज्दिनँ, तर धेरैको फाइदा खोज्दै सबै मानिसहरूलाई सबै कुरामा खुशी राख्दछु”। तुलना गर्नुस् १ कोरिन्थी १३:५ सित — “प्रेमले आफ्नै भलाइ खोज्दैन”। सही मनोभाव यस्तो हुन्छ: “म आफ्नो छिमेकीलाई प्रेम गर्दछु र म उसको भलाइ र उसको फाइदा खोज्दैछु, म उसको निम्ति परमेश्वरकै उच्चतम भलाइ र सर्वोत्तम चाहन्छु। उसको उन्नति भएको ऊ निर्माण गरिएको म चाहन्छु, मेरो तर्फबाट ठूलो व्यक्तिगत बलिदानको आवश्यक्ता किन नपरोस्। यो व्यक्ति आत्मिक रूपमा स्वस्थ र आत्मिक रूपमा धनवान् बनेको म चाहन्छु!”

रोमी १५:३

पावलले अब हामीलाई ख्रीष्टको नमुना प्रस्तुत गर्दछन्। अर्काको भलाइको निम्ति आफैलाई खुशी नपारेको मानिस उहाँजस्तै अर्को नमुना भेट्टाउन सकिँदैन। ख्रीष्टको क्रूसमा जाने काम 0आफैलाई खुशी पार्ने अनुभव थिएन। पावलले भजनसङ्ग्रह ६९:९ बाट उद्दरण गर्दछन् — “किनकि तपाईंको घरको जोशले मलाई खाएको छ; अनि तपाईंलाई निन्दा गर्नेहरूका निन्दाहरू ममाथि परेका छन्”। यी शब्दहरू परमेश्वर पितालाई सम्बोधन गरिएका छन्। ख्रीष्ट आउनुभएको संसार परमेश्वरलाई घृणा गर्ने र परमेश्वरलाई गिल्ला गर्ने संसार थियो। उहाँ पिताको प्रतिनिधि भई आउनुभयो र पितातर्फ लक्षित गिल्ला र घृणाका अभिव्यक्तिहरू उहाँले आफैमाथि लिनुभयो। त्यसैगरी हामी पुत्रका प्रतिनिधि हौं र हामीले उहाँको निन्दा बोक्नुपर्छ (हेर्नुस् हिब्रू १३:१३)। जब आफैलाई खुशी पारूँ कि र अर्काको उन्नति गर्नुको सट्टा स्वार्थ पूरा गर्नपट्टि लागूँ कि भन्ने परीक्षाले घेर्छ, त्यसबेला हामी कलवरी क्रूसको उदाहरण र हाम्रा धन्यको मुक्तिदातालाई विचार गरौं जो सेवा गरिनलाई होइन तर सेवा गर्न र आफैलाई धेरैको छुटकाराको दामको रूपमा अर्पण गर्न आउनुभयो (मर्कूस १०:४२-४५)।

ख्रीष्टले कहिल्यै आफ्नै भलाइ खोज्नुभएन: सारा संसारलाई यो कुरा थाहा छ! “अनि येशूले तिनलाई भन्नुभयो: स्यालहरूका ओडार र आकाशका चराहरूका गुँड छन्, तर मानिसका पुत्रको शिर राख्ने ठाउँधरि छैन” (मत्ती ८:२०)। तरैपनि बिहानको सबेरैदेखि रातको अबेरसम्म, अनि कतिपटक ढिलो रातीसम्म पनि, उहाँको पूरै जीवन अर्काको सेवा गर्नमा व्यवस्त हुन्थ्यो! निरन्तर भीडहरूले उहाँबाट खिँचिरहने कार्य गर्दथ्यो — उहाँको समय, उहाँको प्रेम, उहाँको शिक्षण, उहाँका चङ्गाइ — उहाँमा स्वार्थको एक छेउ पनि छैन भन्ने कुरामा उनीहरू भरोसा गर्न सक्थे भन्ने कुराको सुन्दर प्रमाण त्यो थियो।” — विलियम न्यूवेल

रोमी १५:४

बलियाहरू यदि कमजोरहरूप्रति जस्तो हुनुपर्छ त्यस्तो हुने हो भने (पद १-२) उनीहरूसित ख्रीष्टको मन हुनु आवश्यक छ (पद ३)। ख्रीष्टको मन हुने एउटै उपाय भनेको पवित्रशास्त्रहरू बुझेर हो, ती कुराहरू जो “पहिल्यै लेखिए” । यी कुराहरू हाम्रा निम्ति लेखिएका हुनाले हामी कति धन्यवादी हुनुपर्छ:

“तर येशू नै परमेश्वरका पुत्र ‘ख्रीष्ट’ हुनुहुन्छ भनी तिमीहरूले विश्वास गर्न सक र विश्वास गरेर तिमीहरूले उहाँको नामद्वारा जीवन पाओ भनी यीचाहिँ लेखिएका हुन्” (यूहन्ना २०:३१)

“मैले तिमीहरूलाई अर्थात् परमेश्वरको पुत्रको नाममा विश्वास गर्नेहरूलाई यी कुराहरू लेखेको छु — तिमीहरूसित अनन्त जीवन छ भन्ने कुरा तिमीहरूलाई थाहा होस्, र परमेश्वरको पुत्रको नाममा तिमीहरूले विश्वास गर” (१ यूहन्ना ५:१३)।

“कि उहाँले विशेष हाम्रा निम्ति यसो भन्दै हुनुहुन्छ? हो, जोत्नेले आशासित जोत्नुपर्छ, र आशासित अन्न झाँट्नेले उसको आशाको भागीदार हुनुपर्छ भनेर हाम्रा निम्ति नै यो लेखिएको हो” (१ कोरिन्थी ९:१०)।

“अब उदाहरणका निम्ति यी सबै कुराहरू तिनीहरूमाथि आइपरे, र हाम्रै चेताउनीका निम्ति लेखिएका हुन्, जसमाथि संसारका अन्तहरू आइपुगेका छन्” (१ कोरिन्थी १०:११)।

परमेश्वरको वचन हाम्रै निम्ति हो! प्रिय पुस्तक! परमेश्वरले हामीलाई अन्धकारमै छोड्नुभएको छैन। परमेश्वरले हामीलाई निर्देशन बिना छोड्नुभएको छैन। परमेश्वरले हामीलाई सान्त्वना र आशा बिना छोड्नुभएको छैन। परमेश्वरले हामीलाई कम्पास र नक्सा बिना छोड्नुभएको छैन। परमेश्वरले हामीलाई उहाँको महिमाको निम्ति वर्तमान समयमा यस संसारमा कसरी जिउन सक्छौं भनेर निश्चित निर्देशनहरू दिनुभएको छ। यी कुराहरू हाम्रा निम्ति लेखिएका हुन्, हाम्रै शिक्षाका निम्ति (पद ४), हाम्रो निर्देशनको निम्ति, हाम्रो शिक्षणको निम्ति, ताकि हामी सिकाइएका हौं। दाँज्नुस् २ तिमोथि ३:१६ — “सबै पवित्रशास्त्र शिक्षाका निम्ति लाभदायक छन्।”

यस पदले देखाउँछ कि पवित्रशास्त्रले एउटा विश्वास गर्ने हृदयलाई दुईटा कुरा प्रदान गर्दछ — धैर्य र सान्त्वना: “हामीले धीरज र पवित्र शास्त्रबाटको सान्त्वनाद्वारा आशा पाउन सकौं भनेर”। धैर्य र सान्त्वना आउने पवित्रशास्त्रहरूबाट हो। पवित्रशास्त्रहरू धैर्य र सान्त्वनाका स्रोत हुन्। धैर्य भन्नाले ठूलो सङ्कटहरू र परीक्षा र कष्टका बीच सहने शक्ति, लागिरहन सक्ने क्षमता भन्ने बुझिन्छ। अक्षरशः यसको माने हो “मुनि रहनु”, यसैले यसको अर्थ हो जीवनका कठिन परीक्षाहरूका बीच स्थिर रहनु। सान्त्वना भन्नाले हौसला भन्ने बुझिन्छ। पवित्रशास्त्रले जो विश्वासीको मन भिजेर रहेको छ र जसका विचारहरू परमेश्वरको वचनमा डुबेको छ उसले यस स्रोतबाट सबैभन्दा कठिन परिस्थितिहरूमा समेत परमेश्वरप्रति विश्वासयोग्य रहन र लागिरहन हरेक प्रकारको उत्साह प्राप्त गर्नेछ। यसको प्रतिफल के हुन्छ त? “आशा पाउन सकौं भनेर”! पवित्रशास्त्रहरूको माध्यमद्वारा हामी सबैभन्दा ठूला कठिनाइहरूमा समेत परमेश्वरमा भरोसा गर्न लागिरहन उत्साह पाउँदछौं यस्तो ठूलो प्रतीक्षा र निश्चित आशाका साथ कि परमेश्वरले सफलतापूर्वक हामीलाई पार गराउनुहुनेछ र भविष्य केवल उज्यालो मात्र हुन सक्नेछ!

दौडको चित्रण: ख्रीष्टिय जीवनलाई दौडसित तुलना गर्ने गरिएको छ (हिब्रू १२:१-२; १ कोरिन्थी ९:२४; २ तिमोथी ४:७)। दौड दौडने क्रममा त्यहाँ केही कठिनाइहरू हुन्छन् र परीक्षा र बाधा-अड्चनहरू हुन्छन् जसलाई हामीले बाटोमा सामना गर्नुपर्ने हुन्छ। तरैपनि, जतिसुकै गाह्रो किन नहोस् वा हाम्रो ज्यान जतिसुकै लखत्रान किन नहोस् हामी दौडमा दौडिरहनैपर्छ। हामीले छोड्नुहुन्न (धैर्य, दाँज्नुस् हिब्रू १२:१), सहनुपर्छ, लागिरहनुपर्छ। हामीले हार खानुहुँदैन। हामीले दौड पूरा गर्नैपर्छ। बाटो अगाडि बढ्दै गर्दा हामीले सान्त्वना र हौसला पाउँछौं। दर्शकहरूले हामीलाई उत्साह देलान्, हामीलाई फेरि सुरुमा जस्तै जोश प्राप्त हुन सक्छ, अनि सबभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा त हामीले उहाँलाई सम्झना गर्नुपर्छ जसले सफलतापूर्वक दौड पूरा गरिसक्नुभएको छ (हिब्रू १२:२)। अझ हामी निशानाको ठूलो आशा र निश्चित प्रतीक्षासहित दौडनुपर्छ। त्यहाँ हामीलाई पर्खिरहेका आनन्दहरू र आशिषहरू हामी जान्दछौं, अनि दौड पूरा गरेपछि “स्याबास!” भनिएको सुन्न पाउने ठूलो प्रतीक्षासित हामी अगाडि हेर्दछौं। यसरी धैर्य र सान्त्वनाद्वारा हामीसँग आशा (खुशीको प्रतीक्षा) हुन सक्छ।

रोमी १५:५

पद ४ मा परमेश्वरको वचन धैर्य र सान्त्वनाको स्रोत भएको कुरा उल्लेख छ।
पद ५ मा परमेश्वर स्वयं नै धैर्य र सान्त्वनाको स्रोत भएको कुरा उल्लेख छ।

मैले कसरी धैर्य (कठिन परीक्षाहरूमा सहनशीलता) र सान्त्वना (कठिनाइहरूका बीच हौसला) पाउन सक्छु? म सबै सान्त्वनाका परमेश्वरमा रहिरहनुपर्छ र उहाँको वचन मभित्र रहन दिनुपर्छ (यूहन्ना १५:७)।

पद ४ मा चाबी शब्दहरू धैर्य, सान्त्वना र आशा हुन्। पद ५ मा परमेश्वरलाई धैर्यका परमेश्वर र सान्त्वनाको परमेश्वर भनिएको छ। पद १३ मा उहाँलाई आशाको परमेश्वर भनिएको छ। यही महान् परमेश्वरले उहाँका विश्वासी जनहरूलाई एकै मनको हुन, एउटै विचार राख्न, सहमतमा हुन, एकमत हुन प्रदान गर्नुभएको होस्। नयाँ नियमका निम्न पदहरूले विश्वासीहरूलाई एकै मनको हुन अर्ती दिन्छन्: २ कोरिन्थी १३:११; फिलिप्पी २:२ र दाँज्नुस् पद ५; फिलिप्पी ३:१४,१६; ४:२; रोमी १२:१६।

विश्वासीहरूलाई एउटै मनको हुन कसरी सम्भव छ? हामीहरू कसरी उस्तै विचार राख्न सक्छौं? हामी कसरी एकमत हुन सक्छौं। यसको चाबी रोमी १५:५ को अन्तमा भेटिन्छ — “येशू ख्रीष्ट अनुसार”। हाम्रो विचार उहाँको विचारसित मेल खानुपर्छ। उहाँ नै मानदण्ड हुनुहुन्छ।

दृष्टान्त: लमाइको नापको सम्बन्धमा त्यहाँ एउटा मानदण्ड हुन खाँचो छ। एक फुट (१२ इञ्च) भनेको कति लामो हो? एक फुट कति लामो हुन्छ भन्ने सवालमा हामी सबैजना कसरी समहतमा आउन सक्छौं? एक फुट कति लामो हुनुपर्छ भन्ने सवालमा हामी हरेकको आ-आफ्नै धारणा हुन सक्छ। अथवा यदि हामीले एक फुट भनेको एक वयस्कको पैतलाजत्तिकै लामो हुनुपर्छ भन्ने निर्णय गर्यौं भने कोहीकोही वयस्कहरू, जस्तै बास्केटबल खेलाडीहरूका पैतलाहरू ठूलो र लामा हुन्छन् जब कि अरूका साना र छोटा हुन्छन्। तर खुसीको कुरा त्यहाँ एउटा मानदण्ड छ जसको सम्बन्धमा हामी सबैजना सहमत हुन सक्छौं, ठ्याक्कै कति हो एक इञ्च लामो भनेको, एक फुट भनेको र एक गज भनेको। एक फुटको लमाइ संयुक्त राज्य अमेरिकाको नेशनल ब्यूरो अफ स्ट्याण्डर्डस नाम गरेको संस्थाले निर्धारण गरेको लमाइ हो। विश्वासीहरूले कसरी विचार गर्नुपर्छ भन्ने कुराको सम्बन्धमा भने येशू ख्रीष्ट नै मानदण्ड हुनुहुन्छ। हामी यदि एकै मनको हुने हौं भने हामीसित उहाँको मन हुनुपर्छ (फिलिप्पी २:२,५)। हाम्रो विचार उहाँको विचारसित मेल खानुपर्छ अनि उहाँको विचार परमेश्वरको वचनमा प्रकट गरिएको छ। म यदि तपाईंसित सहमत हुने हो भने हामी दुवैजना ख्रीष्टसित सहमत हुनु खाँचो छ। यदि म ख्रीष्टसित असहमत छु वा तपाईं ख्रीष्टसित असहमत हुनुहुन्छ भने वा हामी दुवैजना ख्रीष्टसित असहमत छौं भने हामी एकै मनका हुनेछैनौं। अनि यदि हामी परमेश्वरको मानदण्डसित असहमत छौं भने हामी दुईजना एकअर्कासित सहमत हुनुको महत्त्व के नै हुन्छ र? परमेश्वरका जनहरूले येशू ख्रीष्ट र उहाँको वचनसित सहमत हुनलाई हरेक प्रयास गर्नैपर्छ। उहाँले जुन कुरालाई प्रेम गर्नुहुन्छ हामीले प्रेम गर्नुपर्छ, जुन कुरालाई उहाँले घृणा गर्नुहुन्छ हामीले पनि घृणा गर्नुपर्छ, उहाँले जे विचार राख्नुहुन्छ त्यही विचार हामीले राख्नुपर्छ।

विश्वासीहरू एउटै पन्नामा हुनु आवश्यक छ। हामी एकै मनको हुनु पर्ने हो। मानौं सबै विश्वासीहरू आराधना सेवाका लागि जम्मा भएका छन् र भजन गाउने समय आइपुग्दा कुनै भजनको नम्बर अगाडिबाट बताइएन। हरेक विश्वासी आ-आफूलाई जुन भजनमा पल्टाउन मन लाग्छ त्यहाँ पल्टाउँछ र किबोर्ड बजाउने र गितार बजाउने पनि आ-आफूले जहाँ पल्टाउन मन लाग्छ त्यहाँ पल्टाउँछ। हामी अब सबैजना फरक-फरक पन्नामा छौं र अगुवाइ गर्नेले गीत गाउन थाल्न सङ्केत दिन्छ। तपाईं अब कल्पना गर्न सक्नुहुन्छ भजन गाउने यस तरिकाले त्यहाँ कस्तो भद्रगोल स्थिति उत्पन्न हन्छ? त्यो पूरै बेमेल हुन्छ। हामी सबैजना एउटै पन्नामा हुनुपर्छ अनि हामीले निर्देशन चाहिँ परमेश्वरबाट र उहाँको वचनबाट पाउनुपर्छ। परमेश्वर निर्देशक हुनुपर्छ। हामी सबै फरक-फरक चरणहरूमा र तहहरूमा छौं। एकजना ख्रीष्टमा नयाँ बालकै छ, अर्को ऊ भन्दा पाको छ, उसले मुक्ति पाएको र बढ्दै गरेको ५० वर्ष भइसक्यो — जस्तो सुकै किन नहोस्, हामी सबैजना हाम्रा जिउँदो प्रभु र उहाँको वचनमा केन्द्रित हुनुपर्छ र हामीले हाम्रो निर्देशन उहाँबाट पाउनुपर्छ।

रोमी १५:६

“तिमीहरू” बहुवचन शब्द हो। विश्वासीहरूलाई पावलको सन्देश यो थियो: यद्यपि हामीहरू धेरैजना छौं, हामी एकझैं हुनुपर्छ। यद्यपि हाम्रा धेरै मनहरू छन्, हामीहरूको एउटै मन हुनुपर्छ, अँ ख्रीष्टकै मन (फिलिप्पी २:५; १ कोरिन्थी २:१६)। यद्यपि हाम्रा धेरै मुखहरू छन्, हामी एउटै मुखझैं हुनुपर्छ। सबै विश्वासीहरू सबै कुराहरूमा परमेश्वर महिमित हुनुभएको होस् भन्ने एउटै इच्छामा एक हुनुपर्छ। “एउटै मन” भनेको एकमत हुनु, एउटै मनको हुनु हो। प्रेरितको पुस्तकमा यो पटक-पटक सुरुका विश्वासीहरूको सम्बन्धमा प्रयोग भएको छ जोहरू एउटै मन र एउटै हृदयका थिए (प्रेरित १:१४; २:१,४६; ४:२४; ५:१२; १५:२५)। सुरुको मण्डलीका दिनहरूमा विश्वासी जन यदि ख्रीष्ट र उहाँको वचनसित सहमत नभएको पाइएको भए ऊ बेठिक ठाउँमा भएको ठहरिन्थ्यो। प्रेरित ७:५७ मा उही शब्द स्टिफनसका शत्रुहरूको सम्बन्धमा प्रयोग भएको छ जब तिनीहरू “एकै मनका भएर तिनीमाथि झम्टे”। तिनीहरू स्टिफनसको सुसमाचार र उनले प्रतिनिधित्व गरेका ख्रीष्टको विरुद्धमा एकमत थिए।

रोमी १५:७

हामीले भाइहरूलाई ग्रहण गर्नुपर्ने किन हो? किनकि ख्रीष्टले हामीलाई ग्रहण गर्नुभएको छ। मैले अर्को भाइलाई कसरी ग्रहण गरूँ? ठीक जसरी ख्रीष्टले मलाई ग्रहण गर्नुभयो! तुलना गर्नुस् रोमी १४:१,३। परमेश्वरले यदि मलाई आफ्नो परिवारमा र उहाँको शरीर मण्डलीमा स्वागत गर्नुभएको छ भने मैले अर्कोलाई स्वागत गर्न कसरी इन्कार गर्न सक्छु र जसलाई ख्रीष्टलाई स्वागत गर्नुभएको छ? ख्रीष्टले स्वीकार गर्नुभएको व्यक्तिलाई मैले कसरी इन्कार गर्न सक्छु र? नयाँ नियमले निम्न कुराहरू सिकाउँछ:

जसरी ख्रीष्टले मलाई प्रेम गर्नुभयो मैले त्यसरी नै अर्कोलाई प्रेम गर्नुपर्छ (यूहन्ना १३:३४)।
जसरी ख्रीष्टले मलाई क्षमा गर्नुभयो मैले त्यसरी नै अर्कोलाई क्षमा गर्नुपर्छ (एफेसी ४:३२)
जसरी ख्रीष्टले मलाई सहनुहुन्छ मैले त्यसरी नै अर्कोलाई सहनुपर्छ (कलस्सी ३:१३)
जसरी ख्रीष्टले मलाई ग्रहण गर्नुभयो मैले त्यसरी नै अर्कोलाई ग्रहण गर्नुपर्छ (रोमी १५:७)

सारांशमा, “ख्रीष्ट येशूमा जन मन थियो, त्यही मन तिमीहरूमा पनि होओस्” (फिलिप्पी २:५)। म यदि ख्रीष्टसित सहमत छु भने मैले उहाँले जस्तै ग्रहण गर्नेछु, उहाँले जस्तै प्रेम गर्नेछु, उहाँले जस्तै क्षमा दिनेछु, आदि। “ग्रहण” शब्द मेलिटाको टापुमा त्यहाँका आदिवासीहरूले पावललाई दिइएको न्यानो स्वागतलाई बयान गर्न प्रयोग भएको छ (प्रेरित २८:१-२)। साथै यो फिलेमोन १२ र १७ मा प्रयोग भएको छ जहाँ पावलले फिलेमोनलाई उनका भागेर गएका दासलाई तिनी पछिबाट ख्रीष्टमा एक भाइ बनेकाले फेरि स्वागत गर्नलाई उत्साह दिए।

रोमी १५:८

येशू ख्रीष्ट खतनाका (यहूदी जातिका, परमेश्वरका करारगत जनहरूका) एक सेवक हुनुहुन्थ्यो (यसैबाट “डिकन” भन्ने शब्द आउँछ; मत्ती २०:२८, ख्रीष्ट सेवा गर्न आउनुभयो, सेवा गरिनलाई होइन)। हामीले उहाँ पृथ्वीमा आउनुको उद्देश्य बुझ्नुपर्छ:

“तर उहाँले जवाफ दिएर भन्नुभयो: इस्राएलका घरानाका हराएका भेडाहरूँकहाँ बाहेक अरू कसैकहाँ पठाइएको होइन”( मत्ती १५:२४)।

“उहाँ आफ्नैकहाँ आउनुभयो, उहाँका आफ्नैले चाहिँ उहाँलाई ग्रहण गरेनन्” (यूहन्ना १:११)।

यहूदीका पितापूर्खाहरू (अब्राहाम, इसाहक, याकूब, दाऊद, आदि) लाई दिइएका प्रतिज्ञाहरू पुष्टि गर्ने उद्देश्यले यहूदीहरूप्रतिको ख्रीष्टको सेवकाइ परमेश्वरको सत्यताका निम्ति थियो।परमेश्वरका प्रतिज्ञाहरू पूर्णरूपमा सत्य छन्, अनि ख्रीष्टले यस तथ्यलाई पुष्टि गर्नुभयो। परमेश्वरले आफ्ना जनहरूलाई एक मसीहको प्रतिज्ञा गर्नुभयो। ख्रीष्ट, यस प्रतिज्ञाको पूरा हुवाइ हुनुभएको नाताले यस प्रतिज्ञालाई पुष्टि गर्नुभयो र परमेश्वर आफ्नो वचनको सम्बन्धमा कति सत्य र विश्वासयोग्य हुनुहुन्छ भन्ने देखाउनुभयो। परमेश्वरले आफ्ना जनहरूलाई मुक्तिको प्रतिज्ञा गर्नुभयो र यस प्रतिज्ञाको सत्यता पूरा भयो जब उहाँले मुक्तिदातालाई पठाउनुभयो! परमेश्वरले आफ्ना जनहरूलाई अगमवक्ताहरूको मुखद्वारा राज्यको प्रतिज्ञा गर्नुभयो अनि परमेश्वरले यस प्रतिज्ञाप्रति आफूलाई विश्वासयोग्य प्रमाणित गर्नुभयो जब उहाँले स्वयं राजालाई पठाउनुभयो जसले यो सन्देश प्रचार गर्नुभयो: “स्वर्गको राज्य नजिकै आएको छ।” परमेश्वर आफ्नो वचनप्रति र आफ्ना प्रतिज्ञाहरूप्रति विश्वासयोग्य हुनुहुन्छ। परमेश्वरका सबै प्रतिज्ञाहरू र बिनाशर्तका करारहरू होआमेन छन् (२ कोरिन्थी १:२०)!

रोमी १५:९क

माथिको दफामा चर्चा गरिएका सबै प्रतिज्ञाहरू यहूदीहरूलाई दिइएका थिए, अन्यजातिहरूलाई होइन। उहाँले मसीह पठाउनुहुनेछ भन्ने कुरा परमेश्वरले यहूदीहरूलाई प्रतिज्ञा गर्नुभयो, तर अन्यजातिहरूलाई त्यस्तो कुनै प्रतिज्ञा थिएन। मुक्तिदाता इस्राएलको घरानाको हराएको भेडाकहाँ पठाइनुभएको थियो, अन्यजातिहरूलाई होइन (मत्ती १०:५-६)। राज्यका प्रतिज्ञाहरू इस्राएलीहरूलाई दिइएका थिए, अन्यजातिहरूलाई होइन। करारहरू (अब्राहामसितको, दाऊदसितको, नयाँ, आदि) इस्राएल जातिसित बाँधिएका थिए, अरू जातिहरूसित होइन।

यहूदीहरूले त्यसैले परमेश्वरकहाँ उहाँका प्रतिज्ञाहरूका आधारमा यसरी पुकार गर्न सक्थे। “प्रभु, तपाईंले जस्तो प्रतिज्ञा गर्नुभएको छ तपाईंले त्यस्तै गर्नुहुनेछ भनेर हामी तपाईंमा भर पर्दैछौं। तपाईंको वचनप्रति वफादार भइदिनुहोस्। आफ्ना प्रतिज्ञाहरू पूरा गर्नुहोस्। हाम्रा पितापूर्खाहरूसित बाँध्नुभएका तपाईंका करारहरूलाई सम्झना गर्नुहोस्। तपाईंको वचनअनुसार हामीलाई तपाईंको उद्धार प्रदान गर्नुहोस्।” तर अन्यजातिहरूले भने यस किसिमको आधारमा परमेश्वरलाई पुकार्न सक्दैनथे। उनीहरूसित दाबी गर्नलाई यस्ता प्रतिज्ञाहरू थिएनन्। परमेश्वर उनीहरूसित कुनै करारले बाँधिनुभएको थिएन। परमेश्वरले उनीहरूलाई कोही मसीह पठाउने प्रतिज्ञा गर्नुभएको थिएन। तब उनीहरूले पुकार गर्ने आधार के थियो त? अन्यजातिहरूले परमेश्वरलाई उहाँको दयाको आधारमा मात्र पुकार गर्न सक्थे: “परमेश्वर हामीप्रति दयालु हुनुहोस्! हामीलाई कुनै प्रतिज्ञा दिइएको छैन र हामी तपाईंको क्रोधबाहेक केही पाउन योग्यका छैनौं। तपाईं एक दयालु परमेश्वर हुनुभएको आधारमा हामीलाई तपाईंको उद्धार प्रदान गर्नुहोस्!”

परमेश्वरले आफ्ना प्रतिज्ञाहरू विश्वासयोग्यताका साथ पूरा गर्नुभएकोले र उहाँका करारगत वाचाहरूलाई सम्मान गर्नुभएकोले यहूदीहरूले परमेश्वरलाई महिमा दिन सक्थे। अन्यजातिहरूले चाहिँ परमेश्वरलाई उहाँको दयाका निम्ति महिमा दिन सक्थे: “अन्यजातिहरूले पनि उहाँका दयाका निम्ति परमेश्वरको महिमा गरून्।”

यो अध्ययन माला मीडलटाउन बाइबल चर्चद्वारा प्रकाशित सामग्रीबाट नेपालीमा अनुवाद गरिएको हो। यसलाई अध्ययन गर्दा ट्रिनिटेरियन बाइबल सोसाइटी (TBS) द्वारा प्रकाशित पवित्र बाइबल प्रयोग गर्नुभयो भने तपाईंलाई सहज हुनेछ। तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र उहाँका पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा आइपुग्न र त्यसमा बढ्दै-बढ्दै जान पवित्र आत्माले यी अध्ययनहरूलाई प्रयोग गर्नुभएको होस्! (१ पत्रुस २:२; २ पत्रुस ३:१८)

रोमी १४:१३-२३

रोमी १४:१३-२३

 

रोमी १४:१३

हामी एक अर्कालाई अबदेखि उसो न्याय नगरौं। न्याय गर्ने काम परमेश्वरको हातमा छौडिदिऔं (पद १०)। तपाईंको भाइको न्यायधीश तपाईं होइन, ख्रीष्ट हुनुहुन्छ। भाइको न्याय गर्नुको सट्टा बरु तपाईंले आफ्नो भाइलाई प्रेम गर्नुपर्छ। पावलले यस खण्डमा “ठेस लाग्ने कुरा” को सिद्धान्तलाई प्रस्तुत गर्छन् जसलाई धेरैले “प्रेमको सिद्धान्त” भनेर पनि जनाउने गर्छन्। यस पदमा बताइएको कुरा के हो त्यसमा ध्यान दिनुहोस्: “न्याय नगरौं…तर न्याय (संकल्प) गरौं”। पावलको तात्पर्य यो हो: आफ्नो भाइको न्याय नगरौं बरु आफैलाई न्याय गरौं र आफ्नो भाइको बाटोमा कुनै ठेस लाग्ने कुरा नराखेका हौं भनेर निश्चित गरौं। न्याय गर्नुपर्ने हाम्रो भाइलाई होइन, आफैलाई हो। यो कुरा भजनसङ्ग्रमा पटकपटक दोहोरिएको अभिव्यक्तिसित दाँज्नुस्: “हे परमेश्वर, मेरो न्याय गर्नुहोस्।” ख्रीष्टमा भएको हाम्रो भाइलाई ठक्कर खुवाउने वा हानि गर्ने कुनै पनि कुरा हामीले गरिरहेका छैनौं भन्ने कुरा हामीले निश्चय गरौं। आफ्नो भाइलाई उठाउन खोजौं, उसलाई ढलाउन होइन। उसलाई सहायता गर्न खोजौं, चोट पुर्याउन होइन। उसलाई निर्माण गर्न खोजौं, भत्काउन होइन। आफ्नो भाइको बाटोमा टेक्न मिल्ने ढुङ्गा राखौं, ठेस लाग्ने कुरा होइन।

रोमी १४:१४

यहाँ कुनै पनि कुरा अशुद्ध छैन भनेर बताउँदा पावल मान्छेले खाने खाद्यवस्तुहरूको सन्दर्भलाई लिएर चर्चा गर्दैछन् (पद २,६,१५,१७,२१,२३ हेर्नुस्)। त्यहाँ कति कुराहरू नैतिक रूपमा अशुद्ध हुन्छन् भनेर पावल राम्ररी जान्दथे (जस्तै, पावलले एफेसी ५:३-६; गलाती ५:१९-२१ र कलस्सी ३:५-६ मा लेखेका कुराहरूलाई हेर्नुस्)। यस पदमा पावलको तात्पर्य यो हो: “कुन कुराहरू खान हुन्छ भन्ने विषयमा म जान्दछु र निश्चित छु कुनै पनि कुरा आफै-आफ अशुद्ध छैन।” यस सत्यताको बारेमा पावललाई कसले विश्वस्त बनायो? जवाफ हो, प्रभु येशू ख्रीष्ट आफैले (“म प्रभु येशूमा निश्चित छु”)। “अशुद्ध” भन्ने शब्द यस पदमा तीन-तीन पटक भेटिन्छ। यस ग्रीक शब्दको माने “साधारण” (common) हो र यो अपवित्र वा अशुद्ध कुरालाई जनाउन प्रयोग हुन्थ्यो। यो शब्द प्रेरित १०:१४ मा प्रयोग भएको छ — “तर पत्रुसले भने: कुनै रीतिले हुँदैन, प्रभु; किनकि मैले कहिले पनि कुनै अपवित्र (common) वा अशुद्ध वस्तु खाएको छैनँ”। यहाँ हामी देख्छौं यो शब्द “अशुद्ध” को पर्यायवाची हो। एक असल यहूदी भएकाले, पत्रुसले शुद्ध खानेकुराहरू र अशुद्ध खानेकुराहरूका बीच लेवीय भिन्नताहरू लागु गर्दथ्यो। त्यस अवसरमा परमेश्वरले पत्रुसलाई दिनुभएको जवाफ यो थियो: “परमेश्वरले जसलाई शुद्ध पार्नुभएको छ, त्यसलाई तिमी अपवित्र नभन” (प्रेरित १०:१५)।

पवित्रशास्त्रले यो प्रस्टै सिकाएको कुरा हो, यस वर्तमान मण्डली युगमा विश्वासीहरूले अशुद्ध मान्नुपर्ने त्यस्ता कुनै पनि खानेकुराहरू छैनन्:
“जसले विवाह गर्न मनाही गर्छन् र खानेकुराहरूबाट अलग रहनू भनी आज्ञा गर्छन्; जसलाई विश्वास गर्नेहरू र सत्यलाई जान्नेहरूले धन्यवादसाथ ग्रहण गरून् भनी परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभयो। किनकि परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभएको हरेक वस्तु असल छ, र धन्यवादसाथ लिइयो भने कुनै कुरा पनि अस्वीकार गरिने लायकको छैन; किनकि यो परमेश्वरको वचन र प्रार्थनाद्वारा पवित्र गरिन्छ” (२ तिमोथी ४:३-५)।

परमेश्वरले खानेकुरा अशुद्ध छैन भन्नुभएको छ र पावल यसमा सहमत छ: “कुनै पनि कुरा आफै-आफ अशुद्ध छैन” (रोमी १४:१४)। त्यसोभए कुनै कुरालाई अशुद्ध बनाउने केले हो? जब कुनै व्यक्तिले कुनै कुरा अशुद्ध ठान्दछ, तब उसको निम्ति त्यो अशुद्ध हुँदछ! जस्तै उदाहरणको लागि एउटा विश्वासी यहूदी छ जसले अझै यो ठान्दछ उसले लेवी ११ अध्यायमा उल्लेखित लेवीय खानपान सम्बन्धी नियमावलीलाई पछ्याउनुपर्छ। “के मैले सुङ्गुरको मासु खानु हुन्छ? लेवी ११ मा सुङ्गुर अशुद्ध पशु भनेर सूचित छ। यसैले मेरो विवेकले मलाई तिमीले सुङ्गुरको मासु खानु हुँदैन र मेरो निम्ति सुङ्गुरको मासु अशुद्ध हो भन्दछ। मैले सुङ्गुरको मासु खाएँ भने के हुन्छ? मेरो विवेकले मलाई दोषी ठहराउँछ र मलाई भन्छ तिमीले अशुद्ध र साधारण कुरा खानु गलत हो” (प्रेरित १०:१४ मा पत्रुसको अनुभवसित तुलना गर्नुस्)। उक्त विश्वासीले यदि सुङ्गुरको मासु खाँदो हो ऊ आफ्नो विवेकको विरुद्धमा जाने थियो र उसले गलत ठानेको कुरा गरिरहेको हुनेथ्यो। “सुङ्गुरको मासु खानु गलत हो भनेर म जान्दछु तर जेसुकै होस् म त्यो खाइदिन्छु।” यो पाप हो (हेर्नुस् रोमी १४:२२-२३)। यो किन पाप हो? यो किन गलत हो? सुङ्गुरको मासु खानु गलत भएकोले हो त? होइन! हामीले अघिबाटै प्रमाणित गरिसक्यौं यस वर्तमान प्रबन्धमा सुङ्गुरको मासु धन्यवादसित ग्रहण गर्न सकिन्छ (१ तिमोथी ४:३-५)। उक्त व्यक्तिका निम्ति सुङ्गुरको मासु खानु गलत हो किनकि उसले आफूले आफूलाई गलत भनेर विश्वास गरेको कुरालाई खान लगायो।

मेरो हृदय र विवेकमा यदि मैले कुनै कुरा गलत हो भनेर ठान्दछु भने त्यो मैले गर्नु हुँदैन। समय बित्ने क्रममा मैले केही कुरा पुनर्विचार गर्नु पर्ने हुन सक्छ, परमेश्वरको वचनको प्रकाशमा ठीकसँग मैले फेरि सिक्नुपर्ने हुन सक्छ र मैले जुन कुरा गलत छ भनेर ठानेको थिएँ त्यो आखिरमा गलत छैन भनेर मैले पत्ता लगाउनु सम्भव छ। तर यस अध्यायमा पावलले एक कमजोर विश्वासीको चर्चा गर्दैछ जसले यी कुराहरू ख्रीष्टमा आफ्नो हुर्काइको चरणमा बुझेका हुँदैनन्।

रोमी १४:१५

आफूले खाने खानेकुराको कारणले गर्दा तपाईं यदि आफ्नो भाइका निम्ति एउटा ठेस लाग्ने कुरा बन्नुहुन्छ भने तपाईं प्रेममा हिँडिरहनुभएको छैन। यसको माने, तपाईं प्रेम बमोजिम हिँडिरहनुभएको छैन। तपाईं प्रेमको नियम मुताबिक हिँडिरहनुभएको छैन। याद गर्नुस्, प्रेमले उन्नति गराउँछ अर्थात् निर्माण गराउँछ (१ कोरिन्थी ८:१)। परमेश्वरबाटको जे सर्वोत्तम र सर्वश्रेष्ठ छ प्रेमले भाइको निम्ति त्यसैको चाहना गर्दछ। रोमी १४:१५ को एउटा उदाहरण लिऊँ — तपाईं सुङ्गुरको मासु खानुहुन्छ र त्यो खान तपाईंलाई कुनै समस्या लाग्दैन। तपाईंको भाइले चाहिँ सुङ्गुरको मासु खानु गलत हो भनेर ठान्दछ र तपाईंले सुङ्गुर मासु खाएको देख्दछ र आफूलाई भन्दछ, “उसले त्यसो गर्न हुन्छ भने मैले किन नहुने?” ऊ सुङ्गुरको मासु खान अगाडि बढ्छ र खान्छ तर पछिबाट उसलाई दोषको महसुस हुन्छ र उसले जे गर्नुहुँदैन भनेर उसले विश्वास गर्थ्यो त्यो गरेकोमा उसको विवेकले उसलाई दोषी ठहराउँछ। यसरी तपाईंले उसलाई उसले गलत ठानेको कुरा गर्नलाई उक्साउनुभयो। १ कोरिन्थी ८:१० -१३ मा रहेको समानन्तर खण्डसित दाँज्नुस्।

“नष्ट” भन्ने शब्द एउटा ज्यादै कडा शब्द हो। यसको प्रयोग धेरैजसो विश्वास नगर्नेहरूको अनन्त विनाशको सवालमा भएको छ। यसको माने हो, “ध्वस्त स्थितिमा ल्याउनु, नाश हुने बनाउनु।” यूहन्ना ३:१६ मा प्रयोग भएकै शब्द हो यो (“नष्ट”)। पावल भन्दैछन्, “आफ्नो भाइलाई ध्वस्त नपार।” बरु आफ्नो भाइलाई प्रेमको व्यवस्था मुताबिक व्यवहार गर जुन कुरा परमेश्वरले नै दर्शाउनुभएको छ यूहन्ना ३:१६ मा — परमेश्वरले संसारलाई यस्तो प्रेम गर्नुभयो”। परमेश्वरले ख्रीष्टमा यस भाइलाई यस्तो प्रेम गर्नुभयो कि उहाँले सबैभन्दा ठूलो बलिदान दिन इच्छुक हुनुभयो ताकि ऊ अनन्तसम्म नष्ट नहोस्। कलवरी क्रूसको प्रकाशमा के हामी आफ्नो भाइको अलिकति भलाइ होस् भनेर एउटा ज्यादै सानो कुरा (अर्थात् अलिकति सुङ्गुरको मासु) त्याग्न इच्छुक बन्नुपर्ने होइन र? ख्रीष्टले सर्वस्व त्याग गर्नुभयो ताकि यो भाइ अनन्तसम्म नष्ट नहोस्। के मैले सुङ्गुरको अलिकति मासु त्याग्न सक्दिनँ ताकि मेरो भाइ यस संसारको हिँडाइमा खत्तम नहोस्? परमेश्वरलाई विश्वासीहरूको उन्नति कति धेरै महत्त्वपूर्ण रहेछ भन्ने कुराको सङ्केत यस पदले हामीलाई दिएको छ। उन्नति गराउनुको विपरीतलाई बयान गर्दा परमेश्वरले “नष्ट नगर” जस्तो ज्यादै कडा शब्दावली प्रयोग गर्नुहुन्छ। यो शब्द १ कोरिन्थी ८:११ मा पनि यस्तै सन्दर्भमा प्रयोग भएको छ। एउटा विश्वासीको उन्नति गराइएको छैन भने हामीले त्यस कुरालाई हलुका ठान्नुहुँदैन। उसको वर्तमान उन्नति र भलाइ एकदम महत्त्वपूर्ण कुरा हो, नत्रता ऊ “नष्ट” वा “ध्वस्त” हुनेछ।

यो प्रस्ट छ, एक विश्वासीको अनन्त विनाश असम्भव छ। यूहन्ना १०:२८ ले भन्दछ, “अनि म तिनीहरूलाई अनन्त जीवन दिन्छु, र तिनीहरू कहिल्यै नष्ट हुनेछैनन्; न ता कसैले तिनीहरूलाई मेरो हातबाट खोसेर लैजान्छ”। अक्षरशः ग्रीकमा व्यक्त गरिएको कुरा यो हो, “सदाको लागि तिनीहरू कहिल्यै नष्ट हुनेछैनन्” अथवा “तिनीहरू कहिल्यै, कदापि नष्ट हुनेछैनन्, अहँ कदापि!” विश्वासी जन अनन्तसम्म नष्ट नहोस् भनेर परमेश्वरले पक्का गरिदिनुभएको छ। ख्रीष्टमा हाम्रो भाइ वर्तमान समयको हिँडाइमा नष्ट नहोस् भनेर हामी भएभरको सक्दो गर्नुपर्दछ।

रोमी १४:१६

तपाईंको लागि त्यो खानु “भलाइ” हो। त्यसमा कुनै गलती छैन। जस्तो कि सुङ्गुरको मासु खानुमा कुनै समस्या छैन जहाँसम्म त्यसले कुनै भाइलाई ठेस खुवाउँदैन भने। परमेश्वरको हरेक सृष्टि असल छ र धन्यवादसित ग्रहण गर्न सकिन्छ भनेर तपाईं आफ्नै मनमा विश्वस्त हुनुहुन्छ। खानलाई तपाईं स्वतन्त्र हुनुहुन्छ, तर तपाईंको यो असल स्वतन्त्रतालाई दुरुपयोग नगर्नुहोस्। आफ्नो भाइलाई चोट पर्ने गरी व्यवहार गर्न तपाईं स्वतन्त्र हुनुहुन्न। हामी प्रेम बमोजिम हिँड्नुपर्छ। दाँज्नुस् १ कोरिन्थी ८:१ — “अब मूर्तिलाई बलिदान चढाइएका चीजहरूको विषयमा – हामी जान्दछौं, हामी सबैसँग ज्ञान छ। ज्ञानले घमन्डी बनाउँछ, तर प्रेमले उन्नति गराउँछ”। ज्ञानले भन्दछ, “यो मासु मैले खानु हुन्छ भनेर मलाई थाहा छ किनकि परमेश्वरले १ तिमोथी ४:३-५ मा सो भन्नुभएको छ।” प्रेमले भन्दछ, “मेरो कमजोर भाइको खातिर म यो मासु खाने मेरो आफ्नो अधिकारलाई एकातिर पन्छाउँछु। मेरो क्रियाकलाप उसको लागि वाधा बनेको म चाहँदिनँ।”

रोमी १४:१७

कुन कुरा अत्यावश्यक छ र कुन कुरा कम महत्त्वको छ त्यसको हामी सधैं ख्याल गर्नुपर्छ। एउटा विश्वासी जनले एउटा सङ्गी विश्वासीप्रतिको प्रेमको खातिर सुङ्गुरको मासु खाँदैन भने उसले खासै कुनै अत्यावश्यक कुरा गुमाएको वा त्यागेको छैन। एउटा विश्वासी जनले यदि धार्मिकतालाई गुमाउँछ वा त्याग्दछ भने तब यो एउटा गम्भीर समस्या हो। तपाईंले मासु खानु हुन्छ कि हुन्न महत्त्वपूर्ण छैन। तर, तपाईंसँग परमेश्वरको आनन्द वा परमेश्वरको शान्ति गुमाइरहनुभएको छ भने त्यो त त्यस व्यक्तिको लागि ठूलो चिन्ताको विषय हो जसलाई परमेश्वरले पवित्र आत्माले निरन्तर भरिनलाई आज्ञा गरिएको छ (एफेसी ५:१८ र दाँज्नुस् गलाती ५:२२-२३)। महत्त्वपूर्ण कुरा खानेकुरा होइन तर परमेश्वरद्वारा हुने फल हो।

“परमेश्वरको राज्य”, सामान्य अर्थमा परमेश्वरले जहाँसुकै राज्य गर्नुहुन्छ त्यसलाई जनाउँदछ। भविष्यमा परमेश्वरले वास्तवमै यस पृथ्वीमा राज्य गर्नुहुनेछ। त्यसबेला: धार्मिकता संसारमा एक वास्तविकता बन्नेछ (यर्मिया ३३:१५)
शान्ति संसारमा एक वास्तविकता बन्नेछ (यशैया ९:६-७)
आनन्त संसारमा एक वास्तविकता बन्नेछ (यशैया ६५:१८-१९)। मत्ती २५:२१,२३ ले राज्यभित्र पस्नै लागेकाहरूलाई यसरी सम्बोधन गर्दछ, “प्रभुको आनन्दमा प्रवेश गर।”

आज परमेश्वरले कहाँ राज्य गर्नुहुन्छ? उहाँले विश्वासीहरूको हृदयहरूमा राज्य गर्नुहुन्छ। ख्रीष्ट प्रथम पटक आउनुभयो मानिसको हृदयभित्रको अवस्थालाई ठीक पार्न। ख्रीष्ट दोस्रो पटक आउनुहुनेछ संसारमा भएको अवस्थालाई ठीक पार्न। आज धार्मिकता, शान्ति र आनन्द हाम्रो संसारमा पाइने वास्तविकताहरू होइनन्, तर तिनीहरू आत्माको फलको रूपमा हाम्रो जीवनहरूमा पाइने वास्तविकताहरू बन्न सक्छन् (गलाती ५:२२-२३, “प्रेम, आनन्द, शान्ति”)। के धार्मिकता आत्माको फल हो? एफेसी ५:९ र फिलिप्पी १:११ मा हेर्नुस्।

रोमी १४:१८

“यी कुराहरू” भन्ने शब्दहरूले जनाएका कुरा के हुन्? यी शब्दहरूले हामीलाई अघिल्लो पदमा हेर्न लगाउँछ र यिनीहरूले धार्मिकता, शान्ति र आनन्दलाई जनाउँछन्। हामीले ख्रीष्टको सेवा गर्नुपर्ने कसरी हो? हामीले ख्रीष्टको सेवा धार्मिकताको लेखि जिएर गर्नुपर्छ (१ पत्रुस २:२४), परमेश्वरको शान्ति दाबी गरेर त्यसलाई अपनाएर गर्नुपर्छ (यूहन्ना १४:२७) र परमेश्वरको आनन्दको भरपुरी अनुभव गरेर गर्नुपर्छ (यूहन्ना १५:११)। “मनपर्दो” को माने “ग्रहणयोग्य” वा “खुशी तुल्याउने” हो। विश्वासीहरू आत्माले भरपूर हुँदा (एफेसी ५:१८), आत्माको फल प्रकट गर्दा (गलाती ५:२२-२३) त्यसले परमेश्वरलाई खुशी पार्छ। परमेश्वर यस्तो व्यवहारसित प्रसन्न हुनुहुन्छ र मानिसहरूका सामु समेत यस्तो व्यवहार स्वीकारयोग्य मानिन्छ। यस्तो व्यवहारलाई स्वीकार गर्नु बाहेक उनीहरूले अरू के गर्न सक्छन् र? धार्मिकताको जीवनलाई उनीहरूले कसरी अस्वीकार गर्न सक्छन् र? परीक्षाहरूको बीचमा पनि शान्तिमा रहेको व्यक्तिको विरोधमा उनीहरू कसरी बोल्न सक्छन्? परिस्थितिहरूमा भर नपर्ने किसिमको आनन्दले जब कोही आनन्दित हुन्छ यसको विरुद्धमा उनीहरूले कसरी आपत्ति जनाउन सक्छन् र?

रोमी १४:१९

“पछि लागौं” भन्ने क्रियापदको माने कुनै कुराको पछि दगुर्नु, पिछा गर्नु, लखेट्नु जसरी शिकारीले शिकारलाई लखेट्छ अथवा दौड दौडने व्यक्ति पुरस्कार वा तक्माको निम्ति दौडन्छ। यही क्रियापद शब्द १ तिमोथी ६:११; २ तिमोथी २:२२; फिलिप्पी ३:१२ (“पछि लाग्छु”); फिलिप्पी ३:१४ (“दगुर्छु”) जस्ता खण्डहरूमा प्रयोग गरिएको छ। हिब्रू १२:१४ सित दाँज्नुस् — “शान्तिको पछि लाग” (उही क्रियापद; TBS: “मेलमिलापमा बस्ने प्रयत्न गर”)। जसरी हामीलाई एफेसी ४:३ मा आज्ञा गरिएको छ, हामीले मेलमिलापको बन्धनमा आत्माको एकता कायम राख्ने प्रयत्न गर्नुपर्दछ। पावलले पनि अर्काको उन्नति गराउने कामको महत्त्वलाई जोड दिन्छन् जसरी विश्वासीहरूलाई एकअर्काको उन्नति गर्ने जिम्मेवारी दिइएको छ। उन्नति गराउने सम्बन्धमा एउटा चाबी अध्याय १ कोरिन्थी १४ हो। यो अध्याय पढ्नुहोस् र “उन्नति” भन्ने शब्द हरेक ठाउँमा चिन्ह लगाउनुहोस्। त्यसपछि १ कोरिन्थी १४:२६ मा भेटिने सार वक्तव्य पढ्नुहोस्।

रोमी १४:२०

खानेकुराका लागि परमेश्वरको काम नष्ट नगर्नुहोस्! “नष्ट” को माने हो “भत्काउनु, भताभुङ्ग पार्नु” जसरी एउटा पुरानो घरलाई भत्काइन्छ। ग्रीकमा यो “नष्ट” भन्ने शब्द पद १५ को “नष्ट” भन्दा फरक शब्द हो। परमेश्वरको काम के हो? परमेश्वरको काम निर्माण गर्नु हो, उन्नति गराउनु हो। नभत्काउनुहोस् बरु निर्माण गराउनुहोस्। प्रेमले निर्माण (उन्नति) गराउँछ (१ कोरिन्थी ८:१)। सबै कुराहरू शुद्ध छन् (पद १४), त्यसैले मैले जुनसुकै खानेकुरा खान सक्छु। तर खाँदा यदि त्यसले मेरो भाइलाई ठेस खुवाउँछ भने म आफ्नो स्वतन्त्रतालाई पन्छाउँछु र त्यो कुरा नखान रोज्नेछु: “यसकारण खानेकुराले मेरो भाइलाई ठेस खुवाउँछ भने मेरो भाइलाई ठेस नदिऊँ भनेर म कहिल्यै मासु खानेछैनँ” (१ कोरिन्थी ८:१३)। खानु र ठेस खुवाउनु (भाइलाई ठक्कर लाग्न दिनु) खराब हो। यो पाप हो। जुन बखत तपाईं आफ्नो भाइलाई ठेस खुवाउने गरी आफ्नो स्वतन्त्रता प्रयोग गर्नुहुन्छ, त्यसबेला तपाईंले पाप गर्नुभएको हुन्छ। तपाईंले आफ्नो भाइको विरुद्धमा पाप गर्नुभएको हुन्छ र तपाईंले ख्रीष्टको विरुद्ध पाप गर्नुभएको हुन्छ (१ कोरिन्थी ८:१२)।

रोमी १४:२१

यस पदमा आएर अब हामी यस विषयको निष्कर्षमा आइपुगेका छौं। खान र पिउन मसित अधिकार छ तर मेरो भाइको खातिर म खुसीसित यो अधिकार एकातिर पन्छाउँछु। मेरो भाइलाई ठेस नखुवाउनलाई म कुनै पनि कुरा नगर्ने अठोट गर्दछु। खानु र पिउनुभन्दा आफ्नो भाइको उन्नति गराउनु मेरो लागि बढी महत्त्वपूर्ण कुरा हो। दाँज्नुहोस् १ कोरिन्थी ८:१३। रोमी १४:२१ मा “कुनै काम” भन्ने शब्दहरूलाई ध्यान दिनुहोस्। यसले ठेस नखुवाउने सिद्धान्त सबै कुरामा लागु हुन्छ भन्ने कुरा देखाउँछ। पावलले खाने र पिउने कामको उदाहरणलाई चर्चा गरे तर आफ्नो भाइलाई ठेस खुवाउने समस्या जुनसुकै पनि हुन सक्छ। कुनै पनि बलिदान बढी ठूलो हुँदैन यदि त्यसले एउटा सङ्गी विश्वासी जनलाई बढ्नलाई र उसलाई प्रभुमा बलियो बन्न मद्दत गर्दछ भने।

प्रेमको नियम ठेस नखुवाउने सिद्धान्तको थप अध्ययन गर्नलाई १ कोरिन्थी ८ र १० मा हेर्नुहोस्।

रोमी १४:२२

यस पदको सरोकार बलियो विश्वासीसित छ। यस सन्दर्भमा “विश्वास” को परिभाषा चाहिँ आफूले जे गर्दैछु त्यो सही हो भन्ने कुराको दृढ विश्वास र निश्चयता। विश्वास हुने व्यक्ति शङ्का गर्ने व्यक्तिसित तुलना गरिएको छ (पद २३) जो आफूले जे गर्दैछु त्यो सही हो भन्ने कुराको उसलाई निश्चयता छैन। बलियो विश्वासीलाई आफूले खान स्वतन्त्रता छ भन्ने कुराको बलियो विश्वास छ: “यो खानेकुरा मैले खान हुन्छ भन्ने कुरामा म जान्दछु र निश्चित छु” (दाँज्नुस् पद १४)। बलियो विश्वासीलाई उक्त स्वतन्त्रताको घमन्डपूर्ण प्रदर्शनी अरूहरूको सामु नगर्नलाई बताइएको छ तर त्यसलाई परमेश्वरको सामु आफैसँग राख्नलाई भनिएको छ: “प्रभु, यो खानेकुरा मैले खान हुन्छ भनेर तपाईं जान्नुहुन्छ, तर मेरो खाने र पिउने काममा म सबै कुरा परमेश्वरको महिमाको निम्ति गर्न चाहन्छु (१ कोरिन्थी १०:३१), म कसैको निम्ति ठेस खुवाउने कारण बन्न चाहन्न, चाहे मुक्ति पाएका वा नपाएकाको सामु (१ कोरिन्थी १०:३२)।” हेन्ड्रिक्सनले यस पदको अन्तिम भागलाई यसरी व्याख्या गर्छन्:

त्यो मानिस धन्य हो — अर्थात् त्यो “बलियो” विश्वासी — जसले मैले आफ्नो “स्वतन्त्रता” को अभ्यास गर्न पाउनैपर्छ भन्ने जिकीर गर्दै आफूमाथि परमेश्वरको न्याय निम्त्याउँदैन जुन जिकीरले “कमजोर” सङ्गी विश्वासी जनलाई चोट पुर्याउन पुगिन्छ।

रोमी १४:२३

यस पदको सरोकार कमजोर विश्वासीसित छ। विवेकले एउटा आन्तरिक, नैतिक न्यायधीशको काम गर्दछ: “तिमीले जे गर्दैछौ त्यो गलत छ। तिमी दोषी छौ” अथवा “तिमीले जे गर्यौ त्यो ठीक छ।” विश्वासीले त्यस्तो कुनै काम आफूलाई गर्न दिनुहुन्न जुन कामलाई उसको विवेकले दोषी ठहराउँदछ। अर्को शब्दमा भन्नुपर्दा, विश्वासी जन उसको काम सही छ भन्ने कुरामा विश्वस्त हुनु आवश्यक छ। हामीले जे गर्दछौं त्यसबारे हामीसित असल र सफा विवेक हुनुपर्छ। आफूले चाल्न लागेको कुनै कदमको बारेमा हामीलाई शङ्का लाग्छ भने उक्त कदममा अगाडि बढ्नु सुरक्षित काम होइन, बरु त्यसलाई तुरुन्तै परित्याग गर्नुपर्छ। “शङ्का गर्नेले खायो भने ऊ दोषी ठहरिन्छ”। शङ्का गर्ने चाहिँ त्यो कमजोर विश्वासी जस्तै हो जसलाई १ कोरिन्थी ८:७,१०,११ मा बयान गरिएको छ। मूर्तिहरूलाई चढाइएका मासु खानु गलत हो भन्ने लाग्छ उसको व्यक्तिगत धारणा हो तर उसले बलियो विश्वासीले त्यो खाइरहेको देख्छ र अलमलमा पर्छ: “अरे, सायद त्यो खाँदा हुन्छ क्यारे”, तरैपनि उसले त्यसो गर्नु ठीक हो कि होइन भन्ने कुरामाथि उसलाई प्रश्नै छ। कुनै पनि कुरा त्यो ठीक छ भन्ने पूर्ण निश्चयताबिना गरिन्छ भने त्यो पाप हो। विश्वासीले त्यस्तो कुनै काम गर्नुहुँदैन जुन काम उसले गलत ठान्दछ वा त्यो गलत हुन सक्छ भन्ने उसलाई लाग्दछ। यदि विश्वासीले कुनै काम गर्दछ जो ठीक छ भन्ने उसलाई विश्वास छैन, त्यो पाप हो। यदि विश्वासीले जुन काम गलत हो भनेर विश्वास गर्छ र पनि त्यसमा अगाडि बढ्छ भने त्यो विद्रोह हो। हामीले कुनै कदम चाल्नुहुँदैन जुन कदम गलत छ भन्ने हामी विश्वास गर्छौं वा गलत हुन सक्छ भन्ने हामीलाई लाग्दछ।

कुनै कुरा गलत छ भनी कोही विश्वस्त छ र उसले त्यो गर्छ भने त्यो पाप हो। यसको विपरीत भने साँचो होइन। कुनै कुरा सही छ भनी कोही विश्वस्त छ र उसले त्यो गर्छ भन्दैमा त्यो सही हो भन्न सकिन्न। यूहन्ना १६:२ पढ्नुस् जहाँ केही यहूदीहरू विश्वासीहरूलाई मार्नु ठीक हो भन्ने कुरामा विश्वस्त थिए। साथै प्रेरित २६:९ पनि हेर्नुस् जहाँ पावल (शावल) नासरतको येशूको नामको विरोधमा उसले धेरै कुराहरू गर्नुपर्छ भनी साँच्ची नै सोचेका थिए।

विवेकको आवाजलाई बेवास्ता गर्नुहुँदैन। परमेश्वरको वचनको ज्ञानमा हामी जति बढ्दै जान्छौं हाम्रो विवेक निःसन्देह सच्च्याइनुपर्ने हुन्छ। आशा गरिन्छ १ कोरिन्थी ८:७,१०,११ को कमजोर विश्वासीले कालान्तरमा मूर्तिलाई चढाइएको मासु खानु (कुनै भाइलाई ठेस खुवाएको खण्डमा बाहेक) पाप होइन भन्ने कुरा बुझ्नेछ। हामीले यदि कुनै काम गर्यौं जो विश्वासबाटको थिएन (अर्थात् हामीले सही र स्वीकारयोग्य भनेर विश्वास गरेको कुराको विपरीत कुरा हो) भने त्यो पाप हो।

विचार गर्नलाई एउटा प्रश्न: हामीले जे गर्दैछौं ती ठीक छन् र प्रभुलाई मनपर्दा छन् भन्ने कुरामा पूरै निश्चित भईकन काम गर्ने आदत हाम्रो कत्तिको छ? “किनकि हरेक कुरा, जो विश्वासबाटको होइन, त्यो पाप हो।”

साँचो विश्वासको लङ्गरले बाइबलीय यथार्थहरूलाई पक्रेको हुन्छ, आफूलाई परेको छाप (कुनै कुराको बारेमा हाम्रो मनमा परेको भावना) माथि होइन। जर्ज म्यूलरले एक पटक यसरी भने,
“मनमा परेकाछापहरू विश्वाससित कुनै सरोकार राख्ने कुरा होइनन्। विश्वासको सरोकार परमेश्वरको वचनसित हुन्छ। मनमा परेको छाप, चाहे त्यो कमजोर होस् वा प्रबल, त्यसले कुनै फरक पार्ने होइन। हाम्रो सरोकार भनेको लिखित वचनसित हो, हामी आफैसित होइन नता हाम्रा मनमा परेका छापसित।”
विश्वास भनेको सम्भावनामा आधारित कुरा होइन (“म यो विश्वास गर्नेछु किनकि यो पूरा हुने सम्भावना छ”)। फेरि म्यूलरले जवाफ दिन्छन्:

“धेरैजना मानिसहरू उनीहरूलाई सम्भव देखिने कुरामा विश्वास गर्न तयार हुन्छन्। सम्भावनाहरू विश्वाससित कुनै सरोकार राख्ने कुरा होइनन्। विश्वासको कार्य क्षेत्र त्यहाँ सुरु हुन्छ जहाँ सम्भावनाहरू अन्त हुन्छन् र दृष्टि र संवेदनशक्ति हार खान्छन्। रूप (हाम्रो दृष्टिमा कस्तो देखिन्छ भन्ने कुरा) लाई हिसाबमा लिइनुहुँदैन। महत्त्वपूर्ण प्रश्न यति हो, परमेश्वरले आफ्नो वचनमा त्यो कुरा भन्नुभएको छ कि छैन।

यो अध्ययन माला मीडलटाउन बाइबल चर्चद्वारा प्रकाशित सामग्रीबाट नेपालीमा अनुवाद गरिएको हो। यसलाई अध्ययन गर्दा ट्रिनिटेरियन बाइबल सोसाइटी (TBS) द्वारा प्रकाशित पवित्र बाइबल प्रयोग गर्नुभयो भने तपाईंलाई सहज हुनेछ। तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र उहाँका पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा आइपुग्न र त्यसमा बढ्दै-बढ्दै जान पवित्र आत्माले यी अध्ययनहरूलाई प्रयोग गर्नुभएको होस्! (१ पत्रुस २:२; २ पत्रुस ३:१८)

रोमी १४:७-१२

रोमी १४:७-१२

 

रोमी १४:७-९

हामी जे गर्दछौं त्यो महत्त्वपूर्ण छ र हरेक विश्वासी आफ्नै मनमा पूरा निश्चित हुनुपर्छ। हामी जे गर्छौं त्यो कसरी गर्छौं अझ महत्त्वपूर्ण छ, र हरेक विश्वासीले यो निश्चित गर्नुपर्छ कि उसले जे गर्दछ त्यो प्रभुको निम्ति गरोस्। खास कुरा यो तथ्य हो कि “हामी प्रभुका हौं”। हामी आत्मा, प्राण र शरीर उहाँका हौं! उहाँ हाम्रो मालिक हुनुहुन्छ र हामी उहाँका दासहरू हौं। यो नै हाम्रो ख्रीष्टिय स्वतन्त्रता हो: हामी उहाँका प्रेमका दासहरूको रूपमा ख्रीष्टको सेवा गर्न स्वतन्त्र छौं! कुनै पनि विश्वासी “आफ्नै निम्त??” (पद ७) जिउँदैन। किन? यसको कारण २ कोरिन्थी ५:१४-१५ मा बताइएको छ, “किनकि ख्रीष्टको प्रेमले हामीलाई विवश पार्दछ, किनभने हामी यो निर्णय गर्दछौं – सबैका लागि एकजना मर्नुभयो भने साँच्चै सबै मरे; अनि सबैका निम्ति उहाँ मर्नुभयो; यसकारण जिउनेहरू अब उसो आफ्ना निम्ति जिउनुहुँदैन, तर उहाँका निम्ति जिउनुपर्छ, जो उनीहरूका निम्ति मर्नुभयो र बौराइनुभयो।” हामी अबदेखि उसो हाम्रो आफ्नै निम्ति जिउनु हुँदैन। हामीले मुक्ति नपाएको बेलामा आफ्नो सारा जीवन त्यसरी बितायौं (१ पत्रुस ४:१-२)। बरु हामी उहाँको निम्ति जिउनुपर्छ जो हाम्रो निम्ति मर्नुभयो र बौरेर उठ्नुभयो।

ख्रीष्टिय जीवन जिउनु भनेको उहाँको लेखि जिउनु हो — अर्थात् उहाँको सेवा गर्नु, उहाँको आदर गर्नु, उहाँलाई खुशी पार्नु, खुशीसित उहाँको आज्ञा पालन गर्नु हो। हामीले उहाँको महिमा गर्नुपर्छ चाहे जीवनद्वारा चाहे मृत्युद्वारा (हेर्नुहोस्, फिलिप्पी १:२०-२३)। हाम्रो मृत्युसमेत उहाँको निम्ति गरिने एउटा सेवा गनिनुपर्छ (दाँज्नुहोस् यूहन्ना २१:१९)। हाम्रो मराइ र जिआइ उहाँकै हातमा छन् किनकि हामी उहाँका हौं। हाम्रा दिनहरू र आयु उहाँकै शासनमुनि छन्। मृत्युले यस सम्बन्धलाई बदल्दैन। हामी जीवित छँदा उहाँ नै हाम्रो प्रभु हुनुहुन्छ। हामी मर्दा उहाँ नै हाम्रो प्रभु हुनुहुन्छ। भन्नुपर्दा, मृत्युले यस सम्बन्धलाई अझ उत्तम बनाउँछ किनकि बिदा लिनु र ख्रीष्टसँग रहनु अति उत्तम (“far better”) हो (फिलिप्पी १:२३) र यसलाई “लाभ” ठानिन्छ (फिलिप्पी १:२१), अनि शरीरबाट अलग हुनु त प्रभुसित रहनु हो (२ कोरिन्थी ५:८)। उहाँ प्रभु हुने उद्देश्यले ख्रीष्ट मर्नुभयो र बौरनुभयो र फेरि जीवित हुनुभयो (फिलिप्पी २:९-११)।

१) म आफ्नै प्रभु होइन (१ कोरिन्थी ६:१९-२०)
२) म आफ्ना सङ्गी विश्वासीहरूमाथि प्रभु र न्यायकर्ता होइन (रोमी १४:१०)।
३) उहाँ प्रभु हुनुहुन्छ र म उहाँको सेवक हुँ र प्रेमको दास हुँ, म आफ्ना सङ्गी विश्वासीहरूसँगै सेवा गर्दैछु, उहाँप्रति र केवल उहाँप्रति मात्र जवाफदेही छु!

रोमी १४:१०

यस पदको मनसाय पद ३ सित जोडिएको छ। पद ३ मा कमजोर विश्वासीलाई अर्को विश्वासीको न्याय नगर्न भनिएको थियो र बलियो विश्वासीलाई कमजोर विश्वासीलाई तुच्छ नठान्न भनिएको थियो। विश्वासीहरूले अरू विश्वासीहरूको न्याय गर्नु हुँदैन र उनीहरूलाई हेलाको दृष्टिले हेर्नुहुन्न। पद ६ को प्रकाशमा यो सम्झना गर्नुहोस् कि तपाईंले न्याय गर्ने वा हेला गर्ने व्यक्ति त तपाईंको भाइ हो। उसको ठीक मनोभाव छ, ठीक हृदय छ, उसले प्रभुको सेवा गर्दैछ र धन्यवाद दिँदैछ। उसको अभिप्राय ठीक छ। ऊ तपाईंको शत्रु होइन। उसलाई सहायता गर्न र उसको उन्नति गर्न र उसको निम्ति उदाहरण बन्न खोज्नुहोस्, तर उसलाई न्याय नगर्नुस् वा उसलाई तल्लो दर्जामा नराख्नुस्। प्रभु येशू ख्रीष्ट आफै हरेक साँचो विश्वासीको न्याय बन्नुहुनेछ: “किनकि हामी सबै ख्रीष्टको न्यायआसको सामु उभिनेछौं।”

“हामी” — सन्दर्भमा यसले केवल विश्वासीहरूलाई जनाउँदछ, जोहरूले “हामी प्रभुकै हौं” भन्न सक्छन् (पद ८)।
“सबै” — यो न्याय सबै विश्वासीहरूलाई समेट्ने न्याय हो; एउटै पनि छुट्नेछैन।
“उभिनेछौं” — यो भविष्यमा हुने घटना हो जुन घटना मण्डलीको र्याप्चरको लगत्तै पछि हुनेछ (दाँज्नुस् १ यूहन्ना २:२८)।
“हामी सबै उभिनेछौं” — यो एउटा प्रतिज्ञा हो। हामीमध्ये एक-एक नै त्यहाँ उभिनेछौं। यो पक्का (ग्यारेन्टीको) कुरा हो।
“उभिनेछौं” — एउटा न्यायकर्ताको सामु उभिनु वा देखा पर्नु (दाँज्नुस् प्रेरित २७:२४ जहाँ उही क्रियापद प्रयोग भएको छ — पावल सिजरको सामु उभिनैपर्छ, जुन सिजर त्यसबेलाको समयमा सबैभन्दा उच्च मानव न्यायकर्ता थियो)।

हरेक विश्वासी आफ्नो लेखा दिनलाई उभिने कुन न्यायधीशको सामु हो? उक्त न्यायधीश ख्रीष्ट स्वयं हुनुहुन्छ। यो ख्रीष्टको न्यायआसन हो। ख्रीष्ट न्यायको सिंहासनमा बस्नुभएको छ। यस तथ्यले येशू ख्रीष्ट परमेश्वर नै हुनुहुन्छ भनेर स्पष्ट देखाउँछ। ख्रीष्ट यहाँ हरेक विश्वासीको अन्तिम न्यायधीश हुनुहुन्छ भनी बताइएको छ, जसको सामु हामी हाम्रा हरेक शब्द, विचार वा कामका लागि जवाफदेही हुनेछौं। परमेश्वर पिताले सबै न्याय पुत्र परमेश्वरलाई सुम्पनुभएको छ (हेर्नुस् यूहन्ना ५:२२,२७)।

“न्यायआसन” भन्ने शब्द ग्रीकमा “बेमा” भन्ने शब्द हो। हरेक विश्वासी ख्रीष्टको “बेमा” को सामु उभिनुपर्छ। अनुवाद ठीक छ। यसको माने एउटा न्याय आसन हो, एउटा आसन जसमा एक न्यायधीश बस्दछन्। सामान्यतया त्यो एउटा उठाइएको ठाउँ हुन्थ्यो, कहिलेकाहिँ सिँढी चढेर जाने गरी बनाइन्थ्यो। “बेमा” लाई हाम्रा वर्तमान अड्डा अदालतमा रहने न्यायधीशको कुर्सीसित तुलना गर्न सकिन्छ जो सामान्यतया कक्षको अन्य कुनै पनि कुर्सीभन्दा उच्च तहमा अवस्थित हुन्छ। “बेमा” लाई ओलम्पिक खेलकुदको सन्दर्भमा पनि प्रयोग हुने गरिन्थ्यो। खेलकुदको न्यायधीशले प्रतियोगिताका विजेता (दौडने, कुस्ती खेल्ने वा अन्य) लाई “स्टेफानोस्” (मुकुट) प्रदान गर्दथे। “बेमा” शब्दावली नयाँ नियममा १२ पटक उल्लेख छ। पिलातस आफ्नो न्यायआसनमाथि बसे जब उनले ख्रीष्टको न्याय गरे (मत्ती २७:१९)। प्रेरित २५:६ मा पावल सिजरियाको फेस्टसको न्यायआसनमा बसे। पछि पावल सिजरको न्यायआसनका सामु उभिए (प्रेरित २७:२४)।

पावल फरक-फरक न्यायआसनका सामु उभिने अनुभव भएर गरे, तर पावललाई एउटै मात्र बेमाको खास मतलब थियो अर्थात् ख्रीष्टको न्यायआसन! “यसकारण चाहे हामी शरीरमा रहौं चाहे नरहौं, उहाँका निम्ति ग्रहणयोग्य बनिने प्रयत्न गर्दछौं।” (२ कोरिन्थी ५:९)। “अँ, साँच्चै मेरा प्रभु येशू ख्रीष्टको ज्ञानको सर्वश्रेष्ठताका निम्ति म सबै कुराहरू हानि ठान्छु; उहाँकै निम्ति मैले सबै कुराहरूको हानि खपेँ, अनि ख्रीष्टलाई प्राप्त गरूँ र उहाँमा भेट्टाइन सकूँ भनेर म तिनीहरूलाई कसिङ्गर ठान्छु।” (फिलिप्पी ३:८)।

त्यसोभए यस पदमा पावल के भन्न खोज्दैछन्? तिमी किन आफ्नो भाइको न्याय गर्दैछौ? न्यायधीश तिमी होइनौ, ख्रीष्ट हुनुहुन्छ! तिम्रो भाइ मात्र होइन, तिमी पनि न्याय गरिनेछौ! तिमीले त्यस दिन ख्रीष्टबाट “स्याबास” र इनाम पाउन सकूँ भनेर तिमीले आफ्नै विषयमा फिक्री गर!

याद गरौं, ख्रीष्टको न्यायआसनको सम्बन्धमा कुरा गर्दाखेरि हामी अनन्त दण्डमा पुर्याउने खालको दोषी ठहराउने न्यायको कुरा गरिरहेका छैनौं। विश्वासी जन ख्रीष्ट येशूमा अवस्थित छ र ख्रीष्टमा उसको निम्ति कुनै दण्डको आज्ञा छैन (हेर्नुस् रोमी ८:१ र यूहन्ना ५:२४)। विश्वासी आफै चाहिँ बच्नेछ (हेर्नुस् १ कोरिन्थी ३:१५ — “कसैको काम जलिजान्छ भने उसले हानि भोग्नेछ; तर ऊ आफैचाहिँ बाँच्नेछ, तर आगोबाट भएर उम्केजस्तो”)। तरैपनि कति विश्वासीहरूको लागि त्यो कति खेदजनक कुरा हुनेछ कि त्यो बचेको आत्मा भए तापनि खेर फालिएको जीवन हुनेछ! (आत्मा अनन्तकालको लागि बच्यो तर अनन्तताको मूल्यमान्यताद्वारा लेखाजोखा गरिँदा उसको जीवन भने खासै उल्लेखनीय भएन।)

रोमी १४:११

यस पदमा पावलले यशैया ४५:२३ बाट उद्दरण गर्दछन् — “मैले आफ्नै नाममा कसम खाएको छु; धार्मिकताका साथ मेरो मुखबाट वचन निस्केर गएको छ, र त्यो फर्कनेछैन: मेरो सामु हरेक घुँडा टेकिनेछ, हरेक जिब्रोले कसम खानेछ।” सन्दर्भलाई हेर्दा, यशैयाको यस खण्डमा बोल्नुहुने व्यक्ति परमप्रभु (यहोवा), सृष्टिकर्ता नै हुनुहुन्छ (यशैया ४५:१८,२१)। पद २२ मा सबै ठाउँका सबै मानिसहरूलाई मुक्तिको निम्ति बोलाइएको छ: “हे पृथ्वीका छेउछेउका मानिसहरूहो, मलाई हेर, र उद्धार पाओ; किनकि परमेश्वर म नै हुँ, र अरू कोही पनि छैन” (यशैया ४५:२२)। पद २२ मा यशैयाको मुख्य बुँदा यो छ: मुक्ति सबैको निम्ति उपलब्ध छ! पद २३ मा यशैयाको मुख्य बुँदा यो छ: सबैको निम्ति व्यक्तिगत जवाफदेहीता छ! हरेक घुँडा टेक्नेछ! आज मुक्तिदाताको सामु घुँडा टेक्न अस्वीकार गर्नेहरू (पद २२) ले पछिको समयमा न्यायकर्ताको सामु घुँडा टेक्नेछ (पद २३)।

कसम भनेको म सत्य बोल्नेछु, प्रतिज्ञा पूरा गर्नेछु, विश्वासयोग्य रहनेछु आदि जनाउने एउटा त्यस्तो घोषणा हो जो परमेश्वरको वा अन्य कुनै आदरको व्यक्ति वा वस्तुको नाउँ काढेर व्यक्त गरिन्छ। मानिसहरूले आफूभन्दा ठूलोको नाममा कसम खान्छन् (हिब्रू ६:१६), तर परमेश्वरभन्दा ठूलो कोही छैन त्यसैले यहोवाले आफ्नै नाममा कसम खानुहुन्छ (हेर्नुस् यशैया ४५:२३, “मैले आफ्नै नाममा कसम खाएको छु” र दाँज्नुस् हिब्रू ६:१३ सित)। हरेक घुँडा टेक्नेछ भन्ने तथ्य यही अपरिवर्तनीय कसमद्वारा पक्का छ।

यशैया ४५:२३ भक्तिहीन अविश्वासीहरूलाई लागु हुन्छ भनेर हामी प्रायः सोच्ने गर्छौं: “म एकजना व्यक्तिलाई चिन्छु जसको मुख फोहोर कुराले भरिएको हुन्छ जसले ख्रीष्टलाई जहिले पनि निन्दा गर्ने गर्छ। एक दिन यही व्यक्तिले ख्रीष्टको सामु घुँडा टेक्नेछ र येशू प्रभु नै हुनुहुन्छ भनेर स्वीकार गर्नेछ!” यो साँचो हो र फिलिप्पी २:९-११ ले यो प्रस्टै सिकाएको कुरा हो जहाँ यशैयाको यही खण्डलाई उद्दृत गरिएको छ। साँचो विश्वासीहरू यूनिभर्सलिज्मको शिक्षा अर्थात् एक दिन सबैजनाले मुक्ति पाउनेछ भन्ने शिक्षालाई अस्वीकार गर्छन्। तर घुँडा टेक्ने सवालमा र ख्रीष्टलाई प्रभु भनी स्वीकार गर्ने सवालमा चाहिँ हामी यूनिभर्सलिज्मलाई विश्वास गर्दछौं। सबै ठाउँका सबै मानिसहरूले यसो गर्ने नै छन्। फरक यो छ कि मुक्ति पाएकाहरूले यही जीवनमा ख्रीष्टलाई प्रभु भनी स्वीकार गर्ने सुअवसर लिन्छन् (रोमी १०:९-१०)। मुक्तिदाताको सामु घुँडा टेक्ने समय आज हो। हामीले आज नै राजीखुशीले सो गर्नुपर्छ, पछिबाट बाध्यताले सो गर्नुको सट्टा।

यहाँ येशू ख्रीष्टको ईश्वरत्वको बलियो प्रमाण देख्दछौं। यशैयाको खण्डमा परमप्रभु (यहोवा) को सामु मानिसहरूले घुँडा टेक्नेछन् भनिएको छ। तर जब यो खण्डलाई नयाँ नियममा उद्दरण गरिन्छ, दुवै फिलिप्पी २:९-११ र रोमी १४:११ मा, मानिसहरूले घुँडा टेक्ने प्रभु येशू ख्रीष्टको सामु हो भन्ने कुरा देख्छौं। साँच्ची नै उहाँ यहोवा येशू हुनुहुन्छ, बाइबलको सुस्पष्ट सत्यता जसलाई यहोवाका साक्षीहरूले पूरै अस्वीकार गर्दछन्। “ख्रीष्टको ईश्वरत्व” शीर्षक गरेको हाम्रो अध्ययन सामग्रीमा पनि हेर्नुहोस् जहाँ “यहोवा” को पवित्र नाम प्रयोग भएका धेरै खण्डहरू येशू ख्रीष्टलाई लागु गरिएको कुरा देखाइएको छ।

यहाँ रोमी १४:११ मा पावलले यशैया ४५:२३ को सत्यतालाई लिन्छन् र विश्वासीहरूलाई लागु गर्छन्। जोड चाहिँ “हरेक” भन्ने शब्दलाई दिइएको छ। हरेक एउटा एउटा विश्वासीले उहाँको न्यायआसनमा ख्रीष्टको सामु घुँडा टेक्नेछ। हरेक विश्वासीले सर्वोच्च न्यायधीशको हैसियतले उहाँको पूरा अधिकारलाई स्वीकार गर्नेछ।

रोमी १४:१२

फेरि जोड चाहिँ “हरेक” भन्ने शब्दमै छ। “हामीमध्ये हरेकले”। यस न्यायबाट उम्कने कुनै उपाय छैन। जोड दिइएको कुरालाई ध्यान दिनुहोस्:
“हामी सबै” — पद १०
“हरेक घुँडा” — पद ११
“हरेक जिब्रो” — पद ११
“हामीमध्ये हरेक” — पद १२

ध्यान दिनुहोस् त्यस भययोग्य, व्यक्तिगत जवाफदेहीदा: “हामीमध्ये हरेकले परमेश्वरलाई आफ्नो-आफ्नो [आफ्नै सम्बन्धमा] लेखा दिनेछ।” मैले तपाईंको निम्ति लेखा दिनुपर्नेछैन। तपाईंले मेरो निम्ति लेखा दिनुपर्नेछैन। हरेक विश्वासी परमेश्वरको सामु एक निजी व्यक्तिको रूपमा खडा हुनुपर्नेछ। उसले के गर्यो वा उसले कसरी सेवा गर्यो भन्दै तपाईंले अर्को व्यक्तिको अनावश्यक मतलब नराख्नुस्। सवाल यहाँ तपाईंको हो। प्रत्येक विश्वासी व्यक्तिगत रूपमा नै ख्रीष्टको सामु जवाफदेही छ र उसले आफ्नै लेखा दिनुपर्छ। हाम्रो ठूलो लालसा उहाँका निम्ति ग्रहणयोग्य (मनपर्दो) बन्नलाई होस् (२ कोरिन्थी ५:९)। हामी ख्रीष्ट हाम्रा दाखको बोट (हाम्रो जीवनको श्रोत) मा रहिरहेका हौं ताकि हामी उहाँको आगमनमा उहाँको सामु शर्ममा पर्नु नपरोस् (१ यूहन्ना २:२८)। जो हाम्रा निम्ति मर्नुभयो र फेरि बौरनुभयो (दाँज्नुस् मत्ती २५:२१) उहाँकै ओठहरूबाट “स्याबास!” भन्ने वचन एक दिन सुन्न पाउनु भन्दा बढी इनामदायी कुरा अर्को कुनचाहिँ हुन सक्ला र? २ तिमोथी ४:७-८ मा पावलले भने जस्तै हामीले पनि अन्तमा भन्न पाउनु भन्दा सन्तुष्टदायी अर्को कुरा के हुन सक्ला र —

“मैले असल लडाइँ लडेको छु, मैले मेरो दौड पूरा गरेको छु, मैले विश्वासको रखवाली गरेको छु; अब उप्रान्त मेरो लागि धार्मिकताको मुकुट राखिएको छ जोचाहिँ धार्मिक न्यायकर्ता प्रभुले त्यस दिन मलाई दिनुहुनेछ; र मलाई मात्र होइन, तर उहाँको आगमनलाई प्रेम गर्ने सबैलाई पनि दिनुहुन्छ” (२ तिमोथी ४:७-८)।

ख्रीष्टको न्यायआसन सम्बन्धी अर्को चाबी खण्ड २ कोरिन्थी ५:१० हो — “किनकि शरीरमा गरिएका कामहरूका निम्ति चाहे असल होस् चाहे खराब, हरेले जे गरेको छ, त्यसअनुसारको फल पाउनलाई हामी सबै ख्रीष्टको न्यायआसनका सामु देखा पर्नुपर्छ”। “पाउनेछौं” भन्ने शब्द महत्त्वपूर्ण छ। यसको माने जे आफ्नो हो त्यो पाउनु हो (प्रतिफल), जे पहिले आफ्नै थियो त्यो पाउनु, फिर्ता पाउनु, जे आफूले कमाएका छौं त्यही पाउनु, जे आफूले पाउनुपर्थ्यो त्यो पाउनु, आफूले जे गरेका थियौं त्यसको आधारमा जे आउँदैछ त्यो प्राप्त गर्नु। ख्रीष्टको न्यायआसनमा यो प्राप्त गराइ वा प्रतिफल कि त सकारात्मक हुन्छ कि त नकारात्मक: “चाहे असल (सकारात्मक) होस् चाहे खराब (नकारात्मक)”। एफेसी ६:८ मा पावलले यही न्यायको चर्चा गर्दा यही “पाउने” भन्ने शब्दलाई सकारात्मक प्राप्तिको अर्थमा प्रयोग गर्दछन्: “यो जानेर कि हरेक मानिसले, चाहे ऊ दास होस् चाहे स्वतन्त्र, जे-जे भलो काम (सकारात्मक) गर्दछ, प्रभुबाट उसले त्यही पाउनेछ” यससित मिल्ने समानान्तर खण्ड कलस्सी ३:२५ मा पावलले यहाँ पनि ख्रीष्टको न्यायआसनको चर्चा गर्दै उही “पाउनेछौं” भन्ने शब्दलाई नकारात्मक प्राप्तिको अर्थमा प्रयोग गर्दछन्: “तर जसले खराबी (नकारात्मक) गर्दछ, त्यसले आफूले गरेको खराबीको प्रतिफल पाउनेछ; अनि त्यहाँ पक्षपात हुँदैन।”

मुक्तिको सवालमा विश्वासीहरूले उनीहरूले पाउनुपर्ने कुरा पाउँदैनन्। उनीहरूले कमाएकै कुरा उनीहरूले फिर्ता पाउँदैनन्। उनीहरूले अनन्त मृत्यु कमाएका छन्, तर परमेश्वरको अनुग्रहले उनीहरूलाई अनन्त जीवन दिइन्छ (रोमी ६:२३)। इनामको सवालमा, विश्वासीहरूले आफूले जे कमाएका छन् ख्रीष्टको न्यायआसनमा त्यही पाउनेछन् उनीहरूले मुक्ति पाएको दिनदेखि आफ्नो शरीरमा जे गरेका छन् त्यही बमोजिम पाउनेछन्।

मुक्ति र इनामहरूका बीच भिन्नता

एक बाइबल विश्वासीले, रोमीको पुस्तकमा र परमेश्वरको वचनभरि, मुक्ति र इनामहरूको बीचमा भिन्नता कायम राख्न ख्याल गर्नुपर्छ। जस्तै रोमी ८:१ मा हामी सिक्छौं ख्रीष्टमा हुने व्यक्तिको निम्ति त्यहाँ न्याय छैन, दण्डको आज्ञा छैन किनभने हाम्रा प्रतिस्थापक हाम्रो स्थानमा दण्डित हुनुभयो (रोमी ८:३)। तरैपनि, यहाँ रोमी १४ मा हामी सिक्छौं विश्वासीहरूका निम्ति त्यहाँ न्याय छ किनकि हामी सबैजना ख्रीष्टको न्यायआसनको सामु उभिनुपर्छ (रोमी १४:१०)। रोमी ८:१ को न्याय चाहिँ त्यो न्याय हो जसबाट हामी बचाइसकिएका छौं (यूहन्ना ३:१८; ५:२४ सित दाँज्नुस्)। रोमी १४:१० को न्याय सबै बचाइएका व्यक्तिहरूको निम्ति हो र यसको सरोकार इनाम पाउने वा गुमाउने कुरासित छ। मुक्ति र इनामहरूका बीच राम्ररी भिन्नता राख्नुपर्ने आवश्यकता १ कोरिन्थी ३:१५ जस्तो खण्डमा देखिन्छ —

“कसैको काम जलिजान्छ भने उसले हानि भोग्नेछ; तर ऊ आफैचाहिँ बाँच्नेछ, तर आगोबाट भएर उम्केजस्तो।”
इनाम गुमाउने कुरा, यद्यपि विश्वासीको निम्ति यसले अनन्तकालीन असरहरूसित सरोकार राख्दछ, यसले उसको मुक्तिको सुनिश्चयतालाई असर पार्दैन। निम्न तालिकाले हामीलाई मुक्ति र इनामहरूका बीचको भिन्नताका केही चाबी बुँदाहरूमा ध्यान दिन मद्दत गर्दछ:

यो अध्ययन माला मीडलटाउन बाइबल चर्चद्वारा प्रकाशित सामग्रीबाट नेपालीमा अनुवाद गरिएको हो। यसलाई अध्ययन गर्दा ट्रिनिटेरियन बाइबल सोसाइटी (TBS) द्वारा प्रकाशित पवित्र बाइबल प्रयोग गर्नुभयो भने तपाईंलाई सहज हुनेछ। तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र उहाँका पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा आइपुग्न र त्यसमा बढ्दै-बढ्दै जान पवित्र आत्माले यी अध्ययनहरूलाई प्रयोग गर्नुभएको होस्! (१ पत्रुस २:२; २ पत्रुस ३:१८)

रोमी १४:१-६

रोमी १४:१-६

 

रोमी अध्याय १४

रोमी १४:१

यस पदमा बयान गरिएको कमजोर व्यक्ति को हो? ऊ कमजोर छ, बलियो छैन, तर ऊ एक विश्वासी हो किनकि ऊ “विश्वासमा” छ। शिक्षाको बुझाइमा ऊ कमजोर छ। हुन सक्छ ऊ एक नयाँ विश्वासी हो अथवा परमेश्वरका कुराहरूमा बढ्न सकेको छैन (२ पत्रुस ३:१८; १ कोरिन्थी ३:१-४)। हुन सक्छ ऊ खाँटी शिक्षाको मुनि हुर्कन पाएको छैन। उक्त कमजोर विश्वासी पापमै जिइरहेको त छैन। सन्दर्भलाई हेर्दा त्यहाँ कुनै नैतिक समस्या संलग्न भएको देखिँदैन। तरैपनि, उक्त व्यक्तिले ख्रीष्टिय स्वतन्त्रताको विषय नै नबुझेको देखिन्छ।

यस कमजोर भाइप्रति हाम्रो जिम्मेवारी कस्तो हुनुपर्छ त? त्यस्तोलाई “ग्रहण” गर्नुपर्छ। यस व्यक्तिलाई अस्वीकार नगर। उसलाई ग्रहण गर्नुपर्छ, उसलाई आफूकहाँ लिनुपर्छ, ग्रहण गर्नुपर्छ, उसलाई आफ्नैजस्तो ठान्नुपर्छ, उसलाई ख्रीष्टमा एक प्रिय भाइ ठान्नुपर्छ। “ग्रहण” भन्ने शब्दलाई प्रेरित २८:२ मा “स्वागत गरे” भनेर अनुवाद गरिएको छ: “अनिती आदिवासी मानिसहरूले हामीलाई ठूलो दया देखाए; किनभने पानी परिरहेको र जाडो भएको हुनाले तिनीहरूले आगो बाले, र हामी सबैलाई स्वागत गरे।”. आदिवासीहरूबाट पावलले न्यानो स्वागत पाए र असल व्यवहार पाए। कमजोर विश्वासीहरूलाई ख्रीष्टको खातिर दयालु व्यवहार गरिनुपर्छ।

यस कमजोर विश्वासीलाई हामीले किन ग्रहण गर्नुपर्छ? यसको कारण पद ३ को अन्तमा बताइएको छ: “किनकि परमेश्वरले उसलाई ग्रहण गर्नुभएको छ।” साथै रोमी १५:७ मा पनि हेर्नुहोस्। ख्रीष्टले उसलाई ग्रहण गर्नुभएको छ भने, कसरी हामीले उसलाई अस्वीकार गर्न सक्छौं र? प्रभुले हामीलाई ग्रहण गर्नुभयो भन्ने कुरामा हामी कति धन्यवादी हुनुपर्छ: “पिताले मलाई जतिजना दिनुहुन्छ, ती सबै मकहाँ आउनेछन्; अनि जो मकहाँ आउँछ, उसलाई म कुनै रीतिले अफाल्नेछैन” (यूहन्ना ६:३७)! परमेश्वरले हामीलाई ग्रहण गर्नुभएको छ र हामीलाई कहिल्यै अफाल्नुहुनेछैन र अस्वीकार गर्नुहुनेछैन।

“शङ्कापूर्ण कुराहरूको विषयमा वादविवाद” — कमजोर विश्वासीलाई ठूलो वादविवाद र झगडा गर्ने उद्देश्यमा ग्रहण नगर्नुहोस्। उसका सङ्कुचित विचारधाराहरूको आलोचना गर्ने र उसका विचारधारणाहरूलाई न्याय गर्ने उद्देश्यले नै उसलाई ग्रहण नगर्नुहोस्: “तपाईंलाई हाम्रो मण्डलीमा आउन त दिन्छौं तर ख्रीष्टियनहरूले के-के खान हुन्छ भन्ने कुराको बारेमा चाहिँ तपाईंले धेरै सिक्नुछ भन्ने कुराचाहिँ महसुस गर्नुपर्छ!” “यद्यपि तपाईं केही गम्भिर कुराहरूमा अड्किरहनुभएको छ, तपाईंलाई यहाँ स्वागत छ, तर हामीले तपाईंलाई सोझ्याउनै पर्छ।” “अब तपाईं हामीसित आवद्ध बन्नुभएको नाताले हामीले के खान हुन्छ र हुँदैन भन्ने विषयमा हामी वादविवाद गरौं र तपाईं गलती हुनुहुन्छ भनेर म बाइबलबाट प्रमाणित गरेर देखाउँछु!” कमजोर विश्वासीलाई ग्रहण गरिनुपर्ने तरिका यस्तो होइन।

रोमी १४:२

सही शिक्षा बुझेको विश्वासीले जान्दछ उसले सबै कुराहरू खान सक्छ। व्यवस्थाअन्तर्गत यहूदीहरूले केही खानेकुराहरू खान सक्थे र केही खानेकुराहरू खान सक्दैनथे (लेवी ११ पढ्नुहोस्)। परमेश्वरले उनीहरूलाई शुद्ध र अशुद्धका बीच अनि पवित्र र अपवित्रका बीच भिन्नता राख्न सिकाउँदै हुनुहुन्थ्यो, (लेवी ११:४४-४७)। वर्तमान प्रबन्धमा परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभएको कुनै पनि कुरा निषेधित छैन यदि त्यो धन्यवादसाथ ग्रहण गरिन्छ भने: “ किनकि परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभएको हरेक वस्तु असल छ, र धन्यवादसाथ लिइयो भने ुनै कुरा पनि अस्वीकार गरिने लायकको छैन; किनकि यो परमेश्वरको वचन र प्रार्थनाद्वारा पवित्र गरिन्छ” (१ तिमोथी ४:४-५)। रोमी १४:२ मा उल्लेखित कमजोर विश्वासीको केवल सागपात वा सब्जीहरू मात्र खाने बानी रहेछ, सबै कुरा खान मिल्दैन भन्ने उसको विश्वास रहेछ (मासु निषेधित छ भन्ने विश्वास गर्दो रहेछ)।

रोमी १४:३

यो पद बलियो र कमजोर दुवै खालको विश्वासीलाई चेतावनी हो। बलियो विश्वासीमा कमजोरलाई तुच्छ ठान्ने प्रवृत्ति हुन्छ (उसलाई तल्लो दर्जाको ठान्नु, आफूभन्दा मुनिको ठान्नु)। कमजोर विश्वासीमा चाहिँ बलियोलाई न्याय गर्ने वा आलोचना गर्ने प्रवृत्ति हुन्छ।

बलियो विश्वासी भन्ला, “कस्तो मूर्ख शाकाहारी! तपाईं शिक्षामा यतिसम्म कमजोर कसरी हुनुभएको? ख्रीष्टमा विश्वासीहरू भएको नाताले हामीले सबै कुराहरू खान सक्छौं भनेर तपाईंलाई त्यति पनि थाहा छैन?” [तुच्छ ठान्ने काम]

कमजोर विश्वासीले भन्ला, “तपाईंले मासु खान नहुने थियो। तपाईंले सुङ्गुरको मासु खान नहुने थियो। तपाईंले यस्तो काम गर्नु गलत हो!” [न्याय गर्ने काम] पद ३ को अन्तिम वाक्यांश [“परमेश्वरले त्यसलाई ग्रहण गर्नुभएको छ”] ले सम्भवतः बलियो विश्वासीलाई मात्र जनाउँदछ जसलाई कमजोर विश्वासीले न्याय गर्ने काम गर्दैछ, तर यसले दुवैलाई जनाइरहेको पनि हुन सक्छ [“जसले खाँदछ” र “जसले खाँदैन”]। यदि यसले “जसले खान्छ” उसलाई मात्र जनाइरहेको भए तापनि यो साँचो नै रहन्छ कि परमेश्वरले दुवैलाई ग्रहण गर्नुभएको छ (रोमी १५:७) र यसैको कारण हामीले हाम्रा विश्वासी दाजुभाइहरूलाई ग्रहण गर्नुपर्छ चाहे उनीहरू कमजोर हुन् चाहे बलिया (हेर्नुस् रोमी १४:१ मा जहाँ विश्वासीहरूलाई कमजोरहरूलाई ग्रहण गर्न भनिएको छ)।

स्मरण रहोस् परमेश्वरले (पावलद्वारा) जो “कमजोर छ” (पद १) उसलाई त्यसरी जनाउनुहुन्छ तर बलियो विश्वासीलाई “बलियो” भनेर जनाउनुहुन्न। एक विश्वासी परिपक्क्व भए पनि र शिक्षागत मुद्दाहरूलाई बुझेको भए पनि ऊ परमेश्वरको अनुग्रहबिना त ज्यादै कमजोरै हुन्छ (२ तिमोथी २:१, “ख्रीष्ट येशूमा भएको अनुग्रहमा तिमी बलियो होऊ”) अनि आफ्नो भाइलाई तुच्छ ठान्ने जस्तो पाप गर्ने (रोमी १३:३,१०) अनि आफ्नो ज्ञानको कारण घमण्डले फुलिने (१ कोरिन्थी ८:१) प्रवृत्ति उसमा हुन्छ। परमेश्वरको सामर्थ्य सिक्ने भनेको हाम्रो कमजोरीमा हो (२ कोरिन्थी १२:१०)।

रोमी १४:४

यो पद त्यो व्यक्तिको लागि हो जसले आफ्नो विश्वासी भाईलाई उसको खानेकुराको कारणले न्याय गर्दछ। “दास” भन्ने शब्दले एउटा घरमा बस्ने दासलाई जनाउँदछ। न्याय गर्ने व्यक्तिले आफू नै घर मालिक होइन भन्ने कुरा महसुस गर्नुपर्छ। ऊ नै त्यस मानिसको मालिक वा प्रभु होइन। ऊ पनि नोकर नै हो, केवल एक सङ्गी दास हो, सङ्गी विश्वासी हो। दास केवल आफ्नो मालिकप्रति मात्र जिम्मेवार रहन्छ। ऊ उसको मालिकप्रति जवाफदेही हुन्छ, अरू कसैप्रति होइन। उसलाई न्याय गर्ने अधिकार केवल उसको मालिकलाई मात्र हुन्छ। विश्वासीको मालिक प्रभु येशू ख्रीष्ट हुनुहुन्छ (पद ९)। विश्वासी उहाँप्रति जवाफदेही र जिम्मेवार रहन्छ। हामी एक दिन उभिने उहाँकै न्यायआसनको सामु हो (पद १०)।

मानौं दुईजना मानिसहरू एउटा कारखानामा काम गर्दैछन् र एउटाले अर्कोलाई भन्छ, “तिमीले गरेको काम त खत्तम छ!” त्यो सहकर्मीले के भन्दछ, चाहे त्यो साँचो होस् या नहोस्, त्यसले खासै फरक पार्दैन। ऊ नै हाकिम होइन। यदि हाकिमले उसलाई तिमीले गरेको काम खत्तम छ भन्यो भने चाहिँ उसले चिन्ता गर्नुपर्ने हुन्छ।

हाम्रा प्रभु येशू कस्तो खालको मालिक हुनुहुन्छ? हाम्रो प्रभुले आफ्ना दासहरू लडेको चाहनुहुन्न। उनीहरू खडा रहेको उहाँ चाहनुहुन्छ। परमेश्वरले उनीहरूलाई खडा राख्नुहुन्छ। परमेश्वरको उनीहरूको पक्षमा हुनुहुन्छ, उहाँ उनीहरूको विरोधमा हुनुहुन्न (रोमी ८:३१)। जसरी भजनले भन्दछ, “तँ खडा हुनेछस् मेरो सामर्थ्यले”। परमेश्वरले तिनीहरूलाई खडा राख्न सक्नुहुन्छ! विश्वासीहरू भएर हामीले यस कुरामा परमेश्वरको देखासिकी गर्नुपर्छ। हाम्रो इच्छा यस्तो हुनुपर्छ कि हाम्रा सङ्गी विश्वासीहरू खडा रहून् र हामीले उनीहरूलाई खडा हुनलाई सक्दो सहायता गर्नुपर्छ। हामीले उनीहरूलाई न्याय गरेर वा तुच्छ ठानेर ढाल्न खोज्नुहुन्न। हामी उनीहरूलाई उठाऔं र अझ उच्च धरातलमा उकास्न मदत गरौं। “सबै कुराहरू उन्नतिका निम्ति नै गरिऊन्” (१ कोरिन्थी १४:२६)।

रोमी १४:५

खानेकुराको विषयलाई छोडेर अब पावल दिन मान्ने विषयमा चर्चा गर्दछन्। के हामीले एउटा दिनलाई अर्को दिन भन्दा बढी विशेष वा बढी पवित्र मान्नुपर्छ? एउटा विश्वासीले त्यस्तै ठान्दछ तर अर्को विश्वासीले हरेक दिनलाई उस्तै ठान्दछ। खानेकुराको सवालमा पावलले कमजोर विश्वासी को हुन् भनेर औंल्याए (पद २)। तर यहाँ पावलले त्यस्तै गरी औल्याउँदैनन्। एउटा विश्वासीले एउटा दिन छनोट गर्छ र भन्छ, “यो दिन विशेष हो। यो दिन पवित्र हो।” अर्को विश्वासीले सबै दिनहरू पवित्र ठान्छ: “शनिवारको दिन आइतवार जत्तिकै पवित्र हुन्छ र आइतवार सोमबार जत्तिकै पवित्र हुन्छ।” कुनचाहिँ विश्वासी ठीक हो? कुनचाहिँ विश्वासी बलियो विश्वासी हो जससित दिनहरूको बारेमा सही शिक्षागत बुझाइ छ?

अर्को ठाउँमा पावलले कुनै दिनहरूलाई पालना गर्ने व्यवस्थावादी खतराको विरुद्धमा चेतावनी दिएका छन्: “तिमीहरू दिन, महिना, समय र वर्षहरू मान्दछौ। व्यर्थैमा मैले तिमीहरूका लागि मेहनत गरें कि भनी मलाई तिमीहरूसँग डर लागेको छ” (गलाती ४:१०-११)। ख्रीष्ट मरेकाहरूबाट बौरेर उठ्नुभएको दिन, “प्रभुको दिन” अथवा हप्ताको पहिलो दिन (आइतवारको दिन) आराधनाको लागि जुट्ने दिनको रूपमा विश्वासीहरूले मान्दै आएको चलन छ। हिब्रू १०:२५ ले अरू विश्वासीहरूसित सँगै नजुट्नेहरूलाई कडा चेतावनी दिएको छ। तरैपनि, हामीले नयाँ नियममा कतै पनि यस्तो आज्ञा भेट्दैनौं: “तिमीले प्रभुको दिन पालना गर्नेछौ!” अथवा “तिमीले आइतवारलाई मान्नुपर्छ!” [नेपालमा प्रायः शनिवारको दिन जुट्ने गरिन्छ किनकि अधिकांश मानिसहरू भेला हुन सक्ने दिन यही हो।] ख्रीष्टमा रहेको विश्वासीको लागि हरेक दिन नै “पवित्र भूमि” हुन्छ जब हामी प्रभुलाई सेवा गर्छौं र हाम्रो उच्च, स्वर्गीय र पवित्र बोलावटको योग्य चालमा हिँड्छौं (एफेसी ४:१)। यो कुरा प्रस्ट छ, हामी अरू दिनहरूमा भन्दा शनिवार बढी समर्पित भएर जिउनु त हुँदैन। तरैपनि त्यहाँ कति “शनिवारे ख्रीष्टियनहरू” पनि छन् भनेर हामी स्वीकार गर्दछौं जोहरूले शनिवारको दिन राम्रो देखा पर्दछन् जब कि बाँकी हप्ता भने अर्कै प्रकारले जिउँदछन्। प्रियहरूहो, यस्तो त नहुनुपर्ने हो!

दिने सम्बन्धमा पनि यही सिद्धान्त लागु हुन्छ। आफ्नो आयको दसौं अंश प्रभुको हो र बाँकी आफ्नै हो भनी ठान्ने काम कमजोर विश्वासीले गर्दछ: “मसित दस रूपैयाँ छ। यो एक रुपैयाँ चाहिँ पवित्र र विशेष हो। यो दसौं अंश हो। अरू नौं रूपैयाँ चाहिँ मेरै प्रयोजनका लागि हुन्।” बलियो विश्वासीले यसलाई एकदम बेग्लै दृष्टिकोणले हेर्दछ: “मसित भएको जम्मै प्रभुको हो किनकि म आफैको होइन; म दाम तिरी किनिएको हुँ (१ कोरिन्थी ६:१९-२०)। मैले आफूसित भएको दस रूपैयाँमा एक वा बढी रुपैयाँ स्थानीय मण्डलीलाई दिऊँला, तर बाँकी रूपैयाँहरू पनि प्रभुकै हुन् र परमेश्वरले मलाई दिनुभएको जे जति छ त्यो सबैको म असल भण्डारी हुन चाहन्छु।”

रोमी १४:५ ले प्रेरितहरूको समयमा विश्रामदिन पालन गर्ने सवालसित पनि सरोकार राख्दछ। अल्फोर्डले यस खण्डमा टिप्पणी गर्दा यसरी लेख्छन्:
अब प्रश्न उठ्छ, यदि सात दिनमा एक दिनलाई कुनै न कुनै रूपमा मान्नुपर्छ भनेर परमेश्वरबाट सुम्पिएको दायित्व छ भन्ने पावलको मान्यता हुँदो हो त के उनले रोमी १४:५ मा यस्तो कुरा भन्न सक्थे र? उनको तर्कको प्रवाहको स्पष्ट तात्पर्य रहेको यो देखिन्छ कि त्यस्तो कुनै पनि दायित्व उनी जान्दैनथे बरु विश्वासमा बलियो रहेका ख्रीष्टियनका निम्ति सबै समयहरू र दिनहरू उस्तै हुन्छन् भन्ने कुरा उनले विश्वास गर्दथे। यस खण्डको अन्य कुनै वैकल्पिक अर्थ म देख्दिनँ। यदि हप्ताको कुनै एक दिनको विश्रामदिनको जस्तै पृथक चरित्र हुँदो हो त प्रेरित पावलले सबै दिन बराबर महत्त्वको हुन्छ भनेर ठान्ने व्यक्तिको सराहना गर्नु वा समर्थन गर्नु पूर्ण रूपमा असम्भव कुरा हुनेथ्यो किनकि उक्त व्यक्तिले पद ६ अनुसार कुनै दिनलाई विशेष स्थान नै दिँदैन। नत्र भने पावलले उक्त व्यक्तिलाई परमेश्वरको आज्ञा उल्लङ्घन गरेको भन्दै उसलाई आफ्न कडा असमर्थन जनाउनुपर्नेथ्यो। तसर्थ, म यो ठान्दछु हप्ताको कुनै एक दिन, चाहे सातौं वा पहिलो, मान्नुपर्छ भन्ने मान्यता प्रेरितहरूको समयमा थिएन। [अल्फोर्ड्स ग्रीक टेस्टामेन्ट, रोमी १४:५ अन्तर्गतको टिप्पणी]

विलियम न्यूवेल, आफ्नो रोमीको टिप्पणीमा, दोस्रो शताब्दीका मण्डली अगुवाहरूले विश्रामदिन पालन गर्ने सम्बन्धमा उनीहरूको बुझाइसम्बन्धी उनीहरूको भनाइहरूलाई उद्दरण गर्दछन्। उनले इग्नेशियस (Ignatius) लाई उद्दृत गर्दछन् जो इसं ११५ मा शहीद बने:
“पुराना कुराहरूसित सरोकार राखेकाहरू निश्चयताको नयाँपनामा आएका छन् र अबउसो विश्रामदिनहरू पालन गर्दैनन्, बरु प्रभुको दिन बमोजिम जिउँदछन् जसमा नै हाम्रो जीवन, उहाँ बौरिउठ्नुभएको हुनाले, उहाँमै निर्भर रहेको छ।”

जस्टिन मार्टर (जो इ सं १६८ ताका शहीद बने) ले विश्रामदिनलाई परित्याग गरेकोमा उनी ट्राइफोद्वारा जब हप्काइए उनले यसरी जवाफ दिए:
“हामीले विश्रामदिन कसरी पालन गर्न सक्छौं र जब कि हामी हप्ताका सबै दिनहरूमा पापबाट विश्राम लिन्छौं?”

पद ५ को अन्तमा पावलले भने, “हरेक आफ्नै मनमा पूरा निश्चित होस्”। आज हामी यस्तो समयमा जिउँदैछौं जब शिक्षाको महत्त्वलाई न्यूनीकरण गरिन्छ र धेरै पटक यस्तो मनोभाव आपनाएको पाइन्छ: “ख्रीष्टियनहरूले के विश्वास गर्छन् खासै फरक पार्ने कुरा होइन, विशेष गरी फरक-फरक अवधारणाहरू भएका विषयहरूको सम्बन्धमा। महत्त्वपूर्ण कुरा यो हो कि हामीले एक अर्कालाई प्रेम गरौं।” तर ध्यान यसमा दिनुहोस् कि पावलले यी कुराहरू महत्त्वपूर्ण छैनन् भनेर भन्दैनन्। उनले यसरी भन्दैनन्: “खानेकुराको विषयमा र दिन मान्ने बारेमा तपाईंले के विश्वास गर्नुहुन्छ त्यो जेसुकै भए पनि फरक पर्दैन।” होइन, बरु उल्टो उनले भन्छन् कि हरेक विश्वासी आफ्नो मनमा यी विषयहरूको बारेमा विश्चस्त होओस्। कुन कुरा ठीक हो भन्ने कुरामा तपाईंलाई विश्वस्त तुल्याउन र निश्चित तुल्याउन परमेश्वरलाई दिनुहोस्! विश्वासमा कमजोरहरूलाई हामीले प्रेम गर्नुपर्छ (पद १ र ३) र हामीले तिनीहरूको उन्नति गर्नुपर्छ तर परमेश्वरले विश्वासी जनलाई कहिल्यै पनि विश्वासमा र शिक्षामा कमजोर हुनलाई प्रोत्साहन दिनुहुन्न। शिक्षागत मामिलाहरू र विश्वास र अभ्यासको मामिलाहरूमा विश्वासी “पूरा निश्चित” हुनुपर्छ। परमेश्वरले हामीलाई खडा हुन र सामना गर्न र समझमा स्थिर हुन सहायता गर्नुभएको होस्।

रोमी १४:६

विश्वासी “पूरा निश्चित” (पद ५) हुनुपर्छ मात्र होइन, उसले जे पनि गर्दछ त्यो “प्रभुको निम्ति” गर्नुपर्छ (पद ६)। “अनि जे पनि तिमीहरू गर्दछौ, सो मानिसहरूका निम्ति होइन, तर प्रभुका निम्ति गरेझैं तनमनले गर; यो जानेर कि प्रभुबाट तिमीहरूले पैतृक-सम्पत्तिरूपी इनाम पाउनेछौ; किनकि तिमीहरू प्रभु ख्रीष्टको सेवा गर्दछौ” (कलस्सी ३:२३-२४)। पद ६ ले यहाँ चर्चा गरिएका दुवै विवादस्पद विषयहरूसित सरोकार राख्दछ: खानेकुराको सम्बन्धमा (पद २) र दिन मान्ने सम्बन्धमा (पद ५)। यस पदको वाक्यरचना कियज्मस् (chiasmus) अथवा inverse parallellismको रचना हो:

क) कमजोर विश्वासी जसले दिन मान्दछ
ख) बलियो विश्वासी जसले दिन मान्दैन
ख) बलियो विश्वासी जसले सबै कुरा खन्छ — पद २
क) कमजोर विश्वासी जसले सबै कुरा खाँदैन, सागपात मात्र खान्छ

यद्यपि खाने र दिन मान्ने सम्बन्धमा अभ्यासहरू फरक-फरक हुन्छन् तरैपनि ख्याल गर्नुपर्ने महत्त्वपूर्ण कुरा यो छ कि जहाँसम्म हरेकको आफ्नो व्यक्तिगत सवालको कुरा छ, उसको अभिप्राय सही हुनुपर्छ, हृदय ठीक हुनुपर्छ र मनोभाव ठीक हुनुपर्छ। प्रत्येक विश्वासीले जे गर्दैछ त्यो उसले प्रभुको निम्ति गर्नुपर्छ, प्रभुलाई खुशी पार्न र प्रभुलाई आदर गर्न। प्रत्येकले धन्यवादसित त्यो गरोस्, परमेश्वरको डरमा। प्रत्येकले १ कोरिन्थी १०:३१ को सिद्धान्तलाई अभ्यास गरोस् — “यसकारण चाहे तिमीहरू खाओ, चाहे पिओ, चाहे तिमीहरूले जेसुकै गर, सबै कुरा परमेश्वरकै महिमाका निम्ति गर” । आफू सबै कुरा खान स्वतन्त्र छु भनी बुझेको विश्वासी परमेश्वरलाई ध्यानपूर्वक धन्यवाद देओस् (१ तिमोथी ४:३-५)। सागपात खाने विश्वासी (पद २) उसको सामु पस्किएको सागपातको निम्ति परमेश्वरलाई ध्यानपूर्वक धन्यवाद देओस्। सुरुका ख्रीष्टियनहरू खाने बेलामा परमेश्वरलाई धन्यवाद चढाउँथे (प्रेरित २७:३५ मा पावलको असल नमुनालाई हेर्नुस्)।

यो अध्ययन माला मीडलटाउन बाइबल चर्चद्वारा प्रकाशित सामग्रीबाट नेपालीमा अनुवाद गरिएको हो। यसलाई अध्ययन गर्दा ट्रिनिटेरियन बाइबल सोसाइटी (TBS) द्वारा प्रकाशित पवित्र बाइबल प्रयोग गर्नुभयो भने तपाईंलाई सहज हुनेछ। तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र उहाँका पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा आइपुग्न र त्यसमा बढ्दै-बढ्दै जान पवित्र आत्माले यी अध्ययनहरूलाई प्रयोग गर्नुभएको होस्! (१ पत्रुस २:२; २ पत्रुस ३:१८)

रोमी १३:११-१४

रोमी १३:११-१४

 

रोमी १३:११-१४

येशू ख्रीष्टमा विश्वास राख्नेहरू भएकाले हामी सुतिरहेको भेटिनुहुँदैन। हामी जागो र सतर्क, प्रभुको सेवा गरिरहेको हुनुपर्छ। तरैपनि, खेदको कुरा यो छ कि कति विश्वासीहरू आत्मिक निद्रा र झप्कीमा छन् जुन कारणले गर्दा परमेश्वरले एउटा जागरण ध्वनिको आवाज उठाउनुहुन्छ। नयाँ नियममा चारओटा खण्डहरू छन् जहाँ परमेश्वरले विश्वासीहरूलाई बिउँझ भन्नुहुन्छ!

१) एफेसी ५:१४

हे निदाउने, बिउँझ! उठ! उठ्ने समय भयो! आफूलाई बिउँझाऊ! विश्वासीहरू तिनीहरूको आत्मिक निद्राबाट झस्स्याङ्गै पारिनुपरेको छ।
विश्वासीहरू ख्रीष्टको निम्ति उठेर चम्कनुपरेको छ! किन? किनकि हामी ज्योतिका सन्तान हौं, अन्धकारका होइनौं (पद ८)। “मुर्दाहरूका बीचबाट उठ।” यस पदमा प्रयोग भएको भाषा बौरिउठाइको भाषा हो। विश्वासीहरूलाई आत्मिक पुनर्जागरण चाहिएको छ, विश्वासीहरू आत्मिक मृत अवस्थाबाट उठ्नुपरेको छ। हामी आत्मिक रूपमा जागो (बिउँझेको) हुनु खाँचो छ र हामी आत्मिक रूपमा जिउँदो हुनु खाँचो छ। यस पृथ्वीमा बाँच्नुको उद्देश्य नै हाम्रो प्रभु येशू ख्रीष्टको जीवन प्रकट गर्नु हो (२ कोरिन्थी ४:१०-११), उहाँको जीवन दर्शाउनु हो। येशू ख्रीष्ट आज जीवित हुनुहुन्छ भनेर संसारले कसरी जान्न सक्नेछ? उहाँका विश्वासी जनहरूमा उहाँ जिउनुभएको देखेर हो: “ख्रीष्ट मभित्र जिउनुहुन्छ” (गलाती २:२०)। यो कसरी पूरा हुन सक्छ? एफेसी ५:१८ नै चाबी हो: “आत्माले भरपूर होओ!”

२) १ कोरिन्थी १५:३२-३४

कोरिन्थको मण्डलीमा शिक्षाको एउटा गम्भीर समस्या थियो। कोरिन्थमा भएकाहरूमध्ये कतिले बौरिउठाइ हुँदैन भन्दैथिए (१ कोरिन्थी १५:१२)। यो झूटा शिक्षाअनुसार मानिसहरू मरेपछि सबै कुरा सकिन्छ! उनीहरू फेरि बौराइँदैनन्।

सही शिक्षालाई इन्कार गर्नु ज्यादै गम्भीर कुरा हो किनकि यसले नैतिक सडावट ल्याउँछ। एक व्यक्तिले विश्वास गरेको कुराले उसको व्यवहारलाई असर पार्दछ। झूटा शिक्षाले मानिसको जीवन जिउने तरिकालाई प्रभाव पार्दछ। उनीहरूको विश्वास ठीक छैन भने उनीहरूको जीवन ठीक हुँदैन। मरेकाहरू भोलि बौरेर उठ्दैनन् भने आज बरु शारीरिक अभिलाषाहरूमा किन नजिउने? भोलि मर्नुछ भने आज किन मोजमस्ती नगर्ने? एपिक्यूरियन अवधारणा यही थियो कि मान्छे जिउनुको उद्देश्य भनेको मोजमस्ती गर्नु हो: “खाऔं र पिऔं, किनकि भोलि ता हामी मर्छौं” (१ कोरिन्थी १५:३२)। एउटा एपिक्यूरियन झिङ्गाको एउटा प्राचीन किम्बदन्ती थियो जो एक भाँडो महमा डुब्दैथियो र मर्न लाग्दै थियो। झिङ्गाले भन्छ, “मैले खाएँ, पिएँ र नुहाएँ; म मरे भने मलाई कुनै फिक्री छैन।”

“धोका नखाओ; खराब सङ्गतहरूले असल चरित्र बिगार्छन्” (१ कोरिन्थी १५:३३)। “खराब सङ्गत” को माने हो “खराब मित्रताहरू, खराब साँठगाँठहरू”। खराब शिक्षा अँगाल्नेहरूसित र त्यसअनुसार व्यवहार गर्नेहरूसित सङ्गत नगर्नुहोस्। त्यसो गर्नुभयो भने तपाईं बिग्रनुहुनेछ। खराब सङ्गतले असल नैतिकता (असल चरित्र) लाई बिगार्छ। ठीक खालका मानिसहरूसित हिँड्नु र सङ्गत गर्नु ज्यादै महत्त्वपूर्ण कुरा हो (हितोपदेश १३:२०; भजनसङ्ग्रह ११९:६३)।

पावलको जागरण ध्वनि पद ३४ मा भेटिन्छ, “धार्मिकताका निम्ति जागी उठ, र पाप नगर; किनकि कतिसँग परमेश्वरको ज्ञान छैन; तिमीहरूलाई शर्ममा पार्नालाई म यो भन्दछु” (१ कोरिन्थी १५:३४)। यस पदमा “धार्मिकता” भनेर अनुदित शब्द वास्तवमा एउटा क्रियाविशेषण (adverb) हो: “धर्मी तवरले, ठीक तरिकाले, धर्मी तरिकाले जागी उठ।” “जागी उठ” को माने मातेर सुतेपछि होशमा उठ्नु हो, मात लागेर निद्रामा परेपछि आफ्नो होशमा आउनु हो। पावल भन्दैछन्, “होशमा फर्केर उठ! तिम्रो नैतिक बेहोसीपन र निद्राबाट उठ! यो बिगार्ने र झूटा शिक्षाको रक्सीले नमात। यो गलत शिक्षाको नराम्रो असरमुनि बसिरहन छोड।”

३) १ थेस्सलोनिकी ५:४-९

परमेश्वरको वचनको सत्यता जानेका हुनाले विश्वासीहरू संसारमा भइरहेका कुराको बारेमा सजग हुन्छन्। परमेश्वरले पवित्रशास्त्रमा प्रकट गर्नुभएको उहाँका भावी योजनाहरू विश्वासीहरू जान्दछन्। आउनेवाला घटनाहरूले नबाँचेकाहरूलाई भने बिलकुलै बेतयारी अवस्थामा भेट्टाउनेछन् (१ थेस्सलोनिकी ५:२-३)।

पद ४-५ हेर्नुस्। विश्वासीहरू अन्धकारमा छैनन्, यद्यपि एक समय उनीहरू त्यस अवस्थामा थिए (१ पत्रुस २:९; कलस्सी १:१३)। विश्वासीहरू ज्योतिका सन्तान हुन्। हामी संसारमा छौं तर संसारका होइनौं। हामी अन्धकारको संसारमा छौं तर हामी अन्धकारका होइनौं। हामी ज्योतिका हौं, दिनका हौं।

“यसैकारण हामी अरूझैं नसुतौं; तर हामी जागा रहौं र सचेत रहौं” (१ थेस्सलोनिकी ५:६)। यो बेग्लै किसिमको जागरण ध्वनि हो। अरू खण्डहरूमा “जागी उठ!” भनिएको थियो। यो खण्ड अलिकति यस प्रकारले बेग्लै छ कि यसले भन्छ, “ननिदाऊ!” यहाँ “अरू” भनेर जनाइएकाहरू नबाँचेका मानिसहरू हुन्। “सुतिरहेकाहरू” चाहिँ नबाँचेकाहरू हुन्। विश्वासीहरू जागा रहनुपर्छ। प्रभु येशू ख्रीष्टलाई आफ्ना मुक्तिदाताको रूपमा नचिन्नेहरू सुतिरहेका छन्! तिनीहरूका आत्मिक आँखा बन्द छन्। के हुँदैछ र उनीहरू कति भयङ्कर खतरामा छन् भन्न कुराको सम्बन्धमा उनीहरू अचेत छन्।

पद ७ मा हामी सिक्छौं कि सुत्ने काम रातको काम हो। यो काम दिवाको लागि बिलकुलै असुहाउँदो छ। तपाईं बैङ्कमा जानुभयो भने खजाञ्चीलाई सुतिरहेको त भेट्टाउनुहुन्न सामान्यतया। अथवा तपाईंले हुलाकीलाई तपाईंको घरको आगनमा सुतिरहेको त देख्नुहुन्न। त्यस्तो काम दिवा समयमा अनुचित र असुहाउँदो हुन्छ।

विश्वासीहरू दिवा समयका मानिसहरू हुन्। नबाँचेकाहरू रातका मानिसहरू हुन् (पद ८)। दिनका मानिसहरू ती हुन् जो जागो र सतर्क र सचेत हुन्छन्। ख्रीष्टका निम्ति जागा र जलिरहेको चम्किरहेको एकजना सचेत विश्वासीको सुन्दर बयान १ थेस्सलोनिकी ५:१६-१९ मा भेटिन्छ।

४) रोमी १३:११-१४

यो चाहिँ नयाँ निमयको चौथो खण्ड हो जसले हामीलाई परमेश्वरको जागरण ध्वनि सुनाउँछ।

रोमी १३:११

बिउँझने बेला भयो! वास्तवमा, तपाईं बिउँराखेको हुनुपर्ने! एकजना ढिलोसम्म सुतिरहेको युवालाई विचार गर्नुस्। उसका बुबाआमाको आवाज सुनिन्छ, “एई, उठ, उठ! यतिबेलासम्म के सुतिरहेको? कति बजिसक्यो थाहा छ? ढिलो भइसक्यो! तिमी त दुई घण्टा अघि उठिसक्नुपर्ने!” पावल भन्दैछन्, “यो कुन समय हो थाहा छ? यो सुत्ने समय होइन! यो त जागो र सतर्क रहनुपर्ने समय हो। उठ र प्रभुको सेवा गर!”

“हाम्रो मुक्ति” ले हाम्रो भविष्यको र अन्तिम मुक्तिलाई जनाउँछ। यसलाई “छुटकाराको दिन” (एफेसी ४:३०; रोमी ८:२३) पनि भनिएको छ। योचाहिँ त्यो घडी हो जब हाम्रो मुक्ति पूरा हुनेछ, त्यसले आफ्नो अन्तिम रूप प्राप्त गर्नेछ, अनि त्यो कत्रो रमाहटको दिन हुनेछ! तब हामी प्रभुको उपस्थितिमा हुनेछौं, पापको उपस्थितिबाट सदाको लागि स्वतन्त्र बन्नेछौं! हाम्रो मुक्ति पूरा हुने समय हामीले ख्रीष्टमा पहिले विश्वास गरेको दिनमा भन्दा नजिक छ। तपाईंले विश्वास गर्नुभएको कति वर्ष भयो? ___________। यसको माने तपाईंले पहिले विश्वास गरेको भन्दा अब __________ वर्ष नजिक हुनुहुन्छ। प्रभुको आगमन नजिक आउँदैछ, ख्रीष्टको दिन नजिकै छ र जुन परमेश्वरले तपाईंभित्र एउटा असल काम सुरु गर्नुभयो उहाँले त्यसलाई त्यो दिन पूर्णतामा पुर्याउनुहुनेछ (फिलिप्पी १:६)। हाम्रो छुटकारा र मुक्तिको अन्तिम दिन नजिकिँदै छ (लूका २१:२८ सित तुलना गर्नुस्)। त्यो दिन छिटो-छिटो आउँदैछ (तुलना गर्नुस् हिब्रू १०:२५)। अल्फोर्डले लेखेका छन्: “यस खण्डलाई निष्पक्ष हिसाबले व्याख्या गर्न खोज्ने व्यक्तिले यो महसुस गर्नेनैछ कि प्रेरित [पावल] ले यहाँ, अरू ठाउँमा जस्तै [१ थेस्सलोनिकी ४:१७; १ कोरिन्थी १५:५१] प्रभुको आगमन छिटोछिटो नजिकिँदै गरेको छ भनेर बताउँदैछन्।”

अहिले प्रभुको सेवा गर्नलाई समय सिमित छ। हाम्रा दिनहरू गन्तिमा थोरै छन्। हामी जागा रहन र समयलाई सदुपयोग गर्न र उहाँको सेवा गर्ने क्रममा हाम्रो परमेश्वरले हामीलाई दिनुहुने हरेक अवसरको सक्दो फाइदा उठाउन कति महत्त्वपूर्ण छ। हाम्रो अन्तिम मुक्तिको दिन जब आउनेछ, हामी फेरि पनि सुसमाचार घोषणा गरिरहेका हुँदैनौं। हामी अझ पनि ख्रीष्टका निम्ति आत्माहरू जितिरहेका हुँदैनौं। यस्ता कामहरू अहिले हामीले गर्ने काम हुन्, ख्रीष्टको खातिर र परमेश्वरको महिमाको निम्ति।

रोमी १३:१२

रात धेरै बितिसक्यो (रात छिप्पिसक्यो, करिब सकिसक्यो)। अझै पनि रातको समय छ, तर रात झण्डै बितिसक्यो। दिन आइसकेको छैन, तर झण्डै आइसक्यो। दिन “नजिकै” छ। दिन नजिकिँदैछ र झन् झन् नजिक झन् झन् नजिक आउँदैछ (तुलना गर्नुस् हिब्रू १०:२५)। “नजिकै” भन्ने शब्द पद ११ कै शब्द हो। यो मत्ती ३:२ मा “राज्य” को सम्बन्धमा प्रयोग भएको छ (राज्य “नजिकै आएको छ”) र याकूब ५:८ मा प्रभुको आगमनको सम्बन्धमा प्रयोग भएको छ। प्रभुको आगमन यति नजिक छ कि त्यो झण्डै आइसक्यो! हामी यो अन्धकारमय संसारमा बाँचिरहेका छौं। अझै पनि रातकै समय छ, तर दिन चाँडै खस्नेछ। हामी ख्रीष्टको आगमनको दिन पर्खँदैछौं (र्याप्चरको दिन)। “त्यो धन्यको आशाको बाटो हेर्दै” (तीतस २:१३)। “हाम्रो प्रभु येशू ख्रीष्टको आगमनको बाटो हेर्दै” (१ कोरिन्थी १:७ र पद ८ जहाँ उक्त आगमनलाई “ख्रीष्टको दिन” बराबर भएको मानिएको छ)। “फालौं” को माने “फुकाल्नु, कुनै कुरादेखि आफूलाई रहित पार्नु, लुगा फुकाल्नु जस्तै”। “भिरौं” को चाहिँ ठीक उल्टो माने हुन्छ (तसर्थ वस्त्र पहिरनु, वस्त्र पहिरेको हुनु, कुनै कुरा धारण गर्नु)। “हतियार” शब्दले हामी एउटा युद्धमा छौं भन्ने कुरा जनाउँदैछ। अझै पनि रातकै समय छ! हामी एउटा वास्तविक लडाइँमा छौं। सिपाहीहरू सुतिरहेको अवस्थामा भेटिनुहुँदैन। हामी जागो र सतर्क हुनुपर्छ ताकि हामी लड्न सकौं र जित्न सकौं! उठ र चम्क र लड! ज्योतिको हतियार भिर। परमेश्वरले विश्वासीको लागि प्रबन्ध गर्नुभएको पूर्ण हातहतियारको लागि एफेसी ६:१०-१८ र १ थेस्सलोनोकी ५:८ मा पढ्नुहोस्। रोचक कुरा के छ भने विश्वासीको हातहतियारको चर्चा गर्ने यी दुवै खण्डहरू परमेश्वरको जागरण ध्वनिबाट सुरु हुन्छन् (हेर्नुस् एफेसी ५:१४ र १ थेस्सलोनिकी ५:६)।

रोमी १३:१३

विश्वासीहरू “इमानदार भएर” अथवा शिष्ट(१ कोरिन्थी १४:४० कै शब्द)तरिकालेहिँड्नुपर्छ। ज्योतिका सन्तानलाई सुहाउने प्रकारले हामी हिँड्नुपर्छ। रातकै समय छ, तर हामी रातका होइनौं, अनि हामी यसरी हिँड्नुपर्छ जसरी दिन र ज्योतिको राज्यसित आवद्ध भएकाहरूलाई सुहाउँछ।हामीले फाल्नुपर्ने अन्धकारका केही त्यस्ता पापहरू यस पदमा सूचित गरिएका छन्:

पार्टीका पापहरू:
मोजमज्जा – अचाक्ली खानपान, मद्यपानोत्सव, होहल्लापूर्ण उत्सव(गलाती ५:२१ मा शरीरका कामहरूमध्ये एक)। हामीले मुक्ति पाउनुभन्दा अघिको हाम्रो पुरानो जीवनको बयान गर्न यही शब्दलाई १ पत्रुस ४:३ मा “रक्सीधोकाइ” भनेर अनुवाद गरिएको छ।

मतवालापन— लूका २१:३४ मा हर्नुस्। हामी जागा, सचेत र सतर्क रहनुपर्छ, रक्सीले मातेको नभएर आत्माले भरपूर हुनुपर्छ (एफेसी ५:१८)।
ओछ्यानका पापहरू:

व्यभिचार — अक्षरशः यसको माने हो “ओछ्यान”। यसले ओछ्यानमा गरिने पापपूर्ण क्रियाकलापलाई जनाइरहेको छ। विवाहको ओछ्यान पवित्र र निष्कलङ्क हुन्छ, तर सबै अरू “ओछ्यानहरू” परमेश्वरको न्यायमुनि पर्छन् (हिब्रू १३:४)। कुनै पनि किसिमको यौन अनैतिकता उहाँको निम्ति घिनलाग्दो कुरा हो जुन परमप्रभुले विवाहलाई एउटा पवित्र संस्थाको रूपमा र मानिसको भलाइको निम्ति स्थापना गर्नुभएको थियो।

कामुकता — यसले यौन उच्छृङ्खलतालाई जनाउँछ; अर्थात् लगामरहित अभिलाषा, सीमारहित भोगविलासीपन जसअन्तर्गत पत्नी सट्टापट्टा गर्ने, मद्यपान नैशोत्सव (मदिरा पान गरेर रातमा व्यभिचार पूर्ण तवरले मनाउने उत्सव) र अन्य यौन ज्यादतीहरू पर्दछन्। यो शब्दावली शरीरका कामहरूलाई जनाउन प्रयोग भएको छ (गलाती ५:१९), नबाँचेकाहरूको हिँडाइलाई (१ पत्रुस ४:३), हृदयको अवस्थालाई (मर्कूस ७:२२) र सदोमीहरूको व्यवहारलाई (२ पत्रुस २:७) बयान गर्न प्रयोग भएको छ।

शैतानिक पापहरू:
झगडा — अमेल, विवाद, कलह, बाझाबाझ, भनाभनी (हेर्नुस् गलाती ५:२० र १ कोरिन्थी १:११ र ३:३)। डाहा — अर्कासित भएको कुराको लागि वा अर्कोले गर्न सक्ने कुराले गर्दा डाही बन्नु (गलाती ५:२० हेर्नुस्)। झगडा र डाहा दुवैको जरामा घमन्ड रहेको हुन्छ, त्यही पाप जसले गर्दा शैतानको पतन भयो (हेर्नुस् १ तिमोथी ३:६ र दाँज्नुस् १ तिमोथी ६:४)।

रोमी १३:१४

पद १३ मा उल्लेखित अन्धकारका कामहरूको ठीक विपरीतमा विश्वासीहरूले ज्योतिका हतियार भिर्नुपर्छ, अर्थात् प्रभु येशू ख्रीष्टलाई, जो नै हाम्रो जीवन हुनुहुन्छ (कलस्सी ३:३-४)। “प्रबन्ध” शब्दको माने हो “पूर्वदृष्टि, वास्ता, पूर्वविचार”। जस्तै, एउटा परिवार छ जो यात्रामा जाँदैछ। तब उनीहरूले सामान्यता यात्राको लागि प्रबन्ध गर्दछ। त्यसको योजना बनाउँछ, राम्ररी सोचविचार पुर्याउँछ, यात्राको निम्ति चाहिएका सरसामान जुटाउँछ, यातायातको साधनको प्रबन्ध गर्दछ, इत्यादि। पापले त्यसको घातक काम गर्न सक्छ जब हामीले त्यसको निम्ति ठाउँ दिन्छौं। हामीले त्यसको निम्ति प्रबन्ध गर्छौं। हामीले त्यसको योजना गर्छौं र त्यसको बारेमा सोच्छौं र त्यसको निम्ति हामीले हजारौं फरकफरक तरिकाले प्रबन्ध गर्छौं। हामीले आफ्नो पुरानो, पापपूर्ण स्वभावलाई कसरी सन्तुष्ट पारौं भनेर हामीले सोच्नुहुँदैन र योजना गर्नुहुँदैन। याद गर्नुस्, शरीरलाई सुधार्न, राम्रो बनाउन, बदल्न, सुन्दर बनाउन सकिन्न। त्यसको समाधानको एउटै मात्र उपाय हो: क्रूस (मृत्यु!): “अनि जो ख्रीष्टका हुन् उनीहरूले शरीरलाई वासना र लालसाहरूसँगै क्रूसमा टाँगेका छन्” (गलाती ५:२४)।

प्रभु येशू ख्रीष्टलाई पहिर! “पहिर” को माने लुगा लगाउनु हो, आफूलाई वस्त्रले ढाक्नु। हामीले आफूलाई ख्रीष्टले पहिरनुपर्छ। हामीले उहाँको चरित्र पहिरनुपर्छ। लुगा प्रस्टै देखिने कुरा हो। मानिसहरूले हामीलाई हेर्दाखेरि उनीहरूले हाम्रा लुगाहरू सजिलै देख्न सक्छन्। मानिसहरूले हामीलाई हेर्दा, ख्रीष्ट देखिनुभएको होस्। हाम्रो चालचलनमा उहाँ देखिनुभएको होस्। मानिसहरूले हामीलाई हेर्दा, के तिनीहरूले प्रभु येशूलाई देख्छन् कि तिनीहरूले शरीर (पाप स्वभाव) को कुरूपता देख्छन्? तिनीहरूले व्यक्तिगत स्वार्थको लागि जिइरहेको जीवन देख्छन् कि उहाँको निम्ति जिइरहेको देख्छन् जो हाम्रा निम्ति मर्नुभयो र फेरि बौरनुभयो (२ कोरिन्थी ५:१५)?

एक व्यक्तिलाई पहिरने भन्ने कुरा हामीलाई अनौठो लाग्न सक्छ, तर ग्रीकहरूले यस अभिव्यक्तिको माने “उहाँको उदाहरणको देखासिकी गर्नु, उहाँको आत्माको नकल गर्नु, उहाँजस्तै हुनु” हो भनेर बुझ्थे। [कसैले सिंहको वस्त्राभूषण पहिरन्छ भने सामान्यतया ऊ सिंहको नक्कल गर्न खोज्छ, सिंहजस्तै हिँड्न खोज्छ, सिंहको जस्तै आवाज निकाल्न खोज्छ, आदि]। हामीले प्रभु येशू ख्रीष्टको सुन्दर चरित्र पहिरनुपर्छ ताकि उहाँ देखिनुभएको होस्। ख्रीष्टलाई पहिरनुहोस्! उहाँ नै हाम्रो जीवन हुनहुन्छ, हाम्रो पहिरन हुनुहुन्छ!

यस पदलाई गलाती ३:२७ सित तुलना गर्नुस् जहाँ सिकाइएको छ कि हरेक विश्वासीले ख्रीष्टलाई पहिरिसकेको छ:
तपाईंले ख्रीष्टलाई पहिरनुभएको छ (गलाती ३:२७)
ख्रीष्टलाई पहिरनुहोस् (रोमी १३:१४)

एउटा खण्डले तपाईंले त्यो गरिसक्नुभएको छ भन्छ; अर्को खण्डले तपाईंले त्यो गर्नुपर्छ भन्छ। गलातीको खण्डले विश्वासीको ओहोदाको चर्चा गर्दैछ; रोमीको खण्डले विश्वासीको अवस्थाको चर्चा गर्दैछ। ख्रीष्टमा हाम्रो एउटा सिद्ध ओहोदा छ, र यसको कारण हामीले ख्रीष्टलाई पहिरेका छौं। परमेश्वरले मलाई ख्रीष्टमा देख्नुहुनेभएकोले, म ख्रीष्टजस्तै छु। मसित उहाँको धार्मिकता छ! म उहाँमा सिद्ध र पूर्ण छु! मसित कुनै चरित्र खोट छैनन्! तर मेरो वास्तविक अवस्था (दिनदिनको हिँडाइ) को सम्बन्धमा, जब मानिसहरूले मलाई देख्छन्, के तिनीहरूले ख्रीष्टलाई देख्छन्? के उनीहरूले उहाँको चरित्र देख्छन्? के तिनीहरूले आत्मको फल देख्छन् (गलाती ५:२२-२३)?
नयाँ मान्छेलाई पहिरने सम्बन्धमा पनि यही कुरा हामी देख्छौं:

१ कलस्सी ३:९-१० तिमीले नयाँ मान्छे पहिरेका छौ (पूरा भइसकेको कुरा, गर्नुपर्ने आज्ञा होइन) एफेसी ४:२२-२४: नयाँ मान्छे पहिर (एउटा आज्ञा)

कलस्सीले तथ्यलाई प्रस्तुत गर्छ; एफेसीले विश्वासको माग गर्छ। जुन कुरा परमेश्वरले तथ्यको रूपमा पूरा गरिसक्नुभएको छ, त्यो कुरा हामीलाई विश्वासद्वारा गर्नलाई भनिएको छ। रोमी १३:१४ ले पनि ख्रीष्टमा भएको हाम्रो ओहोदाको तथ्यको आधारमा विश्वासको माग गर्दछ। विश्वासैद्वारा हामीले प्रभु येशू ख्रीष्टलाई पहिरनुपर्छ, अनि हामीमा उहाँको जीवन र चरित्र देखिन दिनुपर्छ। हामीले विश्वासैद्वारा आफूलाई पापका निम्ति साँच्चै मरेका, तर हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टद्वारा परमेश्वरका निम्ति जिउँदा भएका ठान!” (रोमी ६:११)। जसरी भजन लेखकले भन्छन्,

“ख्रीष्टको सुन्दरता देखियोस्, आत्मा जित्ने प्रयासमा
माध्यम भूली देखून् सबले, केवल येशूलाई।”

यो अध्ययन माला मीडलटाउन बाइबल चर्चद्वारा प्रकाशित सामग्रीबाट नेपालीमा अनुवाद गरिएको हो। यसलाई अध्ययन गर्दा ट्रिनिटेरियन बाइबल सोसाइटी (TBS) द्वारा प्रकाशित पवित्र बाइबल प्रयोग गर्नुभयो भने तपाईंलाई सहज हुनेछ। तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र उहाँका पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा आइपुग्न र त्यसमा बढ्दै-बढ्दै जान पवित्र आत्माले यी अध्ययनहरूलाई प्रयोग गर्नुभएको होस्! (१ पत्रुस २:२; २ पत्रुस ३:१८)

रोमी १३:६-१०

रोमी १३:६-१०

 

रोमी १३:६

हामीले कर तिर्नुपर्छ। किन? यी मानिसहरू परमेश्वरका सेवकहरू हुन् (१३:४) अनि हामीले परमेश्वरका सेवकहरूलाई टेवा दिनुपर्छ। उनीहरू सार्वजनिक सेवकहरू हुन् जोहरू परमेश्वरको इच्छा कार्यान्वयन गर्दैछन्, विशेष गरी जब उनीहरूले खराब गर्नेहरूलाई क्रोधले कारवाही गर्छन्। उनीहरू आ-आफ्ना सरकारी सेवामा निरन्तर लागिरहन्छन् (“तिनीहरू यही काममा निरन्तर लागिरहने”) र उनीहरूलाई टेवा दिइनु खाँचो छ। हाम्रो पक्षमा सेवा गर्ने र काम गर्ने प्रहरीहरू, आगलागी नियन्त्रकहरू र अन्य सार्वजनिक सेवकहरूका निम्ति हामी कति धन्यवादी हुनुपर्छ। उनीहरूलाई आर्थिक पारिश्रमिक दिइनुपर्छ।

रोमी १३:७

“तिनीहरूलाई दिनुपर्ने कुरा देओ”= ऋण लागेको कुरा फिर्ता दिनु, जे वास्तवमा अर्काको हो त्यो तिनीहरूलाई दिनु। हाम्रो समाजप्रति हाम्रो ऋण छ। सबै मानिसहरूप्रति रहेको हाम्रो दायित्वलाई हामीले पूरा गर्नुपर्छ। हामीले दिनुपर्ने त्यहाँ चारओटा कुरा छन्: कर, भन्सार, डर र आदर। “कर” = व्यक्तिलाई र जायजेथालाई लाग्ने कर, विशेष गरी सिजर (रोम) लाई तिर्नुपर्ने; “भन्सार” = आयात र निर्यात गरिने सामानलाई लाग्ने कर, पटके कर। त्यहाँ कोही छन् जो हाम्रो डर अथवा सम्मानको योग्य छन्। त्यहाँ कोही छन् जो हाम्रो आदरको योग्य छन्। पुलिस अफिसरहरू, न्यायधीशहरू जस्ता पदमा रहेका व्यक्तिहरू हाम्रो सम्मान र आदरको योग्य हुन्छन्। १ पत्रुस २:१७ मा “सबै मानिसहरूलाई आदर गर” भनी हामीलाई भनिएको छ। कर र भन्सार सम्बन्धी हाम्रा प्रभुले सिकाउनुभएको कुरालाई सम्झना गरौं: मत्ती १७:२४-२७ र लूका २०:२१-२६।

रोमी १३:८

“कुनै पनि कुरामा कसैको ऋणी नहोओ” = कसैप्रति कुनै कुराको ऋणी नहोओ। यस महत्त्वपूर्ण वाक्यांशको व्याख्या दुई तरिकाले गर्ने गरिएको छ: १) म कसैको ऋणी छैन किनकि म कहिल्यै ऋण लिने गर्दिनँ। म पैसा सापट लिन इन्कार गर्छु। म क्रेडिट कार्ड प्रयोग गर्न इन्कार गर्छु। आफूसित पैसा नभएसम्म म कुनै पनि कुरा किन्न इन्कार गर्छु। म कहिल्यै कुनै कुरा सापट लिनेछैन र फलस्वरूप म कसैप्रति कहिल्यै ऋणी हुनुपर्नेछैन। २) म कसैको ऋणी छैन किनकि मैले मेरा सबै ऋणहरू तिरेको छु। मैले मेरा सबै दायित्वहरू पूरा गरेको छु जब तिर्ने बेला हुन्छ। म कतिजना प्रति ऋणी थिएँ तर मैले मेरा ऋणहरू समयमै तिरेको छु र मैले आफ्ना दायित्यवहरू पूरा गरेको छु। मैले कुनै पनि ऋणहरू नतिरी राखेको छैन। पहिलो व्याख्या सही हुन सक्दैन भन्ने धेरै कारणहरू छन्। यस व्याख्याले भन्छ, “म कसैप्रति ऋणी छैन किनकि म कहिल्यै ऋणमा परेको छैन।” यसले अघिल्लो पद (पद ७) लाई खण्डन गर्दछ जहाँ भनिएको छ कि हामीले सबैलाई जे-जे दिन हामी ऋणी छौं त्यो दिनुपर्छ (भन्नाले, हामी हाम्रो समाजका मानिसहरूप्रति ऋणी छौं र हामीले उनीहरूलाई ती कुराहरू तिर्नुपर्छ जो उनीहरूलाई दिनुपर्छ)। तसर्थ, सातौं पदको जोड हामीले ऋण बोक्नुहुन्न भन्ने होइन कि बरु ती ऋणहरूको टुङ्गो लाउनुपर्छ र जे हामीले दिनुपर्छ त्यो फिर्ता दिनुपर्छ (तिर्नुपर्छ) भन्ने हो। तसर्थ हामीले पद ८ लाई यसरी बुझ्नुपर्छ: “म कसैप्रति ऋणी छैन किनकि मैले हरेक मानिसलाई मैले उसलाई दिनुपर्ने कुरा दिएको छु।” तसर्थ पद ८ को माने “कहिल्यै ऋण लिनुहुन्न” भन्ने हो भन्ने व्याख्यालाई रद्द गर्छौं। यसको माने बुझिनुपर्ने यसरी हो: “आफ्ना ऋणहरू तिर्नू (जे ऋण लागेको छ तिर्नू) ताकि तिमी कसैप्रति ऋणी नहोओ।”

यदि अर्को व्याख्या सही हुँदो हो त (“ऋण कहिल्यै लिनुहुन्न”), सबै सापटी लिने काम पापपूर्ण हुनेथ्यो, किनकि तपाईंले आफूलाई ऋणमा पार्नुहुनेथ्यो र सापट लिइएको कुरा तिर्न वा फिर्ता गर्न तपाईंको दायित्व हुनेथ्यो। यसअन्तर्गत पैसा मात्र नभई कुनै पनि सामान सापट लिने कुरा पर्नेथ्यो (जस्तै पुस्तकालयबाट किताब सापट लिनु, छिमेकीको मोबाइल चार्जर सापट लिनु, आदि)। साथै, सापट दिनु पनि गलत हुनेथ्यो किनकि त्यसो गरेर पापलाई हौसला दिइनेथ्यो (तपाईंले कसैलाई सापट लिन हौसला दिनुहुनेथ्यो र यसरी उसलाई ऋणी बन्न हौसला दिनुहुनेथ्यो)।

त्यसैले हामीले यो प्रश्न सोध्नुपर्ने हुन्छ: के पवित्रशास्त्रले सापट लिने दिने कामलाई दोष्याएको छ? यद्यपि बाइबलले सापट लिँदाका खतराहरू बारे हामीलाई चेतावनी दिन्छ, यसले यस कार्यलाई नै दोष्याएको छैन। भन्नुपर्दा, पवित्रशास्त्रले सापट दिन समेत हौसला दिन्छ। निम्न खण्डहरूलाई विचार गर्नुहोस्:

भजनसङ्ग्रह picture

११२:५ — भलो मानिसले कृपा देखाउँछ र उधारो दिन्छ; उसले आफ्ना कामकुरा सुझबुझले सञ्चालन गर्छ।
हितोपदेश १९:१७ — जसले गरिबमाथि दया देखाउँछ, उसले परमप्रभुलाई सापट दिन्छ; अनि उसले जे दिएको छ, त्यो उहाँले उसलाई फिर्ता गरिदिनुहुनेछ।
गरिबलाई सापट दिनु नोक्सानी ल्याउने कदम हो किनकि गरिबले ऋण फिर्ता दिन सक्दैन। तर गरिबलाई दिने काम (जब त्यो ठीक समयमा र ठीक तरिकामा गरिन्छ) लाई यहाँ परमप्रभुलाई सापट दिएको मानिएको छ, किनकि परमप्रभुले त्यसलाई फिर्ता तिरिदिनुहुन्छ जसले गरिबलाई दिन्छ।
“अनि एकजनाले एउटा बलोको काठ ढाल्दै गर्दा बन्चरो बिँडबाट खुस्केर पानीभित्र खस्यो; र तिनले पुकारेर भने: “हाय, मेरा स्वामी! किनकि यो ता मागेर ल्याइएको चीज थियो!” (२ राजा ६:५)
त्यो बन्चरो सापट लिनुमा कुनै आपत्ति थिएन। यहाँ आपत्ति कुन कुरामा आयो भने सापट लिइएको कुरा नदीभित्र हरायो जसले गर्दा त्यसलाई फिर्ता दिन असम्भव भयो। पवित्रशास्त्रले दोष्याएको कुरा सापट लिने कामलाई होइन तर सापट लिइएका सामानहरूलाई फिर्ता नदिने कामलाई र सापटलाई नतिर्ने कामलाई हो।
“धनीले गरिबहरूमाथि शासन चलाउँछ; अनि ऋण लिने ऋण दिनेको दास हुन्छ” (हितोपदेश २२:७)

सापट लिने व्यक्ति सापट दिने व्यक्तिको दास बन्दछ। यसले सापट लिने कामलाई दोष्याउँदैन तर यसमा रहेको खतराको विरूद्धमा चेतावनी दिन्छ। आफूलाई दीर्घकालीन ऋणमा पार्नुमा ठूलो खतरा छ। हामीले आफ्ना ऋणहरू सकेसम्म चाँडो तिर्नुपर्छ र हामीले तिर्न सक्ने भन्दा बढी ऋण लिनुहुँदैन भन्ने कुरामा एकदम होशियार हुनुपर्छ।
“दुष्टले ऋण लिन्छ, र तिर्दैन; तर धर्मी जनले कृपा देखाउँछ र दिन्छ” (भजनसङ्ग्रह ३७:२१)।

यस पदको पहिलो भागलाई विचार गर्नुहोस्। यस मानिसलाई किन “दुष्ट” भनियो? उसले सापट लिएकोले त होइन, तर उसले सापट लिएको कुरा फिर्ता नदिएकोले हो। आफूले सापट लिएको कुरा फिर्ता नदिनु वास्तवमा एक किसिमको चोरी हो। यो चाहिँ कुनै कुरा बढी लामो समयको लागि आफूसित राखिराख्नु र त्यो आफ्नै भएजस्तै चलाउनु हो, जब कि त्यो त्यसको आधिकारीक मालिकलाई फिर्ता दिइनुपर्थ्यो। मानौं तपाईंले आफ्नो छिमेकीको मोबाइल चार्जर चोर्नुभयो र त्यो तपाईंको कोठामा भेटियो। अब मानौं तपाईंले आफ्नो छिमेकीको मोबाइल चार्जर सापट लिनुभयो र त्यो फिर्ता दिन विफल हुनुभयो र महिनौंपछि पनि त्यो तपाईंको कोठामा भेटियो। दुवैमा तपाईंले जुन कुरा आफ्नो छिमेकिको हो त्यसलाई गलत तवरले आफूसित राख्नुभएको छ। त्यो सामान आफ्नै सामान भएजस्तै तपाईंले व्यवहार गर्नुहुँदैन, किनकि त्यो तपाईंको होइन। हामीले अर्काको सामानको आदर गर्नुपर्छ। माथिका दुईटा उदाहरणहरूका बीच फरक यति हो कि त्यो चार्जर तपाईंको कोठामा कसरी आइपुग्यो भन्ने कुरामा। पहिलो उदाहरणमा त्यो चोरीको पापले त्यहाँ आइपुग्यो। दोस्रो उदाहरणमा त्यो त्यहाँ आइपुग्यो किनकि त्यो तपाईंको छिमेकीको अनुमतिले तपाईंले सापट लिनुभयो। तपाईंले त्यो प्रयोग गर्न सक्नुहुन्छ भनेर छिमेकीले भन्यो। तर त्यो प्रयोग गर्न सक्नुहुन्छ र महिनौंसम्म राख्न सक्नुहुन्छ भनेर त छिमेकीले भनेको थिएन!

पुस्तकालयको विचार गर्नुहोस्। पुस्तकालयबाट किताब वा सीडी सापट लिनु कुनै गलती होइन। पुस्तकालय यसैका लागि हो अनि त्यसो गर्नु हौसला दिइन्छ। गलती तब हुन्छ जब हामीले समयमै किताबहरू फिर्ता ल्याउँदैनौं। त्यतिबेला जरिवाना र फाइन तिर्नुपर्ने हुन्छ।
“तर उसका निम्ति [गरिब मानसिका निम्ति] तिमीले आफ्नो मुठी ठूलो खोल्नु, र निश्चय उसलाई जे खाँचो छ, उसको त्यस खाँचोका निम्ति पुग्ने गरी उधारो दिनू!” (व्यवस्था १५:८)।

यहाँ उधारो दिन हौसला दिइएको छ।
“अनि उनीहरूबाट फिर्ता पाउने आशा राखी तिमीहरूले उनीहरूलाई सापट दिँदछौ भने त्यसमा तिमीहरूलाई के स्याबासी छ र? किनकि पापीहरूले पनि पापीहरूलाई दिएको जति फिर्ता पाउने आशामा सापट दिँदछन्। तर तिमीहरूका शत्रुहरूलाई प्रेम गर, र भलाइ गर, अनि फेरि केही पाउने आशा नगरीकन सापट देओ; र तिमीहरूको इनाम ठूलो हुनेछ, र तिमीहरू परमप्रधानका सन्तान हुनेछौ। किनकि उहाँ अधन्यवादी र दुष्टहरूप्रति दयालु हुनुहुन्छ” (लूका ६:३४-३५)।

यदि सापट दिनु आफैमा पाप हुँदो हो त, प्रभु येशूले कहिल्यै यसरी भन्नुहुनेथिएन। यहाँ सिकाइएको कुरा यो हो कि उनीहरूले हामीलाई बदलामा खराब गरे तापनि हामीले आफ्ना शत्रुहरूलाई प्रेम गर्नुपर्छ र उनीहरूको भलाइ गर्नुपर्छ। यहाँ हामीले गर्न सक्ने भलाइ भनेको सापट दिनु हो र उनीहरूले हामीलाई गर्न सक्ने खराबी भनेको उनीहरूले त्यो फिर्ता नदिन सक्ने सम्भावना हो।
“ऊ सदा कृपालु रहन्छ, र ऋण दिन्छ; अनि उसको सन्तान आशिषित हुन्छ” (भजनसङ्ग्रह ३७:२६)। धर्मी मानिस अनुग्रही हुन्छ र उसले ऋण दिन्छ
याद गर्नुहोस्, सापट लिनु पाप हुँदो हो त [जसरी कतिले रोमी १३:८ लाई गलत व्याख्या गरी सिकाउँछन्], ऋण दिनु पनि पाप हुनेथ्यो। किन? किनभने कसैलाई ऋण दिँदा उक्त व्यक्ति ऋणी बन्नेथ्यो र फलस्वरूप पापी हुनेथ्यो। ऋण दिने कामले अर्कोलाई पाप गर्न लाउँछ भने, ऋण दिनु गलत हुनेथ्यो। तर माथिका पदहरूले सिकाएको कुरा यो होइन। साँच्चै, प्रभु येशूले भन्नुभयो,
“जसले तिमीसित माग्छ, त्यसलाई देऊ; अनि जसले तिमीसँग सापट लिन चाहन्छ, त्यसपट्टि पिठ्यूँ नफर्काऊ” (मत्ती ५:४२)।
रोमी १३:८ को साँचो माने यो हो कि हामीले जिम्मेवारपूर्ण तवरले आफ्ना ऋणहरू तिर्नुपर्छ जसको फलस्वरूप “कसैको ऋणी नहोओ” भन्ने वचन पूरा होओस्। यसको माने तपाईं कहिल्यै ऋणमा पर्नुहुँदैन भन्ने होइन, किनकि त्यसो हुँदो हो त तपाईंले पुस्तकालयको किताब लिनुहुँदैन, कसैसित कलम सापट लिनुहुँदैन र छिमेकिसित उसको हँसिया वा हथौडि सापट लिनुहुँदैन।

यो नै सही माने हो भन्ने कुरा पदको अघिल्लो भागले प्रस्ट पार्दछ: “एक-अर्कालाई प्रेम गर्नुबाहेक कुनै पनि कुरामा कसैको ऋणी नहोओ; किनकि जसले अर्कोलाई प्रेम गर्दछ, उसैले व्यवस्था पूरा गरेको छ” (रोमी १३:८)। हामी कहिल्यै ऋणमा पर्नुहुँदैन भन्ने अवधारणाले यो सिकाउँछ कि हाम्रो कुनै दायित्वहरू हुनुहुँदैन। रोमी १३:८ ले हाम्रो कुनै दायत्वहरू हुनुहुँदैन भनेर सिकाउँदैन, तर बरु हामीले हाम्रा ऋणहरू तिरेर हाम्रा दायित्वहरू पूरा गर्नुपर्छ। तरैपनि त्यहाँ एउटा यस्तो दायित्व छ जुनचाहिँ हामीसँग सधैं भइरहन्छ अनि त्यो दायित्व हो प्रेमको ऋण। तपाईंले उक्त ऋण जति बढी तिर्नुहुन्छ, त्यति नै बढी तपाईंलाई ऋण लाग्छ।

मानौं तपाईंलाई कसैको १०० रुपैयाँ ऋण लागेको छ। एक हप्ता पछि तपाईंले उसलाई यति पैसा फिर्ता दिनुभयो। तब तपाईं भन्न सक्नुहुन्छ, “मैले आफ्नो दायित्व र जिम्मेवारी पूरा गरेको छु। म अब उसो ऋणमा छैन। यो पार लागिसक्यो। मैले अरू तिर्नुपर्दैन।” यसको तुलनामा, जब तपाईंले कसैलाई प्रेम देखाउनुहुन्छ र अर्को व्यक्तिको खातिर तपाईंले आफैलाई दिनुहुन्छ, तब तपाईंले भन्न सक्नुहुन्न, “मैले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरेको छु। मैले यस व्यक्तिलाई प्रेम गरेँ र अब उसो मेरो दायित्व बाँकी छैन। मैले यस व्यक्तिलाई फेरि प्रेम गर्नुपर्दैन।” होइन, प्रेम यस्तो दायित्व हो जो निरन्तर रहन्छ र हामीले त्यो तिरिरहनुपर्छ।

मुक्तिको उदाहरण: हाम्रा पापहरूको कारण हामीलाई परमेश्वरप्रति ठूलो ऋण लागेको थियो। ख्रीष्टले यस्तो ऋण तिर्नलाई आउनुभयो जुन ऋण उहाँको थिएन किनकि हामीलाई यस्तो ऋण लागेको थियो जुन हामी तिर्न सक्दैनथ्यौं। “पापको ज्याला मृत्यु हो” र हामीले हाम्रो ऋण तिर्न सक्ने एउटै उपाय भनेको आगोको झीलमा अनन्तसम्म परमेश्वरबाट अलग गरिनु (मृत्यु) थियो। तर क्रूसमा प्रभु येशूले हाम्रो ठाउँ लिनुभयो, उहाँ हाम्रो प्रतिस्थापकको रूपमा मर्नुभयो र हामीलाई लागेको ऋण उहाँले पूरै तिरिदिनुभयो। पापीले सोध्न सक्थ्यो, “तर परमेश्वर, मेरो पापको कारण के अनन्तसम्म आगोको झीलमा बिताउनुपर्ने मेरो दायित्व छैन र?” परमेश्वरको जवाफ हुनेथ्यो, “त्यो ऋण तिरिसकिएको छ भन्ने कुरामा म पूर्णरूपमा सन्तुष्ट छु। मेरो प्रिय पुत्रले पूरै त्यो सबै तिरिसक्यो!” जसरी भजनले भन्दछ, “मेरो पापको ऋण येशूले तिरे, पापको त्यो रक्ताम्मे दाग हिँउसरी पारे!”

मेरो छिमेकीप्रतिको मेरो जिम्मेवारी मैले कसरी पूरा गर्न सक्छु? प्रेम बिना त्यसो गर्नु असम्भव छ: “किनकि जसले अर्कोलाई प्रेम गर्दछ, उसैले व्यवस्था पूरा गरेको छ।” गलाती ५:१४ ले पनि यही सिकाउँछ: “किनकि सारा व्यवस्था एउटै शब्दमा अर्थात् ‘तिमीले आफ्नो छिमेकीलाई आफैलाई झैं प्रेम गर’ भन्ने कुरामा पूरा हुन्छ।”

रोमी १३:९-१०

यस पदमा पावलले व्यवस्थाको दोस्रो पाटीबाट उद्दरण गर्छन् जसले हाम्रो मानवमुखी जिम्मेवारीहरूसित सम्बन्ध राख्दछ, अर्थात् हाम्रो छिमेकीप्रतिका हाम्रा दायित्वहरूसित। उनले सातौं, छैठौं, आठौं, नवौं र दसौं आज्ञाहरूबाट उद्दरण गर्दछन् (हेर्नुहोस् प्रस्थान २०:१३-१७) र त्यसपछि उनले लेवी १९:१८ मा पाइने संक्षिप्त आज्ञालाई उल्लेख गर्छन्, “तिमीले आफ्नो छिमेकीलाई आफैलाई झैं प्रेम गर्नू”, जुन आज्ञा प्रभु येशूले दोस्रो ठूलो आज्ञा हो भन्नुभयो (मत्ती २२:३८-३९)। यदि हामीले प्रभु परमेश्वरलाई साँच्ची नै प्रेम गर्दछौं भने (सबभन्दा ठूलो आज्ञा), हामी एउटा मूर्तिको सामु झुक्नेछैनौं, उहाँको नाम व्यर्थमा लिनेछैनौं, आदि। “प्रेमले आफ्नो छिमेकीको कुनै खराबी गर्दैन” (पद १०)। यदि हामी आफ्नो छिमेकीलाई साँच्ची नै प्रेम गर्छौं भने, हामीले उसको केही चोर्नेछैनौं, उसको पत्नीसित व्यभिचार गर्नेछैनौं, उसको हत्या गर्नेछैनौं, उसको कुनै कुराको लोभ गर्नेछैनौं, आदि। यसैले गर्दा हो प्रेम गर्नु नै व्यवस्था पूरा गर्नु हो। यदि तपाईं परमेश्वरलाई र आफ्नो छिमेकीलाई ठीकसँग प्रेम गर्नुहुन्छ भने त्यो तपाईंले व्यवस्था पालन गर्नुभएको र त्यसका मागहरू पूरा गर्नुभएको बराबर हो। पद ९ ले भन्छ सम्पूर्ण व्यवस्थाको सार (“ती सबैको सार”) यही हो! व्यवस्थाका ६१३ ओटा आज्ञाहरूको सार प्रस्थान २० अध्याय र व्यवस्था ५ अध्यायमा भेटिने दस आज्ञाहरू हुन्। यी दस आज्ञाहरूको सार मत्ती २२:३६-४० मा भेटिने दुई आज्ञाहरू हुन्। यी दुई आज्ञाहरूको सार एउटै शब्द हो: “प्रेम”।
तर हामीले प्रेम कसरी गर्न सक्छौं त? हामी आफैंमा यो असम्भव छ! यसको चाबी भेटिन्छ गलाती ५:१६,२२ र रोमी ८:२-४ मा।

परमेश्वरको जागरण ध्वनि!

यो अध्ययन माला मीडलटाउन बाइबल चर्चद्वारा प्रकाशित सामग्रीबाट नेपालीमा अनुवाद गरिएको हो। यसलाई अध्ययन गर्दा ट्रिनिटेरियन बाइबल सोसाइटी (TBS) द्वारा प्रकाशित पवित्र बाइबल प्रयोग गर्नुभयो भने तपाईंलाई सहज हुनेछ। तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र उहाँका पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा आइपुग्न र त्यसमा बढ्दै-बढ्दै जान पवित्र आत्माले यी अध्ययनहरूलाई प्रयोग गर्नुभएको होस्! (१ पत्रुस २:२; २ पत्रुस ३:१८)