रोमी १३:१-५

रोमी १३:१-५

 

रोमी अध्याय १३

मानव शासन र परमेश्वरको जागरण ध्वनि

परिचय

खराब काम गर्नेहरूमाथि क्रोध र न्याय सम्पादन गर्ने परमेश्वरको एउटा तरिका चाहिँ मानव शासन (रोमी १२ को अन्तिम भाग यस प्रकारले रोमी १३ सित जोडिन्छ) प्रणाली हो। परमेश्वरले जलप्रलय पश्चात् मानिसलाई शासन चलाउने अधिकार सुम्पनुभयो। यो कुरा विशेष गरी यसबाट देखिन्छ कि परमेश्वरले मानिसलाई अपराधीहरूलाई, विशेष गरी हत्याराहरूलाई, दण्ड दिने अधिकार सुम्पनुभएकोबाट देखिन्छ (उत्पत्ति ९:६)। यही सत्यता रोमी अध्याय १३ मा पनि प्रस्तुत गरिएको छ।

रोमी १३:१

“हरेक प्राण” = हरेक व्यक्ति

“अधीनतामा रहोस्”= यो एउटा सैनिक शब्दावली हो जसको माने हुन्छ “दर्जाको मुनि रहनु, अधिकारीको मुनि आफ्नो उचित स्थान लिनु, अधीनमा बस्नु, सुम्पनु, आज्ञाकारी हुनु।” तीतस ३:१ मा पाइने आज्ञासित तुलना गर्नुहोस्। “उच्च अधिकारीहरू”= अधिकारीहरू, शासन गर्ने अधिकारीहरू, जसलाई पद ३ मा शासकहरू अर्थात् सरकारी अधिकारीहरू भनेर परिभाषित गरिएका छन्। मानव शासन जलप्रलय पश्चात् परमेश्वरद्वारा स्थापना गरिएको हो। चाबी पद उत्पत्ति ९:६ हो जसअनुसार मान्छेको रक्तपात गर्ने व्यक्ति (हत्यारा) को मानिसद्वारा नै रक्तपात गरिनुपर्छ। परमेश्वर स्वयं आफैले हत्याराहरूलाई सजायँ दिने निर्णय गर्न सक्नुहुन्थ्यो, तर त्यसको सट्टा उहाँले यसको जिम्मा मानिसलाई दिन रोज्नुभयो। मानव शासन परमेश्वरद्वारा स्थापना गरिएको र नियुक्त गरिएको निकाय हो, र चाहे मुक्ति पाएका होस् वा नपाएका, सबै मानिसहरू सरकारी सेवाबाट लाभान्वित भइरहेका हुन्छन्, र सरकारका नियमहरू अवज्ञा गर्ने र त्यसको अधिकारको विरुद्धमा विद्रोह गर्ने जति सबै मानिसहरूले सरकारको डर मान्नुपर्छ।

“किनकि कुनै अधिकारी छैन, जो परमेश्वरबाटको होइन”— परमेश्वर नै अन्तिम र सर्वोच्च अधिकारी हुनुहुन्छ। उहाँ हरेक शासकको माथि हुनुहुन्छ। यो कुरा प्रभु येशूले यूहन्ना १९:११ मा ज्यादै स्पष्ट पार्नुभयो। साथै दाँज्नुस्, दनियल ४:१७,२५,३२; २ इतिहास २०:६ र भजनसङ्ग्रह ७५:७। “नियुक्त”=स्थापित, पदमा बहाल गरिएको। स्वर्गका सार्वभौम परमेश्वरको इच्छा र अनुमतिबिना कुनै पनि मानिस कुनै पनि अधिकारको स्थानमा हुँदैन।

रोमी १३:२

सरकारी अधिकारीहरू परमेश्वरबाट नियुक्त भएका हुनाले, उनीहरूको विरोध नगर्नुहोस्! परमेश्वरले स्थापना गर्नुभएको विधिको विरुद्धमा लड्नु बुद्धिमानी होइन। “विरोध” = विरुद्धमा खडा हुनु, प्रतिरोध गर्नु (“अधीनतामा सुम्पनु” को विपरीत)। “दण्ड” =न्याय वा सजाय। अधिकारीहरूको अवज्ञा गर्नु परमेश्वरको अवज्ञा गर्नु हो (हेर्नुस् १ पत्रुस २:१३-१७)।

रोमी १३:३

“डर” = शासकहरूले सुकर्मको सराहना गर्नुपर्छ र कुकर्मलाई सजाय दिनुपर्छ। साधारणतया सरकारहरूले असललाई इनाम दिन्छन् र खराबलाई सजाय दिन्छन्। कसैले नियमहरू पालन गर्छ भने र ऊ नियमअनुसार जिउने नागरिक हो भने साधारणतया उसले कुनै कुराको डर मान्नुपर्दैन। पत्रुसको पहिलो पत्रले आफूले गरेको गल्तीको कारण दुःख भोग्नेहरू र आफ्नो ख्रीष्टियन गवाहीको कारणले दुःख भोग्नेहरूका बीच स्पष्ट भिन्नता राखेको छ (हेर्नुस् १ पत्रुस २:१४,१९-२०; ३:१३-१४; ४:१४-१६)।

रोमी १३:४

शासक (सरकारी अधिकारी) परमेश्वरको सेवक हो! आज यसले हाम्रो राष्ट्रपति, प्रधानमन्त्री, मन्त्रीहरू, सांसदहरू, प्रहरी, आदिलाई जनाउँछ। यीमध्ये धेरैजसो मानिसहरू मुक्ति नपाएका भए तापनि तिनीहरू परमेश्वरका सेवकहरू हुन् यस अर्थमा कि कुकर्म गर्नेहरूलाई सजाय दिएर तिनीहरूले परमेश्वरको इच्छा कार्यान्वयन गर्दैछन्। हाम्रो भलाइका लागि ती व्यक्तिहरूलाई परमेश्वरले अधिकारका स्थानहरूमा राख्नुभएको हो। कानून तोड्ने र कुकर्म गर्नेहरू डराउनुपर्ने कारण छ, किनकि उनीहरू पक्राउ परे भने अधिकारहरूले तोकेको सजाय उनीहरूले भोग्नुपर्ने हुन्छ। कुकर्मीहरूलाई परमेश्वरले आफै सजाय दिन सक्नुहुन्थ्यो, तर कुकर्मी गर्ने व्यक्तिमाथि क्रोधको काम गर्न उहाँले बरु मानव सरकारलाई रोज्नुभएको छ। यही कारणले गर्दा शासकहरू हाम्रा फाइदाका निम्ति र हाम्रो भलाइका निम्ति हुन्। नियम तोड्ने व्यक्तिहरूलाई सजाय दिईकन र नियम तोड्न चाहनेहरूलाई त्यसो गर्नदेखि निरुत्साहित पारीकन र रोकथाम गरीकन सरकारले हामीलाई सुरक्षा दिन्छ। जोहरू सजायदेखि डराउँछन् र पक्राउ परिएला कि भनी डराउँछन् उनीहरूले अपराध गर्ने सम्भावना कम हुन्छ। बदला लिने काम परमेश्वरको हो (रोमी १२:१९), अनि बदला लिने परमेश्वरले उहाँका सरकाररूपी सेवकलाई कुकर्मीहरूमाथि क्रोधको कारवाही गर्न अनुमति दिनुभएको छ (रोमी १३:४)।

परमेश्वरले सरकारलाई जीवन र मृत्युको अधिकार दिनुभएको छ, अर्थात् मृत्युदण्ड दिने अधिकार दिनुभएको छ। उसले निरन्तर तरवार भिरेको हुन्छ, अनि त्यो तरवार कुकर्मीहरूलाई सजाय दिनलाई प्रयोग हुन्छ। सरकारले तरवार व्यर्थमा भिरेको हुँदैन, बरु त्यसले एउटा ज्यादै महत्त्वपूर्ण उद्देश्य पूरा गर्दछ। नयाँ नियमहरूको समयमा तरवार चाहिँ मृत्युदण्ड दिने हतियार थियो। बप्तिस्मा दिने यूहन्ना तरवारले फाँसी दिइए (प्रेरित १२:२)। पावल सम्राट नीरोका दिनहरूमा तरवारले फाँसी दिइए (पावल रोमी नागरिक भएकाले उनलाई क्रूसमा फाँसी दिन मिल्दैनथ्यो)। क्रूसीकरण चाहिँ सबभन्दा जघन्य अपराधीहरूलाई फाँसी दिने तरिका थियो। मृत्युदण्ड दिने प्रचलित तरिका चाहिँ तरवारले टाउको काट्नु थियो।

मृत्युदण्ड (capital punishment) एउटा महत्त्वपूर्ण विषय हो र यसबारे बाइबलले के सिकाउँछ भन्ने कुरा बुझ्नु महत्त्वपूर्ण कुरा हो।
१) परमेश्वर स्वयंले स्थापना गर्नुभएको
मृत्युदण्ड,विश्वव्यापी जलप्रलयपछि परमेश्वर स्वयंले स्थापना गर्नुभएको कुरा हो। यो कुरा हामी उत्पत्ति ९:६ मा सिक्छौं — “हरेक जसले मानिसको रगत बगाउँछ, त्यसको रगत मानिसद्वारा नै बगाइनेछ; किनकि उहाँले मानिसलाई परमेश्वरको स्वरूपमा बनाउनुभयो।” यस पदले एउटा हत्याराको कुरा गर्दछ, जसले जानाजानी र हिंसात्मक किसिमले अर्को मानिस मर्ने गरी उसको रगत बगाउँछ। हत्यारालाई मृत्युदण्ड दिन परमेश्वरले यहाँ मानिसलाई कर्तव्यस्वरूप अधिकार दिनुभएको छ: “त्यसको रगत मानिसद्वारा नै बगाइनेछ।” यसको कारणचाहिँ मानव जीवनको मूल्य र पवित्रता भएको बताइएको छ: “किनकि उहाँले मानिसलाई परमेश्वरको स्वरूपमा बनाउनुभयो।” यहाँ “प्राणको बदलामा प्राण, आँखाको बदलामा आँखा, दाँतको बदलामा दाँत” (प्रस्थान २१:२३-२४) भन्ने नियमको आधारमा न्याय सम्पादन गरिने कुरा छ। दण्ड अपराधलाई मिल्दो हुनुपर्छ। यस खण्डमा अपराध हत्या हो र दण्ड मृत्यु हो। स्मरण होस्, मोशाको व्यवस्था दिइनुभन्दा अघि मानिसलाई उत्पत्ति ९:६ दिइएको थियो।

२) “तिमीले हत्या नगर्नू”?
मृत्युदण्ड छैटौं आज्ञासित जुध्दैन जसले भन्छ, “तिमीले हत्या नगर्नू” (प्रस्थान २०:१३)। जुनसुकै हत्या, मार्ने कार्य भए तापनि तर सबै मार्ने कार्य हत्या होइन। मारेर हत्या नहुने केही उदाहरणहरू यस प्रकार छन्: क) युद्धमा शत्रुलाई मार्नु (बाइबलको उदाहरण: दाऊदले गोल्यतलाई मारेको, भूमि कब्जा गर्दा यहोशू र इस्राएलीहरूले मारेका; ख) पतिले उसकी पत्नी, बालबच्चालाई कसैले हत्या गर्न लाग्दा प्रतिरक्षा गर्नलाई आक्रमणकारीलाई मारेको; ग) प्रहरीले आफ्नो काम-कर्तव्यको सिलसिलामा निर्दोष ज्यानको प्रतिरक्षा गर्न मारेको; घ) जसले मृत्युदण्ड सम्पादन गर्छ, जस्तै जसले बिजुली-मेचको करेन्ट पठाउन स्वीच अन गर्दछ; ङ) कसैलाई अनायास मारेको, जब मार्नेले उसको ज्यान लिने लक्ष्य राखेकै थिएन। साथै यो पनि टिप्पणी गरिनुपर्छ कि प्रभु येशू ख्रीष्ट स्वयंले उहाँको दोस्रो आगमनमा “न्याय र लडाइँ गर्नुहुन्छ” जसको नतीजास्वरूप अनगिन्ती मृत्युहरू हुनेछन् (प्रकाश १९:११-२०)।
३) मृत्युदण्ड पाउन लायकका अपराधहरू
मृत्युदण्डलेदस आज्ञालाई मिच्दैन भन्ने कुरामा हामी विश्वस्त छौं। यो कुरा दस आज्ञा उल्लेख गरिएपछिकै अध्यायलाई अध्ययन गर्दा छर्लङ्ग हुन्छ अर्थात् प्रस्थान २१ अध्याय (दस आज्ञा प्रस्थान २० मा भेटिन्छ)। परमेश्वरले प्रस्थान २१ अध्यायमा कतिपय अपराधहरूको बदला मृत्युदण्डको माग गर्नुभयो, जस्तै हत्या, अपहरण, बाबुआमालाई सराप्ने काम, आदि। प्रस्थान २१:१२,१५,१६,१७ मा हेर्नुस्। मोशाको नियममा मृत्युदण्ड लायकका अरू अपराधहरूको लागि लेवी २०:१०-१७ मा हेर्नुस्।
४) न्याय सम्पादन गर्ने व्यक्ति परमेश्वरका सेवक हुन्
नयाँ नियमको समयहरूमा मृत्युदण्डको अभ्यास अझै हुने गर्थ्यो। रोमी १३:४ ले भन्छ, परमेश्वरले कुकर्मीहरूमाथि तरवारद्वारा क्रोध सम्पादन गर्न मानव सरकारहरूलाई अधिकार दिनुभएको छ (तरवार, नयाँ नियमको समयहरूमा मृत्युदण्ड दिने सामान्य हतियार थियो)। प्रेरित पावल यस्तो समयमा जिउँथे जुन बेला रोमी साम्राज्यमा मृत्युदण्ड सामान्यतया प्रचलनमै थियो (जुन कुरा चाहिँ आजको भन्दा फरक छ), तरैपनि उनले त्यस अभ्यासलाई गल्ती ठहराएनन्। बरु उल्टो, तरवार भिर्ने व्यक्ति परमेश्वरको सेवक हुन् भनी उनले बयान गर्छन्। तसर्थ कुकर्मीलाई सजाय दिने व्यक्तिले परमेश्वरद्वारा अधिकृत भएको हैसियतले नै त्यसो गर्ने गर्छन्।
५) एउटा प्रभावकारी प्रतिरोधक (deterrent)
जब मृत्युदण्ड दृढतापूर्वक अभ्यास गरिन्छ त्यो अपराधी निरुत्साहित पार्ने ज्यादै प्रभावकारी प्रतिरोधक बन्दछ किनकि मृत्युको डर मानिसको सबभन्दा ठूलो डर हो (हिब्रू २:१४-१५ मा हेर्नुस्)। मृत्यु नै डरहरूको राजा भएको हुनाले, एउटा मान्छेले अपराध गर्नु अघि दुईपटक सोच्छ यदि उसले आफ्नो ज्यान गुमाउनुपर्ने हुन्छ भनेर उसलाई थाह छ भने। तर उसलाई आइपर्न सक्ने सबभन्दा अप्रिय कुरा भनेको आजीवन कारागारमा खानेकुरा, टेलिभिजन आदिको प्रबन्धसहित बिताउनु हो भन्ने थाहा छ भने कसैको हत्या गर्न उसलाई कम हिच्किचाहट हुनेछ। जब न्याय छिट्टै सम्पादन गरिन्छ तब “अनि बाँकी मानिसहरूले यो सुन्नेछन् र डराउनेछन्, अनि तिमीहरूको बीचमा यस्तो खराब काम फेरि कहिल्यै गर्नेछैनन्” (व्यवस्था १९:२०)। जब सही सजाय तुरुन्त सम्पादन हुँदैन, तब त्योचाहिँ अपराध गर्नलाई प्रोत्साहन बन्छ (उपदेशक ८:११ हेर्नुस्)।
६) निर्दयी र अमानवीय?
के मृत्युदण्ड निर्दयी र अमानवीय कुरा हो? मृत्यु सामान्यतया हेर्नलाई अप्रिय कुरा हो, र निश्चय पनि अपराधीलाई मृत्युदण्ड दिने जिम्मेवारी पाएको व्यक्तिको काम लोभलाग्दो काम होइन। तैपनि हामी होशियार हुनुपर्छ नत्र हामी अपराधको पीडित पक्षलाई बिर्सेर पीडकमाथि ध्यानकेन्द्रित होऔंला। जानीबुझी कसैको हत्या गर्नु ज्यादै निर्दयी र अमानवीय कुरा हो। बलजफ्ती बलत्कार गर्नु ज्यादै निर्दयी र अमानवीय कुरा हो। हवाइजहाज अपहरण गर्नु र थुप्रै निर्दोष व्यक्तिहरूको ज्यान जोखिममा पार्नु ज्यादै निर्दयी र अमानवीय कुरा हो। मान्छेको जिन्दगी बर्बाद पार्ने लागु औषधिको धन्दा गर्नु ज्यादै निर्दयी र अमानवीय कुरा हो। अपराधीलाई बचाउने हाम्रो जोशमा हामीले अपराधको जघन्यता बिर्सन पुगौंला। मृत्युदण्डको सम्बन्धमा एक व्यक्तिको धारण जस्तोसुकै किन नहोस्, एउटा कुरामा सबैजनाले सहमत जनाउनै पर्छ कि यदि हत्यारालाई मृत्युदण्ड दिइयो भने उसले फेरि कहिल्यै हत्या गर्नेछैन। यो उल्लेखनीय छ कि जोहरू मृत्युदण्ड मानिसहरूका जीवनहरूलाई नष्ट पार्ने निर्दयी र अमानवीय तरिका हो भनी यसको निन्दा गर्दछन्, कतिपटक तिनै व्यक्तिहरू नै हुन्छन् जसले गर्भपतनको बेसरी समर्थन गर्दछन्। एउटा नजन्मिएको बच्चाको भन्दा एउटा दोषी हत्याराको कसरी बढी बाँच्ने अधिकार भयो?
७) पावलको व्यक्तिगत गवाही
प्रेरित पावल मृत्युदण्डको बारेमा कस्तो धारणा राख्थे? के उनले त्यो अन्यायपूर्ण र निर्दयी र अमवानीय कुरा हो भनी ठान्थे? हुन त हामीले रोमी १३ मा पावलको शिक्षालाई हेरिसकेकाछौं, तर हामीले प्रेरित २५:११ मा प्रेरित पावलले भनेको कुरालाई पनि टिप्पणी गर्नु राम्रो हुन्छ: “किनकि म अपराधी छु भने वा मारिन लायकको कुनै काम गरेको छु भने म मर्नलाई इन्कार गर्दिनँ।” कुनै कुनै अपराधहरू मृत्युदण्ड सजायको योग्य हुन्छ भन्ने कुरा पावल जान्दथे र त्यस्ता अपराधहरूको दोषीहरू मारिनुपर्छ भन्ने कुरा उनी जान्दथे। यदि त्यस्तो कुराको दोषी आफै भएको खण्डमा उनी मर्न इन्कार गर्नेथिएनन्। मृत्युदण्डको योग्यका कामहरू आफूबाट भएको भए उनी मृत्युदण्डको अधीनतामा आफूलाई सुम्पनेथिए। अवश्य नै पवाल त्यस्ता अपराधहरूदेखि निर्दोष थिए तरैपनि उनी सम्राट नीरोको आदेशमा मारिए। कुन अपराधका निम्ति? परमेश्वरको अनुग्रहको सुसमाचार प्रचार गरेका हुनाले!
८) जानकार आदिवासीहरू
असभ्य मानिसहरू समेत उनीहरूको हृदयको अन्तस्करणमा केही अपराधहरूले मृत्युदण्डको माग गर्दछ भन्ने कुरा जान्दछन्। यो कुरा प्रेरित २८ अध्यायमा दर्शाइएको छ जब पावल आफू चढेको जहाज भताभुङ्ग भएर मल्टा टापुमा उत्रे जहाँ दयालु आदिवासीहरूको एउटा समूहसित उनको भेट भयो (पद १-२)। पावलले आगो बाल्न झिक्रा जम्मा गर्ने क्रममा एउटा घातक विषालु सर्पले उनको हातमा डस्यो। साधारणतया यस्तो डसाइले केही मीनेटमै मृत्युमा पुर्याउँथ्यो। यो देख्ने आदिवासीहरूले भने, “ ________________???” (पद ४)। यी आदिवासीहरूले आफूले देखेको कुरालाई मृत्युदण्ड ठाने र त्यसबाट उनीहरूले उनको अपराधको अड्कल काटे (तिनी हत्यारा हुनुपर्छ)। पछिबाट आफूहरू भूलमा परेको कुरा उनीहरूले बुझे, तर यहाँ भन्न खोजिएको कुरा यो हो कि यी आदिवासीहरूभित्र न्यायको एउटा मानदण्ड स्वभावैले थियो अनि तिनीहरू यो कुरा जान्दथे कि हत्याराहरू मृत्युदण्डको अपराधको योग्य हुन्छन्।
९) कुकर्मीको गवाही
लूका २३ मा हामी एउटा मानिसको इमानदार गवाही पढ्छौं जुन मान्छे उसले गरेका अपराधहरूका निम्ति मृत्युदण्ड भोग्दैथिए। यो चाहिँ रोमीहरूको क्रूसीकरणद्वाराको मृत्युदण्ड थियो। यो मान्छे एउटा कुकर्मी थियो, ऊ पक्राऊ परेको थियो र मृत्युदण्ड लायकका अपराधहरूको दोषी भेट्टाइएको थियो। आधुनिक समयमा मृत्युदण्ड दिइने तरिकाहरू रोमीहरूको क्रूसको दाँजोमा ज्यादै नरम र पीडारहित हुन्छन्। त्यो मान्छेले मृत्युदण्ड दिने सम्बन्धमा कस्तो विचार राख्थे? के त्यसलाई उनले निर्दयी र अमानवीय ठान्थे? के त्यसलाई उनले अन्यायपूर्ण र अनुचित ठान्थे? उसको गवाही यस्तो थियो (दोषी ठहराइएको अपराधीलाई सम्बोधन गरिएका उनका शब्दहरू):
“के तँ परमेश्वरको डर मान्दैनस्, जब कि तँ पनि त्यही दण्डमा परिरहेछस्? हामीले ता साँच्चै न्यायअनुसार नै; किनकि हामीले आफ्ना ”कामहरूको उचित फल पाइरहेछौं, तर यी मानिसले कुनै अनुचित काम गरेका छैनन्” (लूका २३:४०-४१)।
अर्को शब्दमा, तिनी भन्दैथिए, “हामीले ठीक जे पाउनुपर्ने त्यही पाउँदैछौं: क्रूसीकरणको मृत्यु। हामीले जे गरेका छौं त्यो मृत्यदण्डको योग्छ छ!” मानिसहरू र मानव सरकारहरूको सामु हामीमध्ये धेरैजसो मृत्युदण्डको योग्यका अपराधहरू गरेका हुँदैनौं। तरैपनि, पवित्र परमेश्वरका सामु हामी सबैले यो महसुस गर्नैपर्छ कि हामीले त्यस्ता केही कामहरू गरेका छौं जो मृत्युदण्डका योग्य छन् (हेर्नुस् रोमी १:२९-३२; ६:२३क)। जसरी पुरानो नियमले भन्दछ, “जुन प्राणीले पाप गर्छ, त्यही मर्छ” (इजिकिएल १८:४)। हामी कति धन्यवादी हुनुपर्छ कि हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्ट हाम्रा निम्ति हाम्रो मृत्युदण्ड भोग्नुभयो: “तर परमेश्वरले हामीतर्फ आफ्नो प्रेम यसैमा प्रकट गर्नुहुन्छ – हामी पापी हुँदा-हुँदै ख्रीष्ट हाम्रा निम्ति मर्नुभयो” (रोमी ५:८)।
१०) एउटा निर्दोष व्यक्तिको मृत्यु
मृत्युदण्ड अभ्यास गरियो भने, के बेलाबखत निर्दोष व्यक्ति दोषी ठहराइएर मारिन सक्दैन र? हो, खेदको कुरा, यो सत्य हो। हाम्रो न्यायिक प्रणाली ज्यादै असिद्ध छ र कतिपटक दोषीहरू निर्दोष ठहराइन्छन् र निर्दोषहरू दण्डमा पर्छन् (दाँज्नुस् व्यवस्था २५:१)। मृत्युदण्ड अभ्यास नगरिए पनि यो सत्य हो कि कहिलेकाहिँ कतिपय निर्दोष मानिसहरू आजीवन कारागारमा पठाइन्छन्। हामीले यो बिर्सनुहुन्न कि स्वर्गमा एक सत्य र धर्मी न्यायकर्ता हुनुहुन्छ जसले सबै जान्नुहुन्छ र जसले एकदिन सबै गल्तीहरूलाई सच्च्याउनुहुनेछ र सबै बाङ्गा कुरालाई सोझ्याउनुहुनेछ। अनन्ततामा सबै कुरा सच्च्याइनेछ (लूका १६:२५ यसलाई दर्शाउने एउटा उदाहरण हो)। निर्दोष व्यक्ति मारिएको सबभन्दा ठूलो उदाहरण स्वयं प्रभु येशू ख्रीष्टको हो, “जसले कुनै पाप गर्नुभएन, न ता उहाँको मुखमा छल पाइयो” (१ पत्रुस २:२२)। आजसम्मको एकमात्र पापरहित व्यक्तिलाई क्रूसमा फाँसी दिइयो! ख्रीष्टको मृत्युको विचार गर्दा हामीले यो सम्झनुपर्छ कि उहाँले दुःख भोग्नुभएको र रगत बहाउनुभएको र मर्नुभएको हाम्रा पापहरूको निम्ति हो (१ कोरिन्थी १५:३; रोमी ५:८)।
“किनकि हामीलाई परमेश्वरकहाँ पुर्याउनालाई ख्रीष्टले पनि – धर्मी जनले अधर्मीहरूका निम्ति – पापहरूका लागि एकपल्ट दुःख भोग्नुभयो र शरीरमा मारिनुभयो, तर आत्माद्वारा जीवित पारिनुभयो” (१ पत्रुस ३:१८)।
दोषी त हामीहरू हौं जसले मृत्युदण्ड पाउनुपर्थ्यो (रोमी ६:२३), येशूले पूरै तिरिदिनुभयो! हामी बाँच्न सकौं भनेर उहाँ मर्नुभयो (यूहन्ना ५:२४)!

रोमी १३:५

हामी सरकारी अधिकारीहरूको अधीनतामा रहनुपर्छ भन्ने कुरा पावल यहाँ सिकाउँछन्: “तिमीहरू…अधीनतामा रहनुपर्छ”। यो आवश्यक छ! रहनुपर्छ! त्यसपछि उनले हामी किन अधीनतामा रहनुपर्छ भन्ने दुईटा कारणहरू दिन्छन्। १) “क्रोध” — हामी अधीनताबाट हट्न डराउँछौं; हामी परमेश्वरका सेवकसित डराउँछौं, जो “खराब काम गर्नेमाथि क्रोध प्रकट गरी बदला लिने परमेश्वरका सेवक हुन्” (पद ४)। योचाहिँ कानुन भङ्ग गरेको खण्डमा हामीले पाउनुपर्ने दण्डको सम्बन्धमा हामीसित एउटा स्वस्थ किसिमको डर हुनु हो। योचाहिँ देशका नियमहरूको विरुद्धमा लाग्ने र विद्रोह गर्नेहरू र तिनलाई उल्लङ्घन गर्नेहरूमाथि आइपर्ने नराम्रो प्रतिफलदेखि हामी डराउनु हो। अपराधलाई प्रतिरोध गर्ने (त्यो गर्नदेखि निरुत्साहित पार्ने) त्यहाँ केही न केही कुरा हुनैपर्छ। अधिकारीहरूले यदि दण्डलाई हटाइदिए भने, तिनीहरूले डरलाई पनि हटाउन पुग्छन्, अनि फलस्वरूप त्यहाँ अपराधको कुनै प्रतिरोधक रहँदैन। २) “विवेक” — हामी हाम्रो विवेकको कारणले अधीनतामा रहनुपर्छ। हामीसित सफा विवेक हुनु आवश्यक छ। सफा विवेक भएको व्यक्तिले भन्न सक्छ, “म जान्दछु म एउटा नियमबद्ध जिउने नागरिक हुँ। म परमेश्वरका व्यवस्थाहरू पालन गर्दैछु र म देशका व्यवस्थाहरू पनि पालन गर्दैछु। म यसो गर्छु किनकि परमेश्वरले यही आज्ञा छ।” धेरैजना मानिसहरू पहिलो कारणले अधीनतामा रहन्छन् (“क्रोध”) तर दोस्रो कारण (“विवेक”) ले होइन। उनीहरू तर्क गर्छन्, “जबसम्म म छलेर उम्कन सक्छु र सजायबाट बच्न सक्छु, तबसम्म नियम उल्लङ्घन गर्न मलाई कुनै समस्या लाग्दैन” (राजस्व, कर छल्ने, नक्कलि प्रमाण पत्र बनाउने, उमेर ढाँट्ने आदि काम)।
अन्य ठाउँमा बाइबलले यो सिकाउँछ कि यस्तो समय पनि हुन्छ जब हामी अधीनतामा रहनुहुँदैन, जब हाम्रा माथिका अधिकारीहरूको आज्ञा नमान्न आवश्यक पर्छ। तीनओटा उदाहरणहरू प्रस्ट छन्: १) दानियल ३ अध्यायमा जब शद्रक, मेशेक र अबेद-नेगोकोलाई राजा नबुकदनेसरले मूर्तिलाई ढोग्ने हुकुम गरे; २) दानियल ६ अध्यायामा जब दानियललाई प्रार्थन नगर भन्ने हुकुम गरियो; ३) प्रेरित ५ मा जब सुरुका ख्रीष्टियनहरूलाई धार्मिक अधिकारीहरूले प्रचार नगर भन्ने आदेश दिए। त्यस किसिमका मामिलाहरूमा अधिकारीहरू परमेश्वरकै अधिकारक्षेत्रभित्र छिरेका हुन्छन् जुनचाहिँ परमेश्वरको व्यवस्थापनको उल्लङ्घन हो। जब आज्ञाहरू जुध्छन्, तब हामी प्रेरित ५:२९ को शिक्षालाई पछ्याउनुपर्छ — “तब पत्रुस र अरू प्रेरितहरूले जवाफ दिँदै भने: “हामीले मानिसहरूको भन्दा परमेश्वरकै आज्ञा पालन गर्नुपर्छ।” मानव अधिकारीहरूको अवज्ञा गरेको दुईटा अरू उदाहरणहरू यी हुन्: १) हिब्रू सुडेनीहरू (प्रस्थान १:१५-१७); २) पूर्वबाट आएका विद्वानहरू जसले हेरोद राजाको स्पष्ट आज्ञालाई उल्लङ्घन गरे (मत्ती २:८,१२,१६)।
सरकारी अधिकारीहरूप्रतिको विश्वासीहरूको जिम्मेवारीको बारेमा बताउने अरू खण्डहरू यी हुन्: १ पत्रुस २:१३-१७; ३:१३-१४; ३:१६-१७।

यो अध्ययन माला मीडलटाउन बाइबल चर्चद्वारा प्रकाशित सामग्रीबाट नेपालीमा अनुवाद गरिएको हो। यसलाई अध्ययन गर्दा ट्रिनिटेरियन बाइबल सोसाइटी (TBS) द्वारा प्रकाशित पवित्र बाइबल प्रयोग गर्नुभयो भने तपाईंलाई सहज हुनेछ। तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र उहाँका पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा आइपुग्न र त्यसमा बढ्दै-बढ्दै जान पवित्र आत्माले यी अध्ययनहरूलाई प्रयोग गर्नुभएको होस्! (१ पत्रुस २:२; २ पत्रुस ३:१८)

रोमी १२:११-२१

रोमी १२:११-२१

 

रोमी १२:११

“अल्छे” = काम नगरी बस्‍ने, अल्छे (मत्ती २५:२६)। “प्रयत्न गर्नामा” = यो शब्दको माने उत्सुकता, जाँगर, उद्यम, जोश, प्रभुलाई हरेक कामकुरामा खुशी पार्न भएभरको बल लगाउनु। “आत्मामा जोशिला होओ” — जोशिलो भन्ने शब्द “उम्लनु, भकभक पाक्नु” भन्ने शब्दबाट आउँछ। आत्मिक जीवनमा हामी प्रभुको निम्ति अागोजस्तै हुनुपर्छ, रापिलो, उम्लिरहेको, तातो, जोशिलो, चम्किलो! कहिलेकाहीँ हामी चिसिन्छौं र मनतातो बन्छौं (प्रकाश ३:१६,१९)। हामी तातो भएको परमेश्वर चाहनुहुन्छ, एउटा ईश्वरीय जोश भएको र प्रभुका कुराहरूको निम्ति उत्तेजित भएको चाहनुहुन्छ। दाँज्नुहोस् तीतस २:१४ — “असल-असल कामहरूमा जोशिलो” (असल गर्नका लागि बल्दो जोश भएको)। तपाईंको आत्मिक तापक्रम कस्तो छ? के तपाईं जोशिलो हुनुहुन्छ? परमेश्वरका कुराहरूको निम्ति जोशको सवालमा के तपाईं उम्लने विन्दुमा हुनुहुन्छ? प्ररित १८:२५ मा हामी त्यस्तो एकजना मानिसको बारेमा सिक्छौं! “प्रभुको सेवामा गरिरहो” — हामी निरन्तर उहाँको प्रेमको दासको रूपमा प्रभुको सेवा गरिरहनुपर्छ। उहाँ हाम्रा धन्यको मालिक हुनुहुन्छ। परमेश्वर अल्छे दासहरू चाहनुहुन्न। उहाँ त्यस्ता विश्वासीहरू चाहनुहुन्छ जो परिश्रमी र जोशिला हुन्छन्।

रोमी १२:१२

“आशामा आनन्दित होओ” — विश्वासीहरू भएर हामी आफूसित भएको आशामा निरन्तर आनन्द गरिरहनुपर्छ। आशाले त्यस महिमित भविष्यको प्रतीक्षा जनाउँछ जो पक्का छ किनकि परमेश्वरले आफ्‍नो वचन दिनुभएको छ। भविष्यको बारेमा विचार गर्दा हामी निर्धक्क भई र हर्षित प्रतीक्षासहित त्यसको बाटो हेर्न सक्छौं। हाम्रो भविष्य परमेश्वरका प्रतिज्ञा जत्तिकै उज्यालो छ। प्रभु येशू ख्रीष्टको आगमन पक्का कुरा हो! परमेश्वरको हरेक सन्तानको एउटा एकदम उज्यालो भविष्य छ, र यस कुराले हाम्रा हृदयहरूलाई ठूलो रमाहट ल्याउनुपर्छ। रोमी ८ ले हाम्रो भविष्यको प्रतीक्षाको बारेमा धेरै कुरा बताएको छ!

“सङ्कष्टमा स्थिर रहो” — “स्थिर” को माने जीवनका परीक्षाहरूमुनि रहिरहनु, लागिरहनु, सहिरहनु, नछोडीकन बस्‍नु, हरेस नखानु, हार नखानु तर सबै कठिनाइहरू र बाधाअड्चन र समस्याहरू र दबाबहरूका बाबजुद पनि अगाडि बढिरहनु! १ थेस्सलोनिकी १:३ मा हामी सिक्छौं कि आशाले धीरज उत्पन्न गर्दछ। आशाको कारणले हामी सङ्कष्ट र च्यापोको बीचमा पर्दा पनि हामी सहन सक्छौं र लागिरहन सक्छौं। आशाले वर्तमान परीक्षाभन्दा पर हेर्छ र परमेश्वरका प्रतिज्ञाहरूलाई पक्रन्छ। “दृढतापूर्वक लागिरहो” = टाँसिनु, जोडपूर्वक नछोडीकन लागिरहनु। विश्वासीले आफूलाई प्रार्थनाको निम्ति अर्पनुपर्छ र प्रार्थनामा बलियो रहनुपर्छ। प्रार्थनाको निम्ति यत्न र दृढता आवश्यक पर्छ। प्रार्थना गर्न सजिलो छैन र त्यसमा लागिरहनु सजिलो छैन (यस क्रियावाचक शब्दको अन्य प्रयोगको लागि हेर्नुहोस्, प्रेरित १:१४; २:४२; ६:४; कलस्सी ४:२)।

रोमी १२:१३

“सहायता गर”= बाँड्नु, आदान-प्रदान गर्नु, कसैमा चासो लिनु, योगदान दिनु। “खाँचोमा” — आवश्यकताहरू। त्यहाँ विश्वासीहरू हुन्छन् जसलाई साँच्चीकै खाँचो परिरहेको हुन्छ जो पूरा गर्न मसित क्षमता हुन्छ। के म अरू विश्वासीहरूको खाँचोप्रति संवेदनशील छु? के म आफैबाट, मेरो समय, मेरो पैसा, आदि ख्रीष्टलाई आदर हुने तरिकाले दिन र यी खाँचोहरू पूरा गरिदिन इच्छुक छु? “पाहुनाहरूको सेवामा लागिरहो” — यो एउटा रोचक अभिव्यक्ति हो र अक्षरशः यसको माने हो पाहुना सत्कारको पछि लाग्‍नु वा दगुर्नु। यो एउटा ग्रीक शब्दबाट आउँछ जसलाई प्रायः “सताउनु” भनेर अनुवाद गरिन्छ। सतावट दिने व्यक्ति त्यो हो जसले कसैलाई हानी गर्न लखेट्छ। पाहुनासत्कारको पछि लाग्‍ने एउटा असल उदाहरण चाहिँ अब्राहाम हो, उत्पत्ति १८:१-६ (उनी कसरी दौडे, हेर्नुहोस्!)। “पाहुनाहरूको सेवा” = परदेशीहरूको प्रेम। ख्रीष्टिय सत्कारको विषयमा हेर्नुहोस् १ तिमोथी ३:२; तीतस १:७-८; १ तिमोथी ५:१०; हिब्रू १३:२ (उत्पत्ति १८:१-६ को बारेमा); १ पत्रुस ४:९ र ३ यूहन्ना ५-८।

रोमी १२:१४

“आशिष देओ” = कसैको बारेमा असल बोल्नु (श्रापको उल्टो जसरी यसै पदमा देख्छौं)। “सताउनेहरू” = पद १३ मा प्रयोग भएकै शब्द हो (पाहुना सत्कारको पछि लाग)। यहाँ चाहिँ तिनीहरूको उल्लेख छ जोहरूउनीहरूलाई हानी गर्ने वैरभावको नियतले विश्वासीहरूको पछि लाग्छन् र लेखेट्छन्। पावलले हामीलाई त्यस्ता व्यक्तिहरूमाथि न्यायको फैसला नगर्नलाई निर्देशन दिँदैछन्। बदला नलिऊ (यसको बारेमा पावलले अध्यायको अन्ततिर अझै बताउनेवाला छन्)। वास्तवमा पावल यहाँ स्वयं ख्रीष्टकै शिक्षा दोहोर्याउँदैछन् (हेर्नुहोस् मत्ती ५:४४)। “श्राप” = यो चाहिँ हाम्रा शत्रुहरूप्रतिको हाम्रो स्वाभाविक प्रतिक्रिया हो तर यो ख्रीष्टिय प्रतिक्रिया होइन। यस अध्यायको अन्तिम खण्डले बताउनेछ हामीले कसरी र कस्तो प्रतिक्रिया देखाउनुपर्छ जब मानिसहरूले हामीलाई दुर्व्यवहार गर्छन्!

रोमी१२:१५

हामीएउटैशरीरका पारस्परिक अङ्गहरू हौं। परमेश्वरले हामीलाई एउटा गजबको तरिकामा एकअर्कासित एक बनाउनुभएको छ। “अङ्गहरूले एक-अर्काका निम्ति एकै प्रकारको वास्ता राखून्। अनि एउटा अङ्गले दुःख पायो ने सबै अङ्गहरूले त्योसँगै दुःख भोग्छन्, अथवा एउटा अङ्गले आदर पायो भने सबै अङ्गहरूले त्योसँगै आनन्द मनाउँछन्” (१ कोरिन्थी १२:२५-२६)। हामीले एकअर्काको निम्ति सहानुभूति राख्नुपर्छ, उनीहरूको आनन्द र दुःखहरूमा संलग्‍न भएर। म तपाईंजस्तै उही शरीरको अङ्ग भएको हुनाले, तपाईंका आनन्दहरू मेरा आनन्द हुन् र तपाईंका आँसुहरू मेरा आँसु हुन्। म स्वतन्त्र छैन, तर बरु म शरीरको हरेक अर्को अङ्गसित जोडिएको छु। मलाई उनीहरूको खाँचो छ र उनीहरूलाई मेरो खाँचो छ। नोट: कहिलेकाहीँ कसैसित आनन्द मनाउनुभन्दा ऊसित रून सजिलो हन्छ। योचाहिँ घमन्ड, डाहा, इर्ष्या, आदिले हुन्छ।

रोमी१२:१६

“एकैमनकाहोओ” = उही कुरा सोच्नु, सहमत हुनु, सम्मतिमा जिउनु, एक्यपूर्ण हुनु। हामी शरीरको एकताबाट बेमेल भई जिउनुहुन्न (मानव शरीरको विचार गर्नुहोस्; एउटा खुट्टा उत्तरतिर अर्कोचाहिँ दक्षिण जान चाहे कस्तो हुन्थ्यो)। दाँज्नुहोस् फिलिप्पी ४:२ र २ कोरिन्थी १३:११। विश्वासीहरू आपसमा सहमत हुनुपर्छ, एउटै दृष्टिकोणलाई हृदयमा ठाउँ दिनुपर्छ, सर्वसम्मतिमा हुनुपर्छ। त्यहाँ कुनै अमेल वा असहमति हुनुहुन्न। “परमेश्वरको महिमा गर्न को सहमत हुनुहुन्छ?” सबैजना सहमत हुन्छन् र भन्छन्, “आमेन!” “ख्रीष्टलाई खुशी पार्नु पहिलो प्राथमिकता हो भनेर को विश्वास गर्नुहुन्छ?” सबैजना सर्वसम्मति जनाउँछन् र भन्छन्, “आमेन!” “ख्रीष्टलाई पछ्याउन र विश्वासको असल लडाइँ लड्न को चाहन्छ?” सबैजना अघि सर्छन् र भन्छन्, “म चाहन्छु!” “कसले पाप र भ्रमलाई घृणा गर्छ?” सबैजनाले जवाफ दिन्छ, “हामी सबैले!” विश्वासीहरूको बीचमा हुनुपर्ने यस्तो खाले सहमति हो। हामी बेग्‍लाबेग्‍लै लक्ष्यहरू र उद्देश्यहरूको पछि लागिरहेको हुनुहुँदैन। यसको माने हामी प्रभुमा बढ्दै जाँदा र परमेश्वरको सत्यता बुझ्न खोज्ने क्रममा शिक्षाका केही बुँदाहरू सम्बन्धी त्यहाँ कहिल्यै इमानदार र शान्तिपूर्ण असहमतिहरू हुँदैनन् भनेको होइन। हामीमध्ये कसैले पनि परमेश्वरको सत्यता जसरी बुझ्नु पर्ने हो त्यसरी बुझेका छैनौं र हामीमध्ये कसैले पनि सबै कुरा ठीकसँग जानेका छैनौं। परमेश्वरले जान्नुहुन्छ तर हामी जान्दैनौं। चाबी फिलिप्पी २:५ मा छ — जति हामी ख्रीष्टसित सहमत हुन्छौं, त्यति नै हामी एकअर्कासित सहमत हुन्छौं। जब सत्यता सम्बन्धी असहमति हुन्छ, त्यसको माने एक वा अर्को पक्षा (वा दुवै) ख्रीष्टसित सहमत छैन (कि त जानाजानी, कि अनजानमा)। हामीसँग यदि परमेश्वरकै दृष्टिकोण छ भने हामी एकअर्कासित सहमत हुन्छौं।

“अल्गा कुराहरू” = ज्यादै उच्च कुराका पछि सङ्घर्ष नगर्नुहोस्। योचाहिँ घमन्डी महत्त्वकाङ्क्षाको विरुद्धमा चेतावनी हो (उच्च कुराहरू खोज्नु जस्तै सम्मान र सम्पत्ति, ओहोदा र अधिकार, ज्यादै इच्छा गर्नु)। उच्च कुराहरूको पछि ज्यादै आकाङ्क्षा नगर्नुहोस् (भजनसङ्ग्रह १३१:१ पढ्नुहोस्)। “नम्रहरू” = व्याकरणको आधारमा यसको माने दुईटा मध्ये एउटा हुन सक्छ: १) होचा वा नम्र मानिसहरू (पुलिङ्); २) होचा कुराहरू (नपुंसक) “-तर्फ झुक” = बगाएर लगिनु, डोर्‍याएर लगिनु। पुलिङमा अर्थ यस्तो हुन्छ: नम्र मान्छेहरूसित सङ्गत गर, त्यस्तालाई तुच्छ नठान (ख्रीष्ट हाम्रो नमुना हुनुहुन्छ, महसुल उठाउने र पापीहरू, बहिष्कृत र गरिबहरू उहाँका मित्रहरूमध्ये पर्थे)। नपुंसकमा अर्थ यस्तो हुन्छ: उच्च कुराहरूमा नभएर, आफूलाई नम्र मार्गहरूसित मिलाऊ, आफूलाई होचा कुराहरू, परिस्थितिहरू, कामहरूतर्फ सुम्प वा तिनको अधीनमा राख।

“आफ्‍नो दृष्टिमा बुद्धिमान्” — यो चाहिँ अहङ्कार (आफ्‍नो विषयमा ज्यादा उच्च धारणा हुनु) को विरुद्धमा चेताउनी हो। आफ्‍नै मूल्याङ्कनमा बुद्धिमान् नहुनुहोस् (आफ्‍नो दृष्टिमा — हितोपदेश ३:७ र यशैया ५:२१)।

रोमी १२:१७

“खराबको बदलामा खराब” = खराबको सट्टा खराब फिर्ता दिनु। “बदला” = फिर्ता दिनु, इनाम दिनु, उनीहरूले गरेको कुनै खराबको निम्ति कसैलाई फिर्ता तिर्नु (कसैले तपाईंलाई नाकमा हिर्काउँछ भने तपाईंले पनि उस्तै व्यवहार उसलाई फिर्ता दिनु)। यो मनोभाव यसरी व्यक्त गर्न सकिन्छ, “त्यसको निम्ति म तँलाई साटो फेरेर छोड्नेछु! म बराबर गरेर छोड्नेछु! त्यो गरेर तँ त्यत्तिकै उम्कनेछैनस्। यसको लागि तैँले तिर्नेछस्!”) सुनौलो नियमको सट्टामा यहाँ मैलो नियम यस प्रकार छ: अरूले तिमीलाई जस्तो गरेका छन् उनीहरूलाई पनि त्यस्तै गर कि त अझ नराम्रो गर! यही विषय सिकाउने अरू नयाँ नियमका खण्डहरू १ थेस्सलोनिकी ५:१५ र १ पत्रुस ३:९। निजलाई उसले पाउनु पर्ने कुरा नदेऊ। हामी कति धन्यवादी हुनुपर्छ कि परमेश्वरले हामीलाई हामीले पाउनुपर्ने कुरा दिनुभएन (हेर्नुहोस् भजनसङ्ग्रह १०३:१०; १३०:३-४)।

पुरानो नियमले सिकाएको “आँखाको बदलामा आँखा, दाँतको बदलामा दाँत” (प्रस्थान २१:२४) आदिको विषयमा के भनौं? यसको माने यो हो कि सजायँचाहिँ अपराध बराबर हुनुपर्छ अनि यो सत्य र मान्य न्यायिक सिद्धान्त हो। एउटा व्यक्ति जे पाउन योग्य छ, उसले त्यही नै पाउनुपर्छ। जस्तै, उत्पत्ति ९:६ (ज्यानको सट्टा ज्यान)। के पुरानो नियमले प्रतिशोधको शिक्षा (बदला लिनु भन्ने शिक्षा) सिकाउँछ तर नयाँ नियमले चाहिँ बदला नलिनु भन्ने शिक्षा सिकाउँछ भन्ने हो त? हितोपदेश २०:२२ र हितोपदेश २५:२१-२२ दुवै नै पुरानो नियमका खण्ड हुन् र दुवै खण्डले बदला नलिनु भनेर सिकाउँछ। साथै रोमी १३:१-४ नयाँ नियमको खण्ड हो र यो खण्डले स्पष्टै सकाउँछ कि दुष्कर्म गर्नेहरूलाई सजायँ दिइनुपर्छ, र यो काम परमेश्वरले शासक (सरकार) हरू, अधिकारीहरू आदिद्वारा गर्नुहुन्छ। रोमी १२ मा पावलले खराब काम गर्नेहरूलाई सजायँ दिइनुहुन्न भनेर सिकाइरहेका होइनन्। उनको मुख्य बुँदा यो हो कि, जसरी हामी देख्नेछौं, विश्वासीले सिद्ध न्यायकर्ता परमेश्वरलाई नै अन्याय अत्याचारहरूको ठीक कारवाही उहाँको तरिकामा र उहाँको समयमा गर्न दिनुपर्छ (उदाहरणको लागि पद १९ मा हेर्नुहोस्)।

“चिन्ता गर” — यहाँ यसरी अनुवाद गरिएको उही ग्रीक शब्द १ तिमोथी ५:८ मा “प्रबन्ध गर्नु” भनेर अनुवाद गरिएको छ (आफ्‍नो घरपरिवारको निम्ति प्रबन्ध गर्नु)। शब्दको माने हो “कुनै कुरा, व्यक्तिको निम्ति विचार राख्नु, कुनै कुरा, व्यक्तिलाई नजरमा वा ध्यानमा राख्नु”। “भलो” = असल, नैतिकरूपमा राम्रो र सुन्दर, उत्कृष्ट, प्रशंसनीय। यो पद चाहिँ हितोपदेश ३:४ को उद्दरण हो (सप्टुआजिन्टबाट) र २ कोरिन्थी ८:२१ सित तुलना गर्नुहोस्। हामी सबैको दृष्टिकोणमा जे उिचत र असल छ त्यो गर्न ध्यान दिनुपर्छ। हामी साक्षी हौं। मानिसहरू हेरिरहेका छन्। ख्रीष्टियनको व्यवहार कस्तो हुनुपर्छ भनी उनीहरू जान्दछन्। संसारले जस्तै हामी पनि बदला लिन्छौं कि लिँदैनौं, साटो फेर्न खोज्छौं कि खोज्दैनौं, बराबरी हुन खोज्छौं कि खोज्दैनौं भनेर तिनीहरू नियालेर हेर्छन्। रोमी १२:१७ लाई धेरै प्रकाश पार्ने एउटा महत्त्वपूर्ण पद १ थेस्स्लोनिकी ५:१५ हो।

आज हामी मुद्दा-मामिलाले मोहित भएको समाजमा बाँचिरहेकाछौं जसको नीतिवाक्य भनेको “मुद्दा देऊ कि मुद्दा लेऊ” जस्तो देखिन्छ। मेरो आफ्‍नो व्यक्तिगत फाइदाको निम्ति मैले अर्को व्यक्तिबाट कति पाउन सक्छु, जोड त्यसैमा भएको देखिन्छ। यो त यस अध्यायमा प्रस्तुत गरिएको प्रेमको सिद्धान्तहरूको विपरीत हो। प्रेमले सधैं सोध्छ, “मैले यस व्यक्तिलाई कति दिन सक्छु, त्यसो गर्दा नोक्सानी र बलिदानको आवश्यक्ता किन नपरोस्” यस्तो भ्रमित समाजमा ख्रीष्टको प्रेमले हृदय भरिएका विश्वासीहरू अति उज्यालो भई चम्कनुपर्छ! हाम्रो काम अर्कालाई हाम्रो आफ्‍नै व्यक्तिगत फाइदाको निम्ति प्रयोग गर्नु वा दुरूपयोग गर्नु होइन!

रोमी१२:१८

“सम्भवभए” — यी शब्दले यो जनाइरहेको छ कि यो सधैं सम्भव हुँदैन।
“तिमीहरूबाटजहाँसम्महुनसक्छ” = जहाँसम्म त्योतिमीमाभरपर्ने कुरा हुन्छ। मेलमिलाप दुईतर्फी सडक हो। मेलमिलापमा बस्‍न हामीले आफ्‍नो भाग गर्नुपर्छ, तर अर्काको व्यवहारमाथि हाम्रो कुनै नियन्त्रण हुँदैन। मसित हिँउको एक डल्ला छ, अर्कोसित अर्को छ। म आफ्‍नो डल्लाले अर्कालाई हिर्काउँदिनँ भनेर निर्णय गर्न सक्छु, तर उसले उसको डल्लाले के गर्छ, त्यो म नियन्त्रण गर्न सक्दिनँ। पावलको बुँदा यति छ: मेलमिलापमा खलबली ल्याउने काम ख्रीष्टियनको पक्षबाट कहिल्यै सुरु हुनुहुँदैन। “मेल-मिलापमाबस” कोमाने “शान्तिसँगबस, शान्तिमाबस।”

नयाँनियमको ४ ठाउँमा विश्वासीलाई मेलमिलापको पछि लाग्‍न भनिएको छ (त्यसको पछि दगर्नु, त्यसलाई लखेट्नु!): रोमी १४:१९; २ तिमोथी २:२२; हिब्रू १२:१४ र १ पत्रुस ३:११।

रोमी१२:१९

“बदला” = अन्यायकोबदलालिनु (खराब गर्नेलाई सजायँ दिएर खराबीको पूरै क्षतिपूर्ति लिनु)।आफ्‍नोबदला प्राप्त नगर! “क्रोधलाईठाउँदेऊ” — परमेश्वरको क्रोधलाई त्यसको उद्देश्य पूरा गर्नलाई अवसर देऊ। एकातिर पन्छिएर बस र मामिला परमेश्वरलाई छोडिदेऊ र परमेश्वरसित छोडिदेऊ। आत्मसमर्पण गर र सम्बन्धित व्यक्तिलाई परमेश्वरको क्रोधका निम्ति सुम्पिदेऊ जसले ठीक समयमा ठीक तरिकाले व्यवहार गर्नुहुनेछ। दाँज्नुहोस् एफेसी ४:२७ — शैतानलाई उसको प्रभाव जमाउन कुनै मौका वा अवसर नदेऊ, उसलाई खुल्ला ढोका नदेऊ। परमेश्वर उहाँका सन्तानहरूलाई गरिएको खराबीहरूको हिसाब लिन अवसर चाहनुहुन्छ, अनि त्यसो गर्नु उहाँको अधिकार हो। परमेश्वर क्रोधले बदला लिनुहुन्छ! पाप देखेर हामीभन्दा परमेश्वर क्रुद्ध हुनुहुन्छ! उहाँ हामीभन्दा बढी सहनशील (रिसाउनमा ढिलो) हुनुहुन्छ! परमेश्वरले सबथोक ठीकठाक पर्नुहुनेछ। दुष्टहरू कुनै कुराबाट पनि उम्कनेछैनन्। मैले साटो फेर्नु खाँचो छैन, तर परमेश्वरले त्यो गर्नुहुनेछ।

“बदला लिने (सजाय दिने) काम मेरो हो” हिब्रू र अक्षरश: ग्रीकमा यस्तो छ (व्यवस्था ३२:३५ र हिब्रू १०:३०), “प्रतिशोध मेरो हो!” “बदला दिनेछु” = फर्काउनु, फिर्ता दिनु, दण्ड वा बदलामार्फत फेरि तिर्नु। उदारवादी (लिबरलहरू) र मडर्निस्टहरूले प्रायः यसरी भन्ने गरेका छन्: “पुरानो नियमको परमेश्वर निर्दयी, निष्ठुर (दया माया नभएको), दण्ड दिन, बदला दिन इच्छुक इन्साफ र क्रोधका परमेश्वर हन्, तर नयाँ नियमको परमेश्वर प्रेमिलो, कृपालु स्वर्गीय पिता हुन्।” तर यहाँ रोमी १२ मा हामीलाई बदला लिने परमेश्वरसित परिचय गराइँदैछ! अनि भजनसङ्ग्रह १०३:१३ मा परमेश्वरलाई एक दयालु पितासँग तुलना गरिएको छ! साथै भजनसङ्ग्रह १०३:१० मा पनि हेर्नुहोस् जसले यो जनाएको छ कि जसले परमेश्वरको डर मान्दैनन् तिनीहरू उनीहरूकै पाप र अपराधहरू अनुसार कारवाही गरिनेछन्! भजनसङ्ग्रह १०३:१७ पनि हेर्नुहोस् जसले परमेश्वरको क्रोध उहाँको डर नमान्नेहरू प्रति अनादिदेखि अनन्तसम्म रहिरहन्छ। जीवित परमेश्वरका हातमा पर्नु डरलाग्दो कुरा हो (अनि स्मरण होस्, यो पद पनि नयाँ नियमको पद हो — हिब्रू १०:३१)।

रोमी १२:२०

यहाँ हामी हाम्रा शत्रुलाई कसरी प्रेम गर्न सक्छौं भन्ने कुरा व्यावहारिक रूपमा व्यक्त गरिएको पाउँछौं (मत्ती ५:४४ सित दाँज्नुहोस्)। हितोपदेश २५:२१,२२ हेर्नुहोस्। शत्रूप्रति साँचो प्रेम हुनु भनेको निजप्रति हाम्रो भावना जस्तोसुकै भए तापनि हामी उसलाई आवश्यक परिरहेको कुरा दिनलाई रोज्नु हो। आफ्‍नो शत्रुलाई स्वाभाविक रूपमा नै प्रेम गरूँ जस्तो एक व्यक्तिलाई लाग्दैन। बरु उसलाई नाकमा हिर्काऊँ वा उसको साइकल वा गाडीको टायर पञ्चट पारिदिऊँ जस्तो लाग्‍न सक्छ, तर उसलाई केही कुरा खुवाऊँ र केही कुरा पिउन दिऊँ जस्तो लाग्दैन। हामी आफ्‍ना शत्रुलाई प्रेम गर्छौं, हामीलाई त्यसो गरूँ जस्तो लागेर होइन, तर किनकि परमेश्वरले हामीलाई आज्ञा गर्नुभएको छ (मत्ती ५:४४)। त्यो जुन बेला गरूँ जस्तो लाग्छ त्यति बेला म गर्छु भन्यौं भने त्यो कहिल्यै हुनेछैन! २ राजा ६:२०-२३ पढ्नुहोस्, एलिशाले आफ्‍ना शत्रुहरूलाई कसरी व्यवहार गरे भन्ने कुराको उदाहरणको लागि।

“आगोको भुङ्ग्रो”= बल्दो अँगार वा कोइला, फिलिङ्गो। “रास लाउनु” = थुपार्नु। तपाईंको शत्रुलाई जब तपाईं खुवाउनुहुन्छ र पियाउनुहुन्छ, तपाईंले उसको टाउकोमाथि आगोको भुङ्ग्रोको रास लाउँदैहुनुहुन्छ! निस्सन्देहः यो शाब्दिक अर्थमै लिइने कुरा होइन।
“जब पवित्र शास्त्रको सोझो अर्थ नै अर्थपूर्ण छ, अन्य अर्थ नखोज्नुहोस्, र शब्दलाई सोझो अर्थमा लिन निमल्ने कुराको स्पष्ट सङ्केत सम्बन्धित सन्दर्भका तथ्यहरूले नदेखाएसम्म हरेक शब्दलाई त्यसको सोझो अर्थमै लिनुहोस्” (डा डेविड कूपर)

तर यहाँ सोझो अर्थ अर्थपूर्ण छैन। तरैपनि, यस पदले सिकाइरहेको कुरालाई दर्शाउनका निम्ति, यसलाई सोझो अर्थमै लिएर हेरौं। मानौं कुनै बनभोजमा जाँदा कसैले तपाईंलाई जानाजानी एउटा भकुण्डोले ताकेर तपाईंलाई हिर्काई पठाउँछ जसले तपाईंलाई टाउकैमा बेसरी लाग्छ र त्यसपछि उसले तपाईंलाई हिलोले छ्याप्छ अनि मुखैमा थुक्छ। तपाईंले चाहिँ केही राता-राता झर्झराउँदो आगोको भुङ्ग्रो लिएर, ऊ अर्कोतिर फर्केर बसिरहेको बेलामा, त्यसलाई उसकै टाउकोमाथि रास लगाइदिनुभयो। के उसलाई यो मन पर्नेछ? अवश्य पर्नेछैन! त्यो त कसैलाई गर्न सकिने सबभन्दा नराम्रो व्यवहार हुन्थ्यो! त्यसभन्दा नराम्रो के गर्न सकिन्थ्यो र? त्यो असह्य हुनेथ्यो। त्यसले नराम्रो गरी चोट पुर्‍याउनेथ्यो। परमेश्वरले भनाइ यो हो: यदि तिमी आफ्‍नो शत्रुलाई आक्रमण गर्न चाहन्छौ भने, उसलाई भलाइ गर! त्यो उसलाई असह्य व्यवहार हुनेछ। त्यो तिमीले गर्न सक्ने सबभन्दा प्रभावकारी काम हुन्थ्यो। त्यो त दयाले मानिसहरूलाई मार्नु हो; सद्गुणद्वारा उनीहरूलाई बदला लिनु हो, प्रेमका कामद्वारा उनीहरूलाई नष्ट गर्नु हो र मेलमिलापले उनीहरूलाई सताउनु हो। स्टिफनसको विचार गर्नुहोस्। उनका शत्रुहरूका लागि प्रार्थना गर्नुको सट्टा उनीहरूलाई उनले ढुङ्गाले हानेका भए उनीहरूले चाहेजस्तै हुन्थ्यो! उनीहरूको निम्ति गरिएको उनको प्रार्थना उनीहरूलाई पीडादायी भएको हुनुपर्छ! अर्को पटक कसैबाट तपाईंलाई खराबी गरिँदा तपाईंले आफ्‍नो शत्रुलाई प्रेमको व्यवहार गरी देखाउनुहोस् र उनीहरूको हृदयहरूमा काम गर्नलाई परमेश्वरमा भरोसा गर्नुहोस्।

[टिप्पणी: हेन्ड्रिक्सन भन्छन्, “सोच्दै नसोचेको दयालु व्यवहारको पात्र बन्न जाँदा उत्पन्न भएको लाज, शरम र मनको चूर्णताको मानसिक पीडालाई जनाउँछन् प्रतीकको रूपमा यी आगाका भुङ्ग्राले। खराबीको सट्टा भलाइ दिने खराबी सहेको व्यक्तिको विशालहृदयताको व्यवहारले यस्तो नतीजा उत्पन्न गराउँछ।” — Romans 9-16, p. 423.

अल्बर्टबार्न्स्लेख्छन्, “मानिसको टाउकोमाथि रास लगाइएको आगोको भुङ्ग्रोले प्रचण्ड पीडालाई व्यक्त गरिरहेको छ। प्रेरित पावलले यो भन्दैछन् कि शत्रुलाई भलाइ गर्दाखेरि हुने नतीजा यो हो कि त्यसले पीडा उत्पन्न गर्दछ। तर उक्त पीडाचाहिँ लाज र शरम र पछुताउको विवेकबाट उत्पन्न हुन्छ, आफ्‍नो व्यवहार खराब थियो र आफूले परमेश्वरलाई रिस उठाएको छु भन्ने डरको महसुसद्वारा उत्पन्न हुन्छ र फलस्वरूप ऊ पश्चात्तापमा डोर्‍याइन सक्छ” — Barnes’ Notes, Acts – Romans, p. 283]

रोमी १२:२१

यहाँउहीक्रियापदको कृतिवाच्य (active voice) र कर्मवाच्य (passive voice) रूपहरू छन्। “नहार” =कर्मवाच्य; “जित” = कृतिवाच्य। खराबीलाई तिमीमाथि विजयी बन्न नदेऊ, तर जाऊ गएर बरु तिमी भलाइलेखराबीमाथि विजयी बन। खराबीलाई भलाइले डुबाऊ। पावल म्याकमिलन नाम गरेका एकजना समर्पित विश्वासीलाई चिन्दछु, जो मसँगै सेमिनरी (बाइबल कलेज) मा पढ्नुभयो। धेरै वर्ष अगाडि उनका बाबु सुसमाचारको सेवा गर्न गएको ठाउँमा उनलाई निर्ममतासाथ हत्या गरी मारिएको थियो। मेरो साथीको इच्छा त्यही ठाउँमा गएर जसले उनका बाबुलाई मारे, उनीहरूकै बीचमा मिसनरी भएर आफ्‍नो जीवन अर्पण गर्नु थियो। खराबीलाई भलाइले जित्ने यो सुन्दर उदाहरण हो: ख्रीष्टको सुसमाचार उनीहरूलाई नै दिनु जसले उनका बाबुको हत्या गरेका थिए। उनको हृदयमा बदलाले कुनै ठाउँ पाएन, तर ख्रीष्टको प्रेमले चाहिँ पायो। कालन्तरमा, प्रभुले पावललाई सेवकाइको बेग्‍लै क्षेत्रमा डोर्‍याउनुभयो। उनका बाबुले नै परिश्रम गरेकै ठाउँमा उनलाई फिर्ता पठाउनु परमेश्वरको रोजाइ थिएन, तर पावल त्यहाँ जान तयार थिए अथवा जुनसुकै ठाउँमा जहाँ प्रभुले डोर्‍याउनुहुन्थ्यो।

रोमी १२ अध्यायको अध्ययन यहीँ अन्त हुन्छ। रोमी १२ र १३ लाई एउटा जोड्ने कुरा छ। खराब गर्नेहरूलाई दण्ड दिनु विश्वासीकै काम होइन भनेर हामी सिकिसकेका छौं। त्यो परमेश्वरको काम हो। क्रोधको बदला लिने परमेश्वर हुनुहुन्छ। बदला लिने काम उहाँको हो। उहाँले आफ्‍नो तरिकामा र आफ्‍नै समयमा त्यसलाई फेरि तिर्नुहुन्छ। खराब गर्नेहरूलाई परमेश्वरले दण्ड दिने एउटा तरिका अध्याय १३ ले बताउँछ जुनचाहिँ हो मानव शासकहरू (सरकार) द्वारा जसलाई उहाँले नियुक्त गर्नुभएको छ र स्थापित गर्नुभएको छ (रोमी १३:४ मा हेर्नुहोस्)।

यो अध्ययन माला मीडलटाउन बाइबल चर्चद्वारा प्रकाशित सामग्रीबाट नेपालीमा अनुवाद गरिएको हो। यसलाई अध्ययन गर्दा ट्रिनिटेरियन बाइबल सोसाइटी (TBS) द्वारा प्रकाशित पवित्र बाइबल प्रयोग गर्नुभयो भने तपाईंलाई सहज हुनेछ। तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र उहाँका पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा आइपुग्न र त्यसमा बढ्दै-बढ्दै जान पवित्र आत्माले यी अध्ययनहरूलाई प्रयोग गर्नुभएको होस्! (१ पत्रुस २:२; २ पत्रुस ३:१८)

रोमी १२:३-१०

रोमी १२:३-१०

 

रोमी १२:३

पद २ मा हामीले सिक्यौं कि हामीले परमेश्वरको आत्मालाई हामीलाई ख्रीष्टको रूप र समानतामा बदली गर्न दिनुपर्छ (२ कोरिन्थी ३:१८ सित दाँज्नुहोस्)। हामी यदि ख्रीष्ट जस्तै हुने हो भने हामी नम्र हुनुपर्छ (दाँज्नुहोस् फिलिप्पी २:५-८), र यो नै ३ पदमा पावलको बुँदा हो। “म भन्दछु” — यो चाहिँ एउटा विनीत र नम्र आज्ञा दिने पावलको तरिका हो। “मलाई दिइएको अनुग्रहद्वारा” — पावलले प्रेरित हुनाका लागि अनुग्रह (परमेश्वरको अनर्जित निगाह) पाएका थिए (रोमी १:५), र अब उनले एउटा प्रेरितको हैसियतले लेख्दैछन् यी रोमी विश्वासीहरूलाई र उनीहरूलाई नम्रता सम्बन्धी एउटा विनीत, प्रेमिलो आज्ञा दिँदैछन्।

“आफ्‍नो विषयमा जति सोच्नुपर्छ, त्योभन्दा बढी नसोच” — हामीले आफ्‍नो विषयमा ठीकसँग सोच्नुपर्छ, र हाम्रो आफ्‍नै महत्त्व र उत्कृष्टता (श्रेष्ठता, महानता) को अतिरञ्जित र अवास्तविक सोचाइद्वारा घमन्डले फुलेको हुनुहुँदैन। हामीले आफ्‍नो विषयमा उच्च, अल्गो, घमन्डपूर्ण हेराइ राख्नुहुँदैन, तर हामीले आफूलाई परमेश्वरको हेराइले हेर्नुपर्छ। “सचेत” — स्वस्थ मन भएको, विवेकी, गम्भिरतापूर्वक आफ्‍नो विषयमा सन्तुलित र सठीक मूल्याङ्कन हुनु, आफूलाई परमेश्वरले जस्तै देख्नु।

गलाती ६:३ लाई विचार गर्नुहोस्। हामी केही हौं भनी हामी ठान्छौं; परमेश्वर भन्नुहुन्छ, हामी केही होइनौं! हामी एउटा ठूलै अङ्क हौं भनी ठान्छौं, तर वास्तवमा हामी शून्य हौं, परमेश्वरबिना। तर हामी आफ्‍नो शून्यता र महत्त्वहीनता देखेर निराश बन्नुहुन्न। असल खबर यो हो कि परमेश्वरले उहाँको अनुग्रहमा मलाई शून्यबाट केही न केही बनाउन सक्नुहुन्छ। मार्टिन लुथरले एक पटक भने,
“परमेश्वरले संसारै शून्यबाट सृष्टि गर्नुभयो (उत्पत्ति १:१; हिब्रू ११:३) र जबसम्म हामी शून्य भएर बस्छौं तबसम्म उहाँले हामीबाट केही न केही बनाउन सक्नुहुन्छ।” साथै, १ कोरिन्थी ४:७ को हामीलाई नम्र तुल्याउने सत्यतालाई पनि विचार गर्नुहोस् — तपाईंसँग के छ जो तपाईंले पाउनुभएन?

एक दृष्टान्त:

जब तिमी आफ्‍नै महत्त्वको भावनाले गमक्कफुल्न थाल्छौ
जब तिम्रो अहमहिम शिखरको चुचुरोमा पुग्दछ
जब तिमी आफू भीआइपी हुँ भन्ने कुरालाई स्वयंसिद्धतथ्यको रूपमा मानिलिन्छौ
जब तिमीमा “म नभए मेरो रिक्त स्थान कसैगरी भरिन्न” भन्ने भावना आउँदछ
तब यो सरल निर्देशनलाई पछ्याऊ, र तिम्रो प्राणलाई क्षुद्रताले झुकेको हेर।
एउटा बाल्टीन लिएर त्यसलाई पानीले भर
आफ्‍नो हातलाई नाडीसम्म डुबाऊ
अब हातलाई झट्टै बाहिर निकाल अनि बाँकी रहेको रिक्त स्थान नै त्यो नाप हो जुन नापले तिमीलाई गुमाइएको अनुभव हुनेछ।
हात छिराउँदा जतिसुकै छप्ल्याङ्ग छुप्लुङ्ग गरौला
अनि पानीलाई जतिसुकै हल्लाऊला
तर रोक अनि एक मीनेटमा नै जान्नेछौ
त्यो पहिला जस्तो थियो त्यो त्यस्तै हुनेछ।

अर्को कविताले पनि साँचो नम्रताको दृष्टिकोण कस्तो हुन्छ भनेर प्रस्तुत गर्छ:

“एउटा सानो रूख, होचो तर आफूमै सन्तुष्ट,
एकनजर जमिनतिर लायो र त्यसको शिर ठाडो पार्‍यो र करायो,
“हेर, म कति अल्गो छु, जमिनभन्दा कति माथि छु!”
अनि यसरी धाक दिँदै त्यो गिल्लापूर्ण आनन्दले हल्लियो।
जङ्गलको एउटा अल्गो सल्लाले स्वर्गतिर आफ्‍नो शिर उठायो
र हेर्दै गर्दा त्यसले सुस्केरा हाल्यो,
“हाय! म कति सानो छु, र विशाल आकाशहरू कति टाढा;
कति प्रकाश वर्ष दुरी छ मदेखि परको तारा।”
हाम्रो उचाइ, नाप्ने कुरामा भर पर्छ
जमिनबाट मास्तिर कि आकाशदेखि तलतिर!”

होचो मानिस त्यो हो जसले उच्च र अल्गोको एक झलक पाएको छ (यशैया ६:१,५; ५७:१५)। आफूलाई बढी ठानेर सोच्ने विश्वासीले आफूलाई अरूसित दाँज्छ र अरूभन्दा आफूलाई उचाल्छ जब उसले आफू अर्कोभन्दा बढी महत्त्वपूर्ण छु भनी घमन्ड गर्छ। रोमी १२:३ मा पावल हरेक विश्वासीले यो बुझेको चाहन्छ कि प्रत्येक विश्वसीसित उसलाई परमेश्वरले दिनुभएको एउटा विशेष दान हुन्छ जुन चाहिँ उहाँले सम्पूर्ण शरीरको फाइदाको लागि दिनुहुन्छ।

“बाँडिदिनुभएको” = “विभाजन गर्नु, बाँडेर दिनु। परमेश्वर नै वरदानहरू दिनुहने महान् दाता हुनुहुन्छ, र उहाँको बुद्धिमा उहाँले वरदानहरू ठीक-ठीकसँग बितरण गर्नुहुन्छ। “हरेकलाई” — हरेक विश्वासी (एउटैलाई पनि छुटाइन्न)। वरदानरहित विश्वासी एउटै हुँदैन (कोही पनि विश्वासी वरदान नभएको हुँदैन)। हरेक विश्वासीलाई वरदान दिइएको छ। योचाहिँ मुक्ति पाएकै घडीमा हुने कुरा हो। वरदान खोज्नुपर्ने कुनै आवश्यकता छैन। उसलाई दिइसकेको कुरा खोज्नु भनेको एउटा विश्वासीले मूर्ख काम गर्नु हो। हामीसित भएको जुनसुकै वरदानहरूलाई विकास गर्नु र अभ्यास गर्नु आवश्यक छ, अनि यो चाहिँ एउटा स्वस्थ विश्वासी भइरहेर गरिन्छ, दाखको बोटमा रहेर यो गरिन्छ अर्थात् ख्रीष्टमा रहेर, जो हाम्रो जीवन हुनुहुन्छ (यूहन्ना १५:१-५)।

“विश्वासको नाप” — पद ६ सित दाँज्नुहोस् (“विश्वासको मात्राअनुसार”। यहाँ पावलले मुक्ति पाउनलाई गरिने विश्वासको कुरा गरिरहेका छैनन् (जस्तो एफेसी २:८ मा), तर उनले निश्चित र बेग्‍लाबेग्‍लै दानहरूको कुरा गर्दैछन् जो परमेश्वरले विश्वासीहरूलाई प्रदान गर्नुभएको छ र ती दानहरू अभ्यास गर्नलाई चाहिने विश्वासको कुरा गर्दैछन्। वरदानहरू प्रभुमा विश्वास र भरोसा नगरीकन सठीक रूपमा अभ्यास गर्न सकिँदैन।

रोमी १२:४-५

जसरी मानव शरीरमा त्यस्तै ख्रीष्टको शरीरमा पनि हुन्छ। एउटा शरीर हुन्छ तर धेरै अङ्गहरू हुन्छन् र अङ्गहरूका फरक-फरक काम हुन्छन्, तर ती सबै अङ्गहरू एउटै शरीरका हुन्छन् र तिनीहरू सबैका महत्त्वपूर्ण काम हुन्छन्। सबैको काम हुन्छ, सबै महत्त्वपूर्ण छन्, सबैको भाग हुन्छ, तर काम फरक-फरक हुन्छन्। एक हिसाबले हामी धेरै छौं (धेरै अङ्गहरू); तर अर्को हिसाबले हामी एउटा छौं (एउटै शरीर)। हामी उही शरीरका सह-अङ्गहरू हौं, उही साझा जीवनका भागीदाहरू हौं। यी पदहरूका सत्यतालाई १ कोरिन्थी १२:१२-३१ मा ठूलो बनाइएको छ। विश्वासीहरूको एक स्थानीय मण्डली स्वस्थ्य जब हुन्छ तब ख्रीष्टको जीवन प्रकट हुन्छ, नबाँचेकाहरू कायल हुन्छन् र परमेश्वर महिमित बन्नुहुन्छ।

रोमी १२:६

पावल अब आत्मिक वरदानहरूको चर्चा गर्छन् (आत्मिक वरदानको चर्चा गर्ने नयाँ नियमका अरू खण्डहरूको निम्ति १ कोरिन्थी १२-१४; एफेसी ४ र १ पत्रुस ४ मा हेर्नुहोस्)। “वरदान” भनेर अनुवाद गरिएको ग्रीक शब्द “कारिस्मा” हो (जसबाट नै “क्यारिस्मेटिक” शब्द आउँछ जसले अाजको आधुनिक धार्मिक अभियानलाई बयान गर्छ जसका समर्थकहरू आत्मिक वरदानरहरूलाई, खेदको कुरा, अचाक्लि जोड दिन्छन्)। “कारिस” ग्रीक शब्दचाहिँ अनुग्रह हो, त्यसैले यीचाहिँ “अनुग्रह-दानहरू” हुन्। परमेश्वरले आफ्‍नो अनुग्रहमा यी वरदानहरू आफ्‍नो शरीरलाई दिनुभएको छ जसको फलस्वरूप शरीरको एउटै अङ्ग पनि दानरहित छैन, अनि यी दानहरू सम्पूर्ण शरीरको फाइदाका निम्ति हुन्।

“बेग्‍ला-बेग्‍लै किसिमका दानहरू” — सबै अङ्गहरूका बेग्‍ला-बेग्‍लै (उस्तै होइन) दानहरू र क्षमताहरू छन् जोहरू आपसमा परिपूरक छन्। यो कुरा मानव शरीरका अङ्गहरूद्वारा दर्शाइन्छ जुन अङ्का फरक-फरक काम हुन्छन् (१ कोरिन्थी १२ पढ्नुहोस्)। “विश्वासको नाप” — यो एउटा रोचक अभिव्यक्ति हो जसबाट एउटा ईश्वशास्त्रीय शब्दावली आएको छ: “विश्वासको उपमा” (analogy of faith) (जसलाई कहिलेकाहिँ “शास्त्रको उपमा”, analogy of Scripture, पनि भन्ने गरिन्छ)। “विश्वासको उपमा” को माने पवित्रशास्त्रलाई पवित्रशास्त्रकै प्रकाशमा र पवित्रशास्त्रसँग मेल खाने गरी व्याख्या गरिनुपर्छ भन्ने हो। पवित्रशास्त्रको व्याख्या गर्ने अचूक नियम पवित्रशास्त्र आफै हो। कुनै पनि पद बाइबलको समग्र शिक्षाको प्रकाशमा बुझिनुपर्छ र त्यसले बाइबलको अन्य ठाउँमा प्रस्टै सिकाएको कुरालाई खण्डन गर्नुहुँदैन। बाइबलले आफैलाई खण्डन गर्न सक्दैन। जस्तै: हिब्रू १०:२६-३० लाई झलक्क हेर्दा यसले साँचो विश्वासीले मुक्ति गुमाउन सक्छ जस्तै सिकाएको देखिन सक्छ, तर शास्त्रको उपमाद्वारा यो हुन सक्दैन भनेर हामी जान्दछौं (यूहन्ना १०:२७-३०; यूहन्ना ६:३७-४०; इत्यादि)। बाइबल व्याख्या गर्ने यो साँचो सिद्धान्त हो, तर यस पदमा “विश्वासको नाप” भन्ने शब्दले खास यही माने बताइरहेको होइन। जससँग अगमवाणीको वरदान छ उसले उसको विश्वासको नापअनुसार अगमवाणी गर्नुपर्छ। सबै आत्मिक वरदानहरू विश्वासमा अभ्यास गरिनुपर्छ, परमेश्वरलाई हेर्दै, उहाँको वचनलाई हेर्दै, ख्रीष्टसँग स्वस्थ्य सम्बन्ध कायम गर्न खोज्दै गरिनुपर्छ।

१) भविष्यवाणीको वरदान – भविष्यवाणीको वरदान के थियो भनेर बुझ्न एकदम महत्त्वपूर्ण छ। यस वरदानका केही अपुग परिभाषाहरू यस प्रकार छन्:
”परमेश्वरको वचनलाई बुझ्ने र व्याख्या गर्ने क्षमता” [बिल्ली ग्राहाम, पवित्र आत्मा, पृष्ठ १३९]।
“भविष्यवक्ताको वरदान वास्तवमा परमेश्वरको वचनलाई घोषणा गर्ने क्षमता थियो…त्यसैले यो वरदानचाहिँ मानिसहरूका सामु बोल्ने, परमेश्वरको वचन घोषणा गर्ने क्षमता थियो जसमा कहिलेकाहीँ भविष्यको कुरा बताउन सक्ने तत्त्व समेत समावेश हुन्थ्यो।” [जन म्याकार्थर जुनियर, द क्यारिज्म्याटिक्स, पृष्ठ १६४।

यी परिभाषाहरू अनुसार वरदान पाएको कुनै पनि बाइबल शिक्षक वा पास्टरसँग भविष्यवाणीको वरदान हुन्छ, तरैपनि रोमी १२:६-७ ले भविष्यवाणीको वरदान र शिक्षकको वरदानको बीच स्पष्ट भिन्नता जनाएको छ। भविष्यवक्ता के हो भन्ने बाइबलीय परिभाषाको निम्ति हेर्नुहोस् प्रस्थान ४:१५-१६; ७:१-२ र २ पत्रुस १:२१ (भविष्यवक्ताचाहिँ परमेश्वरकै प्रवक्ता वा मुख थिए र उनले भविष्यवक्ताको हैसियतले बोलेका कुरा ईश्वरीय प्रेरणाको बोली थियो; त्यो परमेश्वरकै वचन थियो)। भविष्यवक्ताहरू
“मानिसहरू थिए जोहरू पवित्र आत्माको प्रत्यक्ष प्रभावमुनि रहेर बोले, र परमेश्वरबाटको निश्चित सन्देश सम्प्रेषण गरे जोचाहिँ सैद्धान्तिक सत्यता, वर्तमान कर्तव्य वा भावी घटना सम्बन्धी ईश्वरीय वाणी थिए” (चार्ल्स हज)।

सुरुको मण्डलीमा अगमवाणीको ठूलो खाँचो थियो किनकि सुरुका मण्डलीहरूसित पूरा नयाँ नियम थिएन (यी पुस्तकहरू लेखिन दशकौं लाग्यो)। नयाँ नियमको सत्यताबिना एउटा मण्डली कसरी चल्न सक्छ? त्यो सक्दैन! सुरुका मण्डलीहरूलाई नयाँ नियमका पुस्तकहरूको अभाव भए तापनि, उनीहरूलाई नयाँ नियमका सत्यताहरूको अभाव नहोस् भनेर परमेश्वरले त्यसको निम्ति प्रबन्ध गर्नुभयो। योचाहिँ उहाँले नयाँ नियमकालीन भविष्यवक्ताहरूद्वारा मण्डलीहरूलाई चाहिएको प्रकाश दिएर प्रबन्ध गर्नुभयो (मण्डली सम्बन्धी सत्यताहरू, पारपाचुके सम्बन्धी शिक्षा, मण्डली अगुवाहरू सम्बन्धी, मण्डली अनुशासन सम्बन्धी, भविष्यमा हुने घटनाहरू सम्बन्धी र अरू धेरै चाबी विषयहरू सम्बन्धी शिक्षाहरू जो चाहिँ अहिले नयाँ नियमका पुस्तकहरूमा लेखिएका छन्, विशेष गरी पत्रहरूमा)। भविष्यवक्ताको वरदान अस्थायी वरदान थियो भन्ने कुरा एफेसी २:२० ले प्रबल रूपमा सङ्केत दिन्छ (जग एकपटक मात्र बसालिन्छ)। साथै, यदि भविष्यवाणी आज पनि दिइने हुँदो हो ता, बाइबल अधुरो छ भन्ने हुन्थ्यो र बाइबल मण्डलीको निम्ति पर्याप्त छैन भन्ने हुन्थ्यो। यसको माने हामीलाई थप प्रकाश चाहिन्छ भन्ने हुन्थ्यो र हाम्रो बाइबल अपुग छ भन्ने हुन्थ्यो। यो कदापि हुन सक्दैन! परमेश्वरको वचन आज मण्डलीको निम्ति पूर्ण रूपमा पर्याप्त छ (हेर्नुस्, यूहन्ना १६:१३, प्रकाश २२:१८)।

रोमी १२:७

(२) सेवाको वरदान — यो हो सेवा (नम्र सेवा) गर्ने वरदान। यसबाट “डिकन” भन्ने शब्द आउँछ (डिकनहरू बाइबल अनुसार नम्र सेवकहरूको रूपमा परिभाषित गरिएका छन्, जसले एल्डरहरू र आत्मिक अगुवाहरूको काँधबाट भार उठाइदिन्छन् ताकि तिनीहरूले आफूहरूलाई प्रार्थना र परमेश्वरको वचनको सेवामा निरन्तर लगाइराख्न सकून्। हाम्रो प्रभुको उदाहरण मर्कूस १०:४५ मा भेट्छौं। सबै विश्वासीहरूले यसरी सेवा गर्नुपर्छ, तर कोहीकोही चाहिँ यस कुरामा विशेष गरी दान पाएका हुन्छन्। परमेश्वरले हरेक विश्वासीलाई एक दासको जस्तै हृदय दिनुभएको होस्।

(३) सिकाउने वरदान — यो हो शिक्षामा बसाल्ने वरदान (शिक्षा वा परमेश्वरको सत्यतालाई परमेश्वरका जनहरूको हृदय र मनहरूमा छिराउनु, पवित्र आत्माद्वारा र पवित्र शास्त्रहरूको प्रस्ट घोषणाद्वारा)। शिक्षकले मानिसहरूलाई शिक्षा र सत्यताले पूरै भिजाउनुपर्छ। सबै विश्वासीहरूले सिकाउन सक्नुपर्छ र सत्यता केही हदसम्म बाँड्न सक्नुपर्छ, तर कोही विश्वासीहरू यसमा विशेष गरेर दान पाएका हुन्छन्। शिक्षक र भविष्यवक्ताको बीच एउटा भिन्नता यो हो: भविष्यवक्ताले आफ्‍नो सन्देश सोझै परमेश्वरबाट प्राप्त गर्छ जसको फलस्वरूप उसले बोलेको कुरा ईश्वरीय प्रेरणाको वाणी हुन्छ: “परमप्रभु यसो भन्नुहुन्छ!” शिक्षकले आफ्‍नो सन्देश परमेश्वरको वचन परिश्रमसित अध्ययन गरेर र पवित्र आत्माको प्रकाश दिने सेवकाइमा प्रार्थना भर पर्दै आउँछ। अगमवक्ताले परमेश्वरको वचन दिन्छ। शिक्षकले परमेश्वरको वचनको व्याख्या गर्छ र घोषणा गर्छ (तर प्रत्यक्ष ईश्वरीय प्रेरणाअन्तर्गत चाहिँ होइन)। शिक्षकले गरेका वचनको व्याख्याहरू अचूक हुँदैनन्। ऊ समझ पाउनलाई प्रभुमा जोडसित भर पर्नुपर्छ, प्रार्थना गर्दै कि पवित्रशास्त्रको साँचो व्याख्या गर्न प्रभुले उसलाई अगुवाइ गर्नुभएको होस् र भूलबाट जोगाउनुभएको होस् भन्दै।

रोमी १२:८

(४) अर्ती दिने वरदान — यो हो सान्त्वना दिन सक्ने, अरूलाई हौसला र सहायता दिन सक्ने वरदान (दाँज्नुहोस् “शान्तिदाता” भन्ने शब्द)। परमेश्वरका जनहरूलाई सान्त्वना र हौसलाका शब्दहरूको खाँचो पर्छ। हामी सबैले यसो गर्नुपर्छ (हिब्रू ३:१३; १०:२५ हेर्नुहोस्) तर कोहीकोही हुन्छन् जोहरू यसमा विशेष रूपमा दान पाएका हुन्छन्। हामी अय्यूबका मित्रहरूजस्ता “दुःखदायी सान्त्वना दिनेहरू” (अय्यूब १६:२) बन्न चाहन्नौं!

(५) दिने वरदान — शब्दको माने हो “अंश दिनु, प्रदान गर्नु, योगदान दिनु, बाँड्नु, अर्काको खाँचोमा योगदान दिनु (भौतिक वा आर्थिक रूपमा)।” “मन खोलेर” — स्वतन्त्रतापूर्वक, खुलेर। हामी सबैजना दिनेहरू हुनुपर्छ (एफेसी ४:२८) तर कोहीकोही विश्वासीहरू यस कुरामा विशेष दान पाएका हुन्छन्।

(६) अगुवाइ गर्ने वरदान — शब्दको माने हो “अगाडि उभिनु”, यसर्थ “शिरमा हुनु, शीर्ष,अगुवाइ गर्नु, निर्देशन दिनु।” यसले स्थानीय मण्डलीमा हुने नेतृत्वलाई जनाउँछ। सबैजनानै दान प्राप्त अगुवा हुँदैनन्। यो शब्द स्थानीय मण्डलीको नेतृत्वको सम्बन्धमा १ थेस्सलोनिकी ५:१२, १ तिमोथी ३:४-५; ५:१७ मा पनि उल्लेख छ। “यत्न” = इच्छुक, उत्सुक भएर, आफ्‍नो दिलोज्यान दिनु, परमेश्वरलाई आदर गर्ने खालको नेतृत्व प्रदान गर्नलाई भएभरको जमर्को गर्नु।

(७) कृपा देखाउने वरदान — यसले दयालाई जनाउँछ (अन्धकारमा डुबेको, कष्टमा परेको, कुनै रोगी, दु:खी प्राणको लागि सूर्यको किरण झैं बनिदिनु)। “हर्ष” = यो २ कोरिन्थी ९:७ मा पनि प्रयोग भएको शब्द हो, यसको माने हो हँसिलो, खुशीलो)। हँसिलो भन्नाले यस्तो व्यक्ति जसले नैराश्यता र फिक्रीलाई हटाउन सक्ने, जसले हरेस खाएको व्यक्तिको हृदयमा आशा र साहस जगाउन सक्ने, हृदय प्रफुल्लित तुल्याउन सक्ने भन्ने बुझिन्छ।

यसरी पावलले यी तीन पदहरू (पद ६-८) मा सातओटा फरक-फरक वरदानहरू उल्लेख गर्छन्। यो वरदानहरूको एक नमूना सूची मात्र हो, पूर्ण सूची निश्चय पनि होइन। यीमध्ये एउटा, भविष्यवाणी, एक अस्थायी वरदान थियो जो “बितेर” गइसक्यो (१ कोरिन्थी १३:८) तर अरू दानहरू आज पनि स्थानीय मण्डलीहरूमा आवश्यक छन्।

पवित्रशास्त्रहरूले सबैभन्दा ठूलो वरदानलाई जोड दिन्छ भनेर महसुस गर्नु अत्यन्तै महत्त्वपूर्ण कुरा हो: परमेश्वरकै जीवनको वरदान जो चाहिँ हरेक विश्वासीको साथमा वर्तमानमै हुने कुरा हो (१ यूहन्ना ५:११-१२; रोमी ६:२३; यूहन्ना ६:४७)। कुनै पनि विश्वासी यस वरदानबिहिन छैन! हाम्रो पहिलो र सबभन्दा अघिल्लो जिम्मेवारी भनेको अन्तरवास गर्नुहुने पवित्र आत्माको सामर्थ्यले प्रभु येशू ख्रीष्टको बौरिउठाइको जीवनलाई प्रकट गर्नु हो (२ कोरिन्थी ४:१०-११; गलाती २:२०; ४:१९; ५:२२-२३)। ख्रीष्टको शरीरको प्रत्येक अङ्ग प्रभु येशू ख्रीष्टसित स्वस्थ्य र सठीक सम्बन्धमा रहनु खाँचो छ, साँचो दाखको बोटको रूपमा उहाँमा रहिरहनु आवश्यक छ (यूहन्ना १५:१-५)। उहाँ हाम्रो जीवन हुनुहुन्छ (कलस्सी ३:४)। ख्रीष्टसँग स्वस्थ्य सम्बन्धमा रहने क्रममा हामीले उहाँको महिमाको निम्ति र हामी रहेको स्थानीय मण्डलीको फाइदाको निम्ति आफ्‍नो दान वा दानहरूको विकास गर्नेछौं।

रोमी १२:९

“प्रेम” — प्रेम त्यसलाई भनिन्छ जसले प्रेम गरिएको व्यक्तिको निम्ति परमेश्वरबाटको सबभन्दा उच्च र सबभन्दा उत्तम कुराको खोजी गर्दछ; यसमा मेरो निर्णय र मेरो रोजाइ संलग्‍न हुन्छ — त्यो अर्को व्यक्तिको भलाइको निम्ति आफूलाई दिन, व्यक्तिगत मूल्य वा बलिदानको खाँचो जतिसुकै किन नपरोस्। “निष्कपट” =कपटरहित, देखावटी होइन, प्रेम जो सकली र इमानदार छ। जब तपाईं प्रेमिलो हुनुहुन्न तब प्रमिलो भएझैं देखावटी नबन्नुहोस्; प्रेमको मुकुन्डो नलाउनुहोस्। कसैलाई प्रेम गर्छु भन्ने नाटक वा बाहना नदेखाउनुहोस् तर साँच्चीकै देखाउनुहोस्। कपटी प्रेमको उदाहरणहरू याकूब २:१४-१६ र १ यूहन्ना ३:१६-१८ मा छन्। कोही व्यक्तिहरू बोलीले प्रेम गर्छन् तर व्यवहारले होइन (१ यूहन्ना ३:१८)। जसरी डी एल मूडीले भने,
“कति मान्छेहरू बाक्लो तरको कुरा गर्छन् र पानी हालेको दूधको जीवन जिउँछन्!”

“घृणा” = कुनै कुरादेखि खुम्चिएर पछि हट्नु। “खराब” = दुष्ट, खराब। “हे परमप्रभुलाई प्रेम गर्नेहरूहो, खराबीलाई घृणा गर” (भजनसङ्ग्रह ९७:१० र हितोपदेश ८:१३ र आमोस ५:१५ पढ्नुहोस्)। ख्रीष्टियनहरू उनीहरूको प्रेमको निम्ति चिनिनुपर्छ (यूहन्ना १३:३५) र उनीहरूको घृणाको निम्ति पनि चिनिनुपर्छ। हाम्रा परमेश्वरले घृणा गर्नुहुने कुराहरूलाई हामीले पनि घृणा गर्नुपर्छ। “टाँसिबस” = कुनै कुरासित नजिक भई टाँसिनु, जुन कुरा असल छ त्यससँग एकसाथ जोडिनु, त्यसप्रति समर्पित हुनु, जे असल छ त्योसँग टाँसिनु।

टिप्पणी: रोमी १२ अध्यायको बाँकी भाग निष्कपट प्रेमको धारणाले भरिएको छ। कति हिसाबमा यो १ कोरिन्थी १३ अध्याय जस्तै अर्को “प्रेमको अध्याय” हो। रोमी १२ मा परमेश्वरको प्रेम निश्चय पनि एउटा मूल विषय हो।

रोमी १२:१०

“कोमलतापूर्वक माया गर” = ममतासाथ प्रेम गर्नु, एकअर्काप्रति अर्पित, कोमलतापूर्वक माया गर्नु। यसले त्यो प्रेम र स्‍नेहलाई जनाउँछ जो पारिवारिक सम्बन्धहरूमा हुनुपर्छ — पारिवारिक स्‍नेह, अर्पण र वास्ता। यसले नजिकका नातेदारसितको प्रेमलाई जनाउँछ, जोहरू पारिवारिक बन्धनले जोडिएका छन्। विश्वासीहरू परमेश्वरको परिवारमा एकसाथ जोडिएका छन् र उनीहरूको आपसमा त्यस्तो प्रेम र स्‍नेह हुनुपर्छ (१ यूहन्ना ३:१४)। “भातृ-प्रेमले” — यो हो “फिलाडेल्फिया” भन्ने ग्रीक शब्द जसको माने हो “दाजुभाइका निम्ति प्रेम”। यसले ख्रीष्टमा हाम्रा दाजुभाई र दिदीबहिनीप्रति हुने प्रेमलाई जनाउँछ। “आदर गर्नामा”— हामीले एक अर्कालाई आदर गर्नुपर्छ र एक अर्कालाई मूल्यवान् ठान्नुपर्छ; हामीले अर्को व्यक्ति मूल्यवान् छ भनेर देख्नुपर्छ र उसलाई हामीले दिनुपर्ने आदर र सम्मान दिनुपर्छ। अर्को व्यक्तिलाई ऊ कुनै मूल्यको नभएको जस्तो गरी व्यवहार नगर्नुहोस्। यदि कुनै व्यक्तिभित्र ख्रीष्ट जिउनुहुन्छ भने त्यो व्यक्ति मूल्यवान् छ!

“एउटाले अर्कोलाई उछिन” — होचिएको मन धारण गरेर मैले मसँगैको विश्वासीलाई आफूभन्दा असल भएको मैले ठान्नुपर्छ (हेर्नुहोस् फिलिप्पी २:३)। त्यो व्यक्ति घमन्डले कति अन्धा पारिएको छ जसले सधैं नै आफूलाई अरूभन्दा उत्तम देख्छ।

यो अध्ययन माला मीडलटाउन बाइबल चर्चद्वारा प्रकाशित सामग्रीबाट नेपालीमा अनुवाद गरिएको हो। यसलाई अध्ययन गर्दा ट्रिनिटेरियन बाइबल सोसाइटी (TBS) द्वारा प्रकाशित पवित्र बाइबल प्रयोग गर्नुभयो भने तपाईंलाई सहज हुनेछ। तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र उहाँका पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा आइपुग्न र त्यसमा बढ्दै-बढ्दै जान पवित्र आत्माले यी अध्ययनहरूलाई प्रयोग गर्नुभएको होस्! (१ पत्रुस २:२; २ पत्रुस ३:१८)

रोमी १२:१-२

रोमी १२:१-२

 

अध्याय १२

परिचय

यस अध्यायबाट रोमीको पुस्तकको व्यावहारिक खण्ड सुरु हुन्छ। अहिलेसम्म रोमीको पुस्तकमा हामीले एकदम थोरै मात्र आज्ञाहरू भेटेका छौं (अध्याय ६ का केही आज्ञाहरू बाहेक — “थाह गर”, “ठान”, “सुम्प”, आदि)। अघिल्लो अध्यायहरूले हामीलाई हामीले के गर्नुपर्छ भन्ने कुरामा जोडदिँदैन, तर परमेश्वरले के गर्नुभएको छ भन्ने कुरामा। यस्तै ढाँचा एफेसीको पुस्तकमा पनि पाइन्छ। पहिलो तीन अध्यायहरूमा परमेश्वरले अनुग्रहमा जे गरिदिनुभएको छ त्यसलाई जोड दिइएको छ। पछिल्ला तीन अध्यायहरू व्यावहारिक छन् र तिनमा धेरैओटा आज्ञाहरू भेटिन्छन्। जुन कुरा परमेश्वरले अनुग्रहमा गर्नुभएको छ, त्यो नै ख्रीष्टिय व्यवहार र चालचलनको निम्ति साँचो आधार हो।

रोमी १२:१

“यसकारण” — यसले हामीलाई पावलले पहिलो ११ अध्यायहरूमा प्रस्तुत गरेको सबै कुरातर्फ औंल्याउँछ (दोषी, भक्तिहीन पापीको लागि परमेश्वरले गरिदिनुभएका ती सबै कुराहरूतर्फ!)।

“विन्ती” — पावल मानो हात जोड्दै विन्ती गर्दैछन्, आग्रह गर्दैछन् (एफेसी ४:१ मा उही शब्द छ)। व्यवस्थाले भन्छ, “म तिमीलाई आज्ञा गर्छु,” तर अनुग्रहले भन्छ, “म तिमीलाई विन्ती गर्छु।” व्यवस्थाको आज्ञापालन डरमा आधारित हुन्छ (निजले आज्ञापालन गर्छ किनकि आज्ञापालन नगर्दा भोग्‍नुपर्ने दण्डदेखि ऊ डराउँछ); सुसमाचारीय आज्ञापलान चाहिँ प्रेममा आधारित हुन्छ (२ कोरिन्थी ५:१४ — ख्रीष्टको प्रेमले मलाई विवश पार्दछ”)।

“परमेश्वरका कृपाहरूद्वारा” — यो रोमी ११:३०-३२ कै “कृपा” भन्ने शब्द त होइन, तर यसले पनि उस्तै भाव बोकेको छ। यसको माने हो, “दया, कृपा, सहानुभूति।” परमेश्वर हामीप्रति कति दयालु हुनुभयो र टिठाउनुभयो भन्ने कुरा सम्झँदा यसले हामीलाई भक्तिपूर्ण ख्रीष्टिय जीवन जिउनलाई ठूलो प्रेरणा दिनुपर्ने हो। परमेश्वर मप्रति यदि टिठाउनुभयो र यति कृपालु हुनुभएको छ भने, किन मैले मेरो जीवन र मेरो सर्वस्व उहाँको सेवाको लागि नदिऊँ? यदि परमेश्वरको पुत्र मेरो निम्ति मरिदिनुभएको हो भने, कसरी म उहाँको निम्ति जिउन छोडेर कुनै कमसल मार्ग अपनाऊँ? आइज्याक वाट्सले लेखे:

“यस्तो अचम्मको, यस्तो ईश्वरीय प्रेमले,
मेरो प्राणको माग गर्दछ,
मेरो जीवनको माग गर्दछ,
मेरो सर्वस्व माग गर्दछ!”

“भाइहरूहो” — पावल यहाँ रोमका विश्वासीहरूलाई सम्बोधन गर्दैछन्। आफ्‍नो शरीरलाई बलिदानको रूपमा परमेश्वरलाई चढाउने काम (रोमी १२:१), मुक्ति नपाएका व्यक्तिहरूलाई गर्नलाई भनिएको कुरा होइन (जस्तो Lordship Salvation “लर्डशीप साल्भेसन” का समर्थकहरूले सिकाउलान्), तर यो त मुक्ति पाएका व्यक्तिहरूले गर्नुपर्ने कुरा हो (हामीले यसोगर्छौं किनकि हामीले मुक्ति पाएका छौं, मुक्ति पाउनलाई होइन)।

“आफ्‍ना शरीरहरूलाई चढाइदेओ” — “चढाइदेओ” भन्ने शब्द रोमी ६:१३ कै शब्द हो (जहाँ “सुम्प” भनेर अनुवाद गरिएको छ), र यी दुई पदको तुलनाले यो देखाउँछ कि “तिम्रो शरीरलाई” को माने “आफैलाई” हो। जब तपाईं आफ्‍नो शरीर परमेश्वरलाई दिनुहुन्छ, तपाईं आफू जे जति हुनुहुन्छ र आफूसित जे जति छ त्यो दिनुहुन्छ। “चढाइदेओ” शब्द ग्रीक व्याकरणको एओरिस्ट (aorist) कालमा छ जसको मानेहो, “सो गरिछाड!”। यो कुनै त्यस्तो काम होइन जुन चाहिँ निरन्तर गरिन्छ (नत्रता वर्तमानकालिक क्रियापद प्रयोग हुन्थ्यो)। यदि हरेक विश्वासीले यसो गर्न सके भने र यस कामलाई एकैचोटी सदाका लागि फत्ते गर्न सके भने सबभन्दा उत्तम हुनेथ्यो। आफूलाई यसरी सुम्पेको विश्वासीले पछिपछिको समयमा त्यसको सम्झना गर्न सक्थ्यो र यो काम आफूले गरिसकें भनेर ठान्न सक्थ्यो:
“प्रभु, मेरो शरीर तपाईंको लागि चढाइसकिएको छ र तपाईंलाई दिइसकेको छ! म दाम तिरी किनिएको हुँ! म तपाईंको दास हुँ! मेरो शरीर तपाईंको निजी हो भनेर म कहिल्यै नभुलूँ!” (दाँज्नुहोस्, १ कोरिन्थी ६:१९-२०)

एओरिस्ट कालको माने यस्तो होइन (जसरी धेरै बाइबल शिक्षकहरूले सिकाउँछन्) कि त्यो एक पटक गरिने कार्य हो जो फेरि कहिल्यै दोहोराइँदैन। त्यस्ता समयहरू हुन्छन् जब हामी विश्वासीहरू लड्छौं, विफल हुन्छौं र हामीले रोमी १२:१ ले भनेको कुरा गर्नुपर्छ,
“प्रभु, तपाईंले मलाई आफ्‍नो अचम्मको अनुग्रहले बचाउनुभएको छ, अनि यद्यपि मैले पाप गरें र तपाईंलाई धोका दिएँ, म खुसीसित मेरो शरीर तपाईंको सेवाको निम्ति तपाईंलाई चढाउँछु। म आफूलाई (म जे जति छु, मसित जे जति छन्) नयाँ गरी तपाईंलाई समर्पण गर्छु। लिनोस् प्रभु मेरो जीवन यो, होस् सम्पूर्ण तपाईंको। लिनोस् मलाई हे प्रभु, पूरै हुन्छु तपाईंको, पूरै हुन्छु तपाईंको!”

“बलिदान” — प्रत्येक नयाँ नियमको विश्वासी एउटा पूजाहारी हो, अनि पूजाहारीहरू बलिदान चढाउँछन्। बलिदानचाहिँ पूरै परमेश्वरको हुन्थ्यो — त्यो उहाँकै हुन्थ्यो! विश्वासी-पूजाहारीले चाहिँ आफैलाई पूरै (उसको शरीरलाई) परमेश्वरलाई, उहाँको प्रयोजनको लागि, चढाउनुपर्छ, दिनुपर्छ। एकजान विश्वासीले रोमी १२:१ पढे र वास्तवमै कुनै डाँडामाथि गए र ढुङ्गाहरू जम्मा पारेर एउटा कामचलाउ वेदी तयार गरे। त्यसपछि उनले आफूलाई वेदीमाथि सुताए र भने, “प्रभु, म यहाँ छु! म तपाईंको जिउँदो बलिदान हुँ। तपाईंले मलाई जसरी चाहनुहुन्छ त्यसरी प्रयोग गर्नुभएको म चाहन्छु। मेरो जीवन तपाईंकै हो।” परमेश्वरले हामीलाई ढुङ्गाकै वेदी निर्माण गर त भन्नुभएको छैन, तर हाम्रा शरीरहरूलाई जिउँदो बलिदानको रूपमा चढाइदेओ चाहिँ भन्नुभएको छ।

“जिउँदो” — काटिएरमरेको अवस्थामा पुग्‍ने पुरानो नियमको पशु बलिदानको तुलनामा। यो जिउँदो बलिदान किन हो भनेर अझ राम्रोसित बुझ्न सहायता होस् भनेर जेम्स भेन्टिलाटोले निम्न टिप्पणी थप्नुभएको छ:
“हामीले आफूहरूलाई मरेकाहरूबाट बौरेर जिउँदो भएकाहरूको रूपमा परमेश्वरकहाँ चढाउनुपर्छ (रोमी ६:१३)।” “जिउँदो” भन्नाले केवल काटेर मारिएका बलिदानहरूसितको तुलनामा मात्र होइन, तर ख्रीष्ट येशूमा भएको हाम्रो बौरिउठाइको जीवनको ओहोदा वा धरातलको दृष्टिकोणबाट पनि “जिउँदो” बलिदान, र यसरी यो कुरा रोमी ६-८ अध्यायहरूका सम्मिलिकरणका सत्यताहरूसित जोडिएको छ।

साथै यसले “लर्डशीप मुक्ति” (Lordship Salvation) भनिने शिक्षाको अर्थहीनता पनि देखाउँछ। किनकि “पापीहरूलाई” उनीहरू आफ्‍नो जीवनको रूपमा (यसर्थ पुरानो आदम जीवनप्रति मरेको) ख्रीष्ट येशूमा बौरिउठाइको ओहोदा र धरातलमा अवस्थित गराइनुभन्दा अगाडि उनीहरूले परमेश्वरकहाँ आफूहरूलाई चढाउनुपर्छ, सुम्पनुपर्छ, समर्पण गर्नुपर्छ, उहाँको अधीनतामा सुम्पनुपर्छ भन्नु व्यर्थ र मूल्यहीन कुरा हो! रोमी १२ मा निजले आफूलाई परमेश्वरकहाँ “चढाउनु” अघि रोमी ६ अध्यायअनुसार “ठान्नु” पर्छ। अनि मुक्ति नपाएको व्यक्ति, जो ख्रीष्ट येशूमा अवस्थित छैन, “ठान्न” लाई उसित कुनै आधार नै छैन। “समर्पण अघि क्रूसको मृत्यु आउँछ।”
माइल्स जे स्टानफर्डले यसलाई यसरी व्यक्ति गरे:
यहाँ विषयको मुख्य बुँदा यस प्रकार छ। प्रश्न यो हो, कुनचाहिँ जीवन उहाँलाई समर्पण गरिनुपर्ने हो, पुरानो स्व-जीवन कि नयाँ ख्रीष्ट-जीवन? परमेश्वरले पुरानोबाट (जो क्रूसमा दोषी ठहराइयो) एउटै कुरा ग्रहण गर्न सक्नुहुन्न — उहाँले केवल त्यसलाई मात्र देख्नुहुन्छ र मान्नुहुन्छ जुनचाहिँ उहाँको पुत्रमा केन्द्रित छ जो हाम्रो जीवन हुनुहुन्छ। त्यसैले समर्पणको सम्बन्धमा परमेश्वरको केवल एउटै शर्त छ: “मरेकाहरूबाट जिउँदा भएझैं गरी तिमीहरूले आफूलाई परमेश्वरको वशमा सुम्प” (रोमी ६:१३)। हाम्रो धरातल यही मात्र हो अनि यही मञ्चबाट हामीले आफूलाई पाप, व्यवस्था, संसारको लेखि मरेको र बौरनुभएका ख्रीष्टमा परमेश्वरप्रति जिउँदो ठान्नुपर्छ ‘ताकि हामी जीवनको नयाँपनामा, बौरेको जीवनमा हिँड्न सकौं’ (रोमी ६:११,४ख)।
“मरेकाहरूबाट जिउँदा भएझैं गरी तिमीहरूले आफूलाई परमेश्वरको वशमा सुम्प” (रोमी ६:१३)। यो नै समर्पणको साँचो ठाउँ हो। तिनीहरूले ख्रीष्टसितको आफ्‍नो सम्मिलिकरण (identification, एकसाथ जोडिएको भन्ने सत्यता) सिक्नु अगाडि विश्वासीहरूले आफूहरूलाई परमेश्वरकहाँ सुम्पनु भनेको उनीहरूले केवल प्राकृतिक मानिस (पुरानोमानिस, क्रूसमा दोषी ठहराइएको आदमीय जीवन) का अङ्गहरूलाई चढाउनु हो जसलाई उहाँले स्वीकार गर्न सक्नुहुन्न। केवल तिनीहरू जो “मरेकाहरूबाट जिउँदो” भएका छन् — भन्नाले, मृत्युमा उहाँसितको आफ्‍नो समानतालाई पूरै अपनाएका छन् — तिनीहरूलाई आफ्‍ना अङ्गहरूलाई परमेश्वरकहाँ हतियारको रूपमा चढाउनलाई आग्रह गरिएको छ।”
पावलका सबै पत्रहरूको होशियारपूर्वक अध्ययनले यो देखाउनेछ कि ती पत्रहरू रोमी ६ अध्यायमा प्रस्तुत गरिएको क्रूसको धरातलको आधारमा लेखिएका छन् — यो तथ्य कि परमेश्वरले पुरानो पतित आदमीय-जीवनलाई क्रूसमा सुम्पनुहुन्छ र त्यससित कुनै सरोकार राख्नुहुन्न। परमेश्वरले सबै विश्वासीहरूसित ‘ख्रीष्टमा तिमी मर्‍यौ’ भन्ने आधारमा व्यवहार गर्नुहुन्छ” (माइल्स स्टानफर्ड)।

“पवित्र” — परमेश्वरको पवित्र इच्छा र सेवाको निम्ति अलग गरिएको। परमेश्वरका जनहरू “पवित्र जनहरू” हुन्, राजाहरूको राजाको सेवाका निम्ति अलग गरिएका! के तपाईं आफूलाई सर्वोच्च परमेश्वरको एक पवित्र सेवकको रूपमा हेर्ने गर्नुहुन्छ?

“ग्रहणयोग्य” — मनपर्दो (परमेश्वर यस्ता बलिदानसित खुशी हुनुहुन्छ)। जब विश्वासीहरू आफ्‍नो सर्वस्व दिन इन्कार गर्छन् त्यसमा परमेश्वर खुशी हुनुहुन्न। हाम्रो प्राण र मुक्तिदाताको बीचमा अलग पार्ने कुरा त्यहाँ एउटै नहोस्।

“उचित”“तर्कसङ्गत” भन्ने अर्थ लाग्‍ने अङ्ग्रेजी शब्द (logical) उही ग्रीक शब्दबाट आउँछ। ख्रीष्टले हाम्रा निम्ति जे गरिदिनुभएको छ, त्यसलाई सम्झेर, पूर्ण समर्पणताको सुम्पने कार्यले हामीले आफैलाई पूरै दिनु भनेको हामीले गर्न सक्ने एकमात्र मुनासीब र तर्कसङ्गत कुरा हो। साँचो विश्वासीको निम्ति, यस बाहेक अन्य कुनै कुराको अर्थ हुँदैन! यो नै गर्नुपर्ने मुनासीब कुरा हो। यसरी नै हो विश्वासीहरूले परमेश्वरको उपासना गर्ने (यो एक ‘सेवा’ हो), जब उहाँको सेवाको निम्ति आफूलाई पूर्णरूपमा दिन्छन्।

समर्पणसम्बन्धी एउटा टिप्पणी: कुनै कुनै मण्डलीहरूले विश्वासीहरूलाई अगाडि आउन र आफ्‍ना जीवनहरू प्रभु येशूलाई सुम्पन बेसरी जोड दिन्छ। यस्तो समर्पणको महत्त्वलाई हामी कुनै हालतले पनि न्यूनीकरण गर्न चाहन्नौं, तर बाइबलीय सन्तुलन कायम गर्न हामी होसियार पनि हुनुपर्छ। “लर्डशीप मुक्ति” का समर्थकहरू, प्रभुलाई आफ्‍नो जीवन समर्पण गर्नु वा ख्रीष्टको प्रभुत्वमा आफूलाई सुम्पनु चाहिँ मुक्ति पाउनलाई पूरा गर्नुपर्ने शर्त हो जस्तै कुरा गर्छन्। ख्रीष्टको प्रभुत्वमुनि आफूलाई सुम्पने कार्य मुक्ति पाइसकेपछिको प्रतिफल हुनुपर्छ, मुक्ति प्राप्तिको शर्त होइन। मुक्ति, हामीले परमेश्वरको निम्ति के गर्छौं भन्ने कुरामा नभएर परमेश्वरले हाम्रो निम्ति के गरिसक्नुभएको छ भन्ने कुरामा आधारित छ।

धेरैले यो पनि सिकाउँछन् कि समर्पणता चाहिँ मुक्ति पाइसकेपश्चात् ख्रीष्टिय जीवनको कुनै घडीमा गरिने कुरा हो। उनीहरूले यसरी भन्न सक्छन्, “पहिले एकजना व्यक्तिले ख्रीष्टलाई मुक्तिदाताको रूपमा ग्रहण गर्नुपर्छ। त्यसपछि सायद महिनौंपछि वा वर्षौंपछि निजले ख्रीष्टलाई आफ्‍नो जीवनको प्रभु बनाउनुपर्छ र आफ्‍नो जीवनलाई प्रभुमा सुम्पनुपर्छ।” यसमा केही सत्यता त छ, तर निम्न महत्त्वपूर्ण बुँदाहरूलाई विचार गर्नुहोस्:

१) समर्पणता चाहिँ मुक्तिकै घडीमा गरिनुपर्ने कुरा हो। प्रेरित पावलको जीवनमा यो साँचो थियो। उसको बदली हुनेबित्तिकै उसले भने, “प्रभु, म के गरूँ, तपाईं के चाहनुहुन्छ?” सुरुबाटै उनले आफूलाई ख्रीष्टको प्रभुत्वमुनि समर्पित गरे। हामीले मुक्ति भर्खरै पाएको बेलामा ख्रीष्टले हाम्रो निम्ति गरिदिनुभएको सब थोकका निम्ति हामी यति कृतज्ञ हुन्छौं कि हाम्रा निम्ति मर्नुहुने र फेरि बौरनुहुने प्रभुलाई खुशी पार्नु नै हाम्रो इच्छा हुन्छ (२ कोरिन्थी ५:१४-१५)। हामी उहाँको निम्ति जिउन र सबै कामकुरामा उहाँलाई आदर गर्न चाहन्छौं जो हाम्रा निम्ति मर्नुभयो!

२) के कसैले ख्रीष्टलाई प्रभु बनाउन सक्छ? अहँ! तपाईंले उहाँलाई प्रभु बनाउने त होइन; उहाँ प्रभु हुनुहुन्छ। उहाँ जो हुनुहुन्छ त्यही हुनुहुन्छ। तपाईंले उहाँलाई आफ्‍नो जीवनको प्रभु बनाउन सक्नुहुन्न। उहाँ तपाईंको जीवनको प्रभु हुनुहुन्छ, तपाईंले यस तथ्यलाई स्वीकार गरे पनि, नगरे पनि। उहाँ प्रभु हुनुभएकोले, मैले उहाँलाई प्रभु भनेर मानिलिनुपर्छ। उहाँ प्रभु हुनुभएकोले, मैले उहाँलाई प्रभु भनेर अादर गर्नुपर्छ, उहाँको अधिकारमुनि झुक्नुपर्छ, उहाँको वचनको सामु थरथर काम्नुपर्छ। उहाँ प्रभु हुनुभएको हुनाले मैले आफ्‍नो शरीरलाई एउटा जिउँदो बलिदानको रूपमा उहाँलाई चढाउन सक्छु (रोमी १२:१-२)। “म ख्रीष्टलाई मेरो जीवनको प्रभु बनाउन चाहन्छु” भनेर मानिसहरूले भन्दा, उनीहरूको भनाइको तात्पर्य त अवश्य नै हामी बुझ्दछौं। तिनीहरूले आफूहरूलाई उहाँको प्रभुत्वमुनि समर्पित गर्न चाहन्छन् र उहाँको सठीक अधिकारको अधीनतामा आउन चाहन्छन् भन्ने कुरा उनीहरूले जनाएका हुन्। तरैपनि त्यस कुरालाई अझ राम्रो तरिकाले व्यक्त गर्न सकिन्छ: “म आफ्‍नो जीवन येशू ख्रीष्ट मेरो प्रभु हुनुहुन्छ भन्ने तथ्यसित मेल खाने गरीकन जिउन चाहन्छु। मेरो जीवनमा उहाँको सिद्ध इच्छा के उहाँको प्रभुत्वले मेरो अधीनता र आज्ञापालन र खुशीसितको समर्पणताको माग गर्दछ।”

३) हामी यदि इमानदार छौं र वास्तविकतालाई मुखैमा हेर्छौं भने हामीले यो स्वीकार गर्नैपर्छ कि त्यस्ता समयहरू हुन्छन् जब हरेक साँचो विश्वासीले ख्रीष्टको अधिकारको विरोध गर्छ र उहाँको वचनको अवज्ञा गर्छ। उहाँको प्रभुत्वप्रति पूर्ण अधीनता हुनलाई उहाँका सबै आज्ञाहरूप्रति पूर्ण आज्ञाकारिता हुनपर्छ, तर हामी सबै नै यसभन्दा घटी नै भएका छौं। विश्वासी हुँ भन्ने ‘क’ र ‘ख’ विश्वासीका दुई भनाइहरूलाई विचार गर्नुहोस्:

विश्वासी हुँ भन्ने ‘क’ विश्वासी:

“मैले ख्रीष्टलाई मेरो मुक्तिदाताको रूपमा ग्रहण गरेको छु, तर म उहाँलाई प्रभुको रूपमा आफूलाई अधीनमा राख्न इन्कार गर्छु! मेरो जीवनमाथिको उहाँको अधिकारलाई इन्कार गर्दछु र म उहाँको आज्ञा पालन गर्न इन्कार गर्दछु। नरकबाट बचाउने मुक्तिदाताको रूपमा म उहाँलाई लिन म खुशी छु, तर मैले के गर्नुपर्छ भनेर उहाँले मलाई भन्न पाउनुहुनेछैन।”

विश्वासी हुँ भन्ने ‘ख’ विश्वासी:

“म मेरा प्रभुको आज्ञा पालन गर्न चाहन्छु, जो मेरो लागि मर्नुभयो, तर त्यस्ता धेरै समयहरू छन् जब म विफल हुन्छु। मेरो हृदय गहिरोसित दुःखित हुन्छ जब म उहाँको आज्ञा पालन गर्न विफल हुन्छु र म कायल हुन्छु र मलाई चैन हुँदैन। मैले मेरा प्रभुलाई अनादर गरेको छु र उहाँको नामलाई गिराएको छु।”

विश्वासी हुँ भन्ने ‘क’ विश्वासीले, उसको भनाइ र मनोभावबाट, प्रभु येशू ख्रीष्टसित उसको साँचो, व्यक्तिगत र मुक्ति पाएको सम्बन्ध छ भन्ने कुराको खासै प्रमाण प्रस्तुत गरेको देखिँदैन। विश्वासी हुँ भन्ने ‘ख’ विश्वासी चाहिँ एउटा ख्रीष्टको साँचो चेला भएको देखिन्छ, किनकि यद्यपि उसले पाप गरेको छ र आफ्‍नो प्रभुको विरुद्धमा विद्रोह गरेको छ, ऊ त्यसबारे चिन्तित र चूर्ण भएको देखिन्छ। पाप गर्ने विश्वासीभित्र अन्तरवास गर्नुहुने पवित्र आत्मा शोकित बन्नुहुन्छ र उहाँले आफ्‍नो शोकित उपस्थितिको अनुभव दिनुहुन्छ। आर जी रेनोल्डले यसरी लेख्नुभएको छ:
जुन व्यक्ति पापपूर्ण तरिकामा जिउँदैछ, जो जान्दछ आफू पापपूर्ण तरिकामा जिउँदैछु भनेर, जो त्यसरी जिउन खुशी छ, जसले त्यो पापपूर्ण जिउने तरिकामा जिइरहने नियत वा लक्ष्य राखेको छ — त्यस व्यक्तिसित पवित्र आत्मा अन्तरवास गर्नुभएको छैन। आफ्‍नो पापको सम्बन्धमा ऊ “निश्चिन्त” हुन सक्नु नै पवित्र आत्मा उसमा हुनुहुन्न भन्ने कुराको प्रमाण हो। उसको आत्मिक जीवनको जाँच गर्दा परिणाम निस्कन्छ — “जीवनरहित”।

४) के एउटा नयाँ विश्वासीलाई ख्रीष्टको प्रभुत्वको सम्पूर्ण मतलब वा तात्पर्यको बोध हुन्छ? हुँदैन, ख्रीष्टको प्रभुत्वको माने र त्यससित संलग्‍न दायित्व के हो भनेर नयाँ विश्वासीले भर्खरै सिक्न थालेको हुन्छ। ख्रीष्टमा नयाँ जन्मेको बालकलाई समर्पणता र अधीनताको बारेमा एकदम थोरै थाह हुन्छ। उसका पापहरू उसलाई क्षमा भए र उसले ख्रीष्टलाई ग्रहण गरेको छ र उसित अनन्त जीवन छ भन्ने कुरा उसलाई थाह हुन्छ। आफूले पाएको यति ठूलो मुक्तिको निम्ति ऊ धन्यवादले भरिएको हुन्छ र उसको निम्ति मरिदिनुहुने प्रभुलाई ऊ खुशी पार्न इच्छुक हुन्छ। तर ख्रीष्टको प्रभुत्वले उसको विवाहलाई, उसको परिवारलाई, उसको आर्थिक कुराहरूलाई, उसको मण्डलीलाई, उसले आफ्‍नो शरीरको स्याहार गर्ने तरिका आदिलाई कसरी प्रभाव पार्दछ भन्ने यी सब कुराहरू त उसलाई सिक्न समय लाग्छ।

त्यस्तै गरी एउटा नयाँ विश्वासीले मुक्ति दिने ख्रीष्टको अनुग्रहको सम्पूर्ण अर्थ र आशय एकैचोटीमा बुझ्दैन। अनुग्रहले मुक्ति पाउनु भनेको के हो, त्यसको माने उसले सिकिरहेको हुन्छ र यो कुरा उसले सिक्नु भनेको जीवनभर लाग्‍ने प्रकृया हो। एउटा विश्वासीले यूहन्ना ३:१६ लाई एक वर्ष अगाडि जति बुझेको थियो उसले अहिले त्यसको आशय अझ गहिरो गरी बुझेको हुनुपर्छ र एक वर्षपछि त्यो उसको लागि झन् बढी अर्थपूर्ण बन्नुपर्छ। चेलापन र प्रभुत्वको सम्बन्धमा पनि यही कुरा साँचो हुन्छ। यसमा एउटा सिक्ने प्रकृया समावेश भएको हुन्छ। ख्रीष्टको प्रभुत्वको वास्तविकता एक वर्ष अगाडि भन्दा अहिले मलाई झन् प्रिय हुनुपर्ने हो। म ख्रीष्टमा बढ्दै जाँदाहुँदी, ख्रीष्ट आफ्‍नो प्रभुको अधीनमा आफूलाई सुम्पनु भनेको के हो म क्रमैसँग बुझ्दै जान्छु।

रोमी १२:१ ले हरेक विश्वासीलाई निरन्तर सम्झना गराओस् कि हामी आफैका होइनौ किनकि हामी दाम तिरी किनिएका हौं (१ कोरिन्थी ६:१९-२०)। आफ्‍नो शरीरलाई मनलागी प्रयोग गर्ने हामीलाई अधिकार छैन। येशू ख्रीष्टको प्रेमका दासको कर्तव्यबमोजिम आफ्‍नो शरीरलाई उहाँलाई मनपर्दो हिसाबले प्रयोग गर्नुपर्छ। हामी रगतले किनिएका हौं र प्रेमले बाँधिएका छौं। हामीले आफूलाई मरेकाहरूबाट बौरेकाहरू झैं परमेश्वरकहाँ चढाउनुपर्छ (रोमी ६:१३)। कलवरीमा देखाइएको परमेश्वरको कृपा र अनुग्रहको कारणले हामी यसभन्दा कम कसरी गर्न सक्छौं र?

रोमी १२:२

यस पदमा दुईटा आज्ञाहरू छन् भन्ने कुरालाई ध्यान दिनुहोस्। पहिलो चाहिँ नकरात्मक आज्ञा छ (हामीले के गर्नुहुँदैन) र दोस्रो चाहिँ सकारात्मक (हामीले के गर्नुपर्छ)। “यस संसार” = यस युग (ग्रीक αιων)।२कोरिन्थी ४:४ मा शैतान “यस संसार (युग) को ईश्वर” हो भनेर सिक्छौं। यस वर्तमान दुष्ट संसार (युग) बाट हामीलाई छुटकारा दिनाका लागि ख्रीष्टले आफैलाई हाम्रा पापहरूका निम्ति दिहाल्नुभयो” — गलाती १:४। जब हामीले मुक्ति पाएका थिएनौं हामी यही दुष्ट, शैतानिक युग/संसारको अङ्ग थियौं, तर परमेश्वरले हामीलाई यसबाट छुटकारा दिनुभएको छ। कलस्सी ४:१४ मा एउटा वफादार विश्वासी मानिएकोडेमासलाई, पछिबाट पावलका यी दुःखद शब्दहरूमा बयान गरिएको छ, “किनकि डेमासले यस वर्तमान संसारलाई प्रेम गरेर मलाई त्यागेको छ” (२ तिमोथी ४:१० — “वर्तमान” भन्नाले त्यो अहिले छ तर धेरै बेर टिक्दैन; त्यो ज्यादै अस्थायी छ)। अन्तमा तीतस २:१२ मा विश्वासीहरूलाई यस वर्तमान युगमा अनुग्रहले भक्तिसाथ जिउनलाई सिकाइएको छ। हामी यस संसारमा छौं, तर हामी “यस संसारकै” जस्तो गरी र संसारकै प्रणालीको अङ्ग जस्तै गरी जिउनुहुँदैन जुन संसार सत्य र जिउँदो परमेश्वरको विपरीतमा छ।

“एकनासे नहोओ” — यस क्रियापदको माने “उस्तै रूप बनिनु, एकरूप बनिनु, एउटै रूपमा ढालिनु, एउटाको आकार वा ढाँचा अर्कोजस्तै बनाउनु।” पावल भन्दैछन्, “तिमीलाई उसकै ढाँचामा ढाल्ने काम गरिराख्न संसारलाई नदेऊ!” त्यसको आचार, बोली, अभिव्यक्तिहरू, शैलीहरू र आनीबानीहरूद्वारातिमीनढालिऊ! केनेथ वीस्टले यस पदलाई यसरी भावानुवाद गरेका छन्:
“यस संसारको ढाँचाअनुसारको बाह्य अभिव्यक्तिलाई अपनाउन छोड, जुनचाहिँ, तिमी एउटा नयाँ जन्म पाएको परमेश्वरको सन्तानको हैसियतले, तिम्रो भित्री व्यक्तित्वमा जे छौ त्यसबाट आएको अभिव्यक्ति होइन।”

“तर” — यस शब्दले जोडदार तुलना जनाउदैछ। परमेश्वरले माथिको नकारात्मक आज्ञा पश्चात् एउटा प्रबल सकारात्मक आज्ञा दिनुहुन्छ! “बदली हुँदै जाओ” — यस क्रियापदको माने हो बदली हुनु, अर्को रूप बन्नु। यहाँ प्रयोग भएको ग्रीक शब्द चाहिँ मेटामोर्फोसिस हो (जुन शब्द अङ्ग्रेजीमा झुसिलकिरो पुतली बन्ने प्रकृयालाई बयान गर्न प्रयोग हुन्छ)। यो शब्द मत्ती १७:२ मा हाम्रो प्रभुको रूप परिवर्तनलाई बयान गर्न प्रयोग भएको छ। प्रभु यसरी बदली हुनुभयो कि उहाँको भित्री महिमा बाहिर देखा पर्न आयो (यूहन्ना १:१४ सित तुलना गर्नुहोस्)। यहाँ र २ कोरिन्थी ३:१८ मा ख्रीष्टिय जीवनमा हुने परिवर्तनको प्रकृयालाई जनाउन प्रयोग भएको छ जब विश्वासी जन झन् झन् ख्रीष्टको रूपमा बदली हुँदै जान्छ (हिजोभन्दा आज र आजभन्दा भोली झन् ख्रीष्टजस्तै बनिनु)। यो शब्द २ कोरिन्थी ३:१८ मा पवित्र आत्माले उत्पन्न गराउनुहुने परिवर्तनलाई जनाउन प्रयोग भएको छ जुन परिवर्तनचाहिँ विश्वासी जनले प्रभु येशूको महिमालाई उहाँको वचनमा हेर्दाहुँदी हुने नतिजा हो, जब ऊ क्रमिक रूपमा (एउटा महिमादेखि अर्को महिमामा) ख्रीष्टको समानतामा बदली हुँदै जान्छ। रोमीको पुस्तकमा हामीले देखिसेका छौं कि परमेश्वरको उद्देश्य भनेको हामीलाई ख्रीष्टको रूपमा ढाल्नु हो (रोमी ८:२९)। यो क्रियापद चाहिँ वर्तमान कालमा प्रयोग भएको छ (२ कोरिन्थी ३:१८): हामी निरन्तर बदली गराइँदै जानु पर्छ। यो परिवर्तन एकै दिनमा वा एकै महिनामा वा एकै वर्षमा हुने परिवर्तन होइन। यो यस्तो प्रकृया हो जो हामी ख्रीष्टसित हुन नगएसम्म जारी रहन्छ (१ यूहन्ना ३:२)। यो क्रियापदचाहिँ कर्मवाचक (passive voice) शब्द भएकोले (२ कोरिन्थी ३:१८) यसले यो जनाउँदैछ कि यो बदली हामी आफैले उत्पन्न गर्ने बदली होइन!

हामी बदली गराइँदै जानुपर्छ। योचाहिँ परमेश्वरले हामीमा र हामीद्वारा गर्ने काम हो। हामीले उहाँमा भरोसा गर्नुपर्छ र उहाँलाई त्यो काम गर्न दिनुपर्छ जो उहाँले मात्र गर्न सक्नुहुन्छ।

यो बदली कसरी उत्पन्न हुन्छ? “तिमीहरूको मनको नयाँ हुवाइद्वारा” । यो एउटा मनमा हुने प्रकृया हो जसलाई भाइन्सले यसरी बयान गर्छन्:
“यो चाहिँ नैतिक र आत्मिक हेराइ तथा विचारधारालाई परमेश्वरको मनसित समायोजन गर्ने वा मिलाउने कार्य हो, जसको उद्देश्य चाहिँ जीवनमै परिवर्तनशील प्रभाव पार्नु हो।”

विश्वासीको मन परमेश्वरको वचनले भिजेको हुनुपर्छ ताकि हामीले झन् झन् परमेश्वरले जस्तै देख्न, विचार गर्न र भावना राख्न सकौं। नवीकरण सम्बन्धी अरू नयाँ नियमका पदहरूको लागि कलस्सी ३:१० र २ कोरिन्थी ४:१६ हेर्नुहोस्। जुन विश्वासी बदली हुँदैछ उसले निरन्तर परमेश्वरको इच्छा प्रमाणित गर्दैछ अथवा जाँचेर थाह गर्दैछ, अँ त्यस्तो कुरा जुन परमेश्वरको लागि ग्रहणयोग्य (मनपर्दो) हुन्छ र उहाँको सिद्ध इच्छा हो। विश्वासीको हृदयदेखिको खोजी यो हो: “परमेश्वर जे चाहनुहुन्छ, म त्यही चाहन्छु, त्यसभन्दा बढ्ता होइन, कम पनि होइन! म अरू केही चाहन्न, तर परमेश्वरकै सर्वोत्तम चाहन्छु! मेरो इच्छा होइन तर तपाईंको इच्छा पूरा होस्!”

यो अध्ययन माला मीडलटाउन बाइबल चर्चद्वारा प्रकाशित सामग्रीबाट नेपालीमा अनुवाद गरिएको हो। यसलाई अध्ययन गर्दा ट्रिनिटेरियन बाइबल सोसाइटी (TBS) द्वारा प्रकाशित पवित्र बाइबल प्रयोग गर्नुभयो भने तपाईंलाई सहज हुनेछ। तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र उहाँका पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा आइपुग्न र त्यसमा बढ्दै-बढ्दै जान पवित्र आत्माले यी अध्ययनहरूलाई प्रयोग गर्नुभएको होस्! (१ पत्रुस २:२; २ पत्रुस ३:१८)

रोमी ११:१६-३६

रोमी ११:१६-३६

 

रोमी ११:१६

“किनकि” — पावलले अब भविष्यमा हुने इस्राएलको पुनःस्थापनाको र साथै अन्यजातिहरूको वर्तमान स्थितिको थप कारण खुलाउँछन्। यो व्याख्या अबको तीनओटा पदहरूमा भेटिन्छ जुन पदहरूमा जैतुनको रूखको दृष्टान्त प्रस्तुत गरिएको छ। “पहिलोफल” ले मुछेको पीठोलाई जनाउँछ। “ढिका” ले मुछेको सम्पूर्ण पीठोलाई जनाउँछ (हेर्नुहोस् गन्ती १५:१७-२१ जहाँ “मुछेको पीठोको पहिलो ढिकाबाट तिमीहरूले परमप्रभुलाई…चढाउनु”)। मूरे भन्छन्,
“प्रभुलाई चढाइएको मुछेको पीठोको पहिलो ढिकाबाट मुछेको सम्पूर्ण पीठो अर्पण गरिएको (पवित्र ठहरिएको) बुझिन्थ्यो।”
पावल अब हामीलाई मुछेको पीठोको दृष्टान्तपछि जैतुनको रूखको दृष्टान्तपट्टि लान्छन् जुन दृष्टान्त पद २४ सम्मै छ। पूरै ढिका (मुछेको सम्पूर्ण पीठो) पीठोको पहिलोफल जत्तिकै पवित्र हुनुपर्छ। त्यस्तै हाँगाहरू पनि जरा जत्तिकै पवित्र हुनुपर्छ। पवित्र जराको पवित्र हाँगाहरू हुन्छन्। पहिलोफल र जराले अब्राहाम, इसाहक र याकूबलाई जनाउँछ (दाँज्नुहोस् रोमी ११:१८ र ९:५ “पूर्खाहरू”)। पूर्खाहरू पवित्र थिए किनकि तिनीहरू परमेश्वरबाट चुनिएका थिए। तिनीहरू एउटा विशेष उद्देश्यले परमेश्वरद्वारा अलग गरिएका र चुनिएका थिए। उनीहरूबाट परमेश्वरको विशेष र पवित्र जातिको उद्भव भयो (व्यवस्था ७:६-८; दाँज्नुहोस् यर्मिया २:२-३)।

रोमी ११:१७

परमेश्वर, जरालाई सुहाउने हाँगाहरू चाहनुहुन्छ। “परमेश्वरलाई विश्वास” (उत्पत्ति १५:६) गर्ने पूर्खा अब्राहाम र विश्वासहीन यहूदीहरूका बीच कुनै समानता छैन। स्वाभाविक हाँगाहरूले इस्राएललाई जनाउँछ। जङ्गली हाँगाहरूले अन्यजातिहरूलाई जनाउँछ। खनजोत गरिएको जैतुनको रूखले परमेश्वरको आशिषको स्थानलाई जनाउँछ। जङ्गली जैतुन रूख चाहिँ आशिषको ठाउँ होइन (दाँज्नुहोस् एफेसी २:११-१३) तर जङ्गली जैतुनको रूखका हाँगाहरू खनजोत गरिएको जैतुनको रूखमा कलम गाँसिन्छन् अनि तब ती हाँगाहरूले जैतुनको रूखको जरा र पोषिलोपनमा सहभागी हुन सक्छन् (रोमी ११:१७)। कति स्वाभाविक हाँगाहरू “भाँचिए”, र पद २० ले यसको कारण बताउँछ (“अविश्वासको कारणले”)। जङ्गली हाँगाहरू, ख्रीष्टमा राखिएको विश्वासको कारण “तिनीहरूमा कलम गासिए” — दाँज्नुहोस् रोमी ९:३०-३२ — र यसरी आशिषको स्थानमा अवस्थित छन्। विश्वास गर्ने अन्यजातिहरू परमेश्वरको मुक्ति, परमेश्वरको धार्मिकता र परमेश्वरका आत्माको भागीदार हुन सक्छन् — हेर्नुहोस् गलाती ३:१४ — ताकि अब्राहामको आशिषहरू येशू ख्रीष्टद्वारा अन्यजातिहरूमाथि आऊन्, ताकि हामी विश्वासद्वारा आत्मा पाऔं।

रोमी ११:१८

“ती (स्वाभाविक) हाँगाहरूको विरोधमा घमन्ड नगर!” पावल यहाँ अन्यजातिहरूलाई सम्बोधन गर्दैछन् र उनीहरूलाई कडा चेताउनी दिँदैछन्। उनीहरूले जरालाई सम्हालेका होइनन्, तर जराले उनीहरूलाई सम्हालेको हो, अनि यस कुरालाई उनीहरूले महसुस गर्नु खाँचो थियो। उनीहरूले जुन स्थान पाएका थिए त्यो उनीहरूले आफ्नो योग्यता वा असलपनको कारण पाएका थिएनन्, तर केवल अब्राहामका परमेश्वरमा राखिएको उनीहरूको विश्वासद्वारा उनीहरू अब्राहामसित सम्बन्धित भएकाले थियो (रोमी ४:१२,१६)।

रोमी ११:१९-२०

मूरेको टिप्पणी यहाँ सुहाउँदो छ:
“जुन गर्व गराइलाई यहाँ दोषी ठहराइएको छ त्यो चाहिँ त्यो घमन्ड र स्वाभिमानी निर्धक्कता हो जसप्रति विश्वासी अन्यजातिहरू झुक्न सक्छन् जब तिनीहरूले इस्राएलको हटाइले गर्दा ओगटेको विशेषाधिकार र आदरको स्थानलाई विचार गर्दछन्… कसैलाई अनुशासन गर्नु परेको कारण निलम्बित गरिएको अवस्थामा, जुन व्यक्तिलाई उसको रिक्त स्थानमा राखिन्छ, त्यस व्यक्तिलाई आफ्नो पदोन्नती भएको देखेर, आफ्नोस्वधर्मीपनमा सेखी गर्ने र लोटेको व्यक्तिलाई तिरस्कारको भावनाले हेर्नेजोखिम आइपर्छ।”

अन्यजातिले भन्छ, “मलाई कलम गाँसियोस् भनी हाँगाहरू भाँचिएका हुन्”। पावल भन्छन्, “ठीकै भन्यौ! तिम्रो भनाइ ठीकै हो!” (पद २०)। यो सत्य हो कि इस्राएलको लोटाइले गर्दा मुक्ति अन्यजातिहरूमा आयो (पद ११), तर यो किन सत्य हो भन्ने कुरा अन्यजातिहरूले बुझ्नु खाँचो छ। इस्राएल लोटेको अविश्वासको कारणले हो र अविश्वासको कारणले हो स्वाभाविक हाँगाहरू भाँचिएका। विश्वासको कारणले हो अन्यजातिहरू खडा भएका। त्यसैले यो चेताउनी: “अभिमानी नहोऊ, तर डराऊ!” तिमी चाहिँ लोट्न सक्दैनौ भनेर नसोच! यदि यहूदीहरूले ख्रीष्टलाई अविश्वासले गर्दा इन्कार गरे भने, के अन्यजातिहरूले पनि त्यस्तै गर्न सक्दैनन्? यो चेताउनी गत २००० वर्षको मण्डली इतिहासमा अधिक मात्रामा बेवास्ता गरिएको पाइन्छ। किनकि हामीले अन्यजातिहरूलाई देखेका छौं जो ख्रीष्टमा सकली विश्वास नराखीकनै आशिषको स्थानमा रहन सक्छौं भन्ने सोच्छन् (विश्वासको सट्टामा रीतिवाद, धर्म, मानवीय विचारवाद, आदिको पछि लागेर)।

रोमी ११:२१

यदि परमेश्वरले रूखकै अङ्ग हुनुपर्ने स्वाभाविक हाँगाहरूलाई (अविश्वासको कारणले) हटाउनुभयो भने, परमेश्वरले झन् बढ्ता गरी जङ्गली अस्वाभाविक हाँगाहरूलाई हटाउनुहुन्छ, जुन अस्वाभाविक हाँगाहरू परमेश्वरको भलोपन र कृपा बिना त त्यहाँ हुनै नपर्ने हाँगाहरू हुन्! यदि परमेश्वरले यहूदीहरूलाई बाँकी राख्नुभएन भने, उहाँले अन्यजातिहरूलाई किन बाँकी राख्नुहुनेथ्यो र? यदि परमेश्वरले इस्राएलमा भएको अविश्वासलाई न्याय गर्नुभयो भने के उहाँले अन्यजातिहरूको बीचमा भएको अविश्वासलाई न्याय गर्नुहुन्न? यदि परमेश्वरका चुनिएका जनहरू अविश्वासमा लोटे भने, के यस कुराले अन्यजातिहरूलाई आफ्नो विषयमा होशियार हुन लगाउनुपर्ने होइन र, ताकि उनीहरूले पनि त्यस्तै नगरून्?

रोमी ११:२२

अन्यजातिहरूका प्रेरित पावल (पद १३) अन्यजातिहरूले ध्यानपूर्वक परमेश्वरको भलोपन (दया) र कठोरता (कडापन) दुवैलाई विचार गरेको चाहन्छन्। परमेश्वरको कडापनचाहिँ विश्वासहीन इस्राएलसित गर्नुभएको उहाँको व्यवहारमा देखिन्छ। तिनीहरू आशिषको स्थानबाट काटिएका छन्। परमेश्वरको दयाचाहिँ विश्वास गर्ने अन्यजातिहरूसितको उहाँको अनुग्रहपूर्ण व्यवहारमा देखिन्छ जुन अन्यजातिहरू मुक्तिका आशिषहरूको भागीदार भइरहेका छन्। “यदि उहाँको दयमा लागिरहय्यौ भने”। “लागिरह्यौ” भन्ने शब्द पद २३ को “रहनु” शब्द नै हो। इस्राएल सधैं नै अविश्वासमा रहनेछैनन् (पद २३), तर अन्यजातिहरूले यो पक्का गरून् कि तिनीहरू विश्वासमा रहिरहून् ताकि उनीहरू परमेश्वरको भलोपनमा निरन्तरता पाऊन् नत्रता उनीहरू काटिनेछन्।

नोट: यो खण्डलाई विश्वासीको अनन्त सुरक्षाको दृढ शिक्षाको विरुद्धमा विवाद गर्न प्रयोग गर्नु हुँदैन। पावलले कुनै व्यक्ति विशेषलाई होइन, तर यहूदीहरू र अन्यजातिहरू तर्फ आफ्नो नजर लगाउँदैछन्। उनले भन्न खोजेको सरल कुरा यहि हो: ठीक जसरी यहूदीहरूले ख्रीष्टलाई इन्कार गरे र आशिषहरूको स्थानबाट हटाइए, त्यसरी नै अन्यजातिहरू पनि, यदि तिनीहरूले ख्रीष्टलाई इन्कार गरे भने आशिषको स्थानबाट हटाइनेछन्। उनले यहाँ कुनै एउटा अन्यजाति व्यक्तिको बारेमा कुरा गरिरहेका छैनन् जसले ख्रीष्टमाथि विश्वास गरेको छ र मुक्ति पाएको छ, र कालान्तरमा उसको जीवनमा उसले ख्रीष्टलाई मुक्तिदाताको रूपमा इन्कार गर्दछ, आफ्नो मुक्ति गुमाउँदछ र नरकमा जाँदछ। यो बाइबलीय रूपमा असम्भव छ। जोहरूलाई पिताले ख्रीष्टलाई दिनुभएको छ (साँचो विश्वासी), उनीहरू कहिल्यै नष्ट हुनेछैनन् (यूहन्ना ६:३७-४०; १०:२७-३०)। परमेश्वरले हामीलाई मुक्ति दिनु मात्र हुँदैन तर हामीलाई बचाएर राखिराख्नु पनि हुन्छ। साँचो विश्वासी कहिल्यै पनि घातक तरिकाले र पूर्ण रूपले विश्वासबाट हट्दैन (यद्यपि उसको जीवनमा विश्वासको गम्भीर ह्रासहरू हुन सक्छन्)। यो कुरा लूका २२:३१-३२ मा सफासँग सिकाइएको छ। पत्रुसको जीवनमा विश्वासको गम्भीर ह्रास आएको थियो र आफ्नो परमेश्वरलाई समेत इन्कार गर्यो, तर ख्रीष्टको अन्तर्विन्तीको लागि धन्यवाद, उसको विश्वास टुटेन! त्यहाँ कमजोरीपन र परिक्षा अनि विफलताका समयहरू भए तापनि, हामीले विश्वास गरिरहौं भनेर परमेश्वरले हाम्रा हृदयहरूमा काम गर्नुहुन्छ: “अनि तिमीहरूचाहिँ अन्तिम समयमा प्रकट हुनालाई तयार भएको मुक्तिका निम्ति परमेश्वरको शक्तिले विश्वासद्वारा सुरक्षित छौ” (१ पत्रुस १:५)। यो कुरालाई प्रेरित २७:२२-३१मा सफासँग देखाइएको छ। ती मानिसहरूको कुशलता र सुरक्षा परमेश्वरद्वारा पहिल्यै नै बताइएको र प्रतिज्ञा गरिएको अनि निश्चयता गरिएको थियो (प्रेरित २७:२२,२४,२५) तरैपनि जहाजभित्र राख्नु नै उनीहरूलाई सुरक्षित राख्नको निम्ति परमेश्वरको तरिका थियो (३१ पद)। “विश्वासको जहाज”मा भएका मानिस (साँचो विश्वासी)हरूलाई परमेश्वरद्वारा सुरक्षाको प्रतिज्ञा र निश्चयता दिइएको छ (यूहन्ना १०:२७-३०), तरैपनि हामीलाई जहाज छोडेर जानुको (विश्वासबाट हटेर जानुको) खतराको बारेमा दोहोरो चेतावनीहरू दिइरहनु नै हामीलाई सुरक्षित राख्नको निम्ति परमेश्वरको तरिका हो। त्यस प्रकारका चेतावनीहरू (कलस्सी १:२३; प्रेरित १३:४३; प्रेरित १:२२मा भएझैं) विश्वासीलाई ख्रीष्टमा सँधैको निम्ति सुरक्षित र कुशल राख्नलाई परमेश्वरद्वारा प्रयोग गरिन्छन्। साँचो विश्वासी सदाको निम्ति विश्वासको जहाजमा रहिरहन्छ। ऊ चािहँ जहाजको तखतामा बेस्सरी पच्छारिन सक्छ (पत्रुसझैं), तर ऊ कहिल्यै पनि जहाजबाट बाहिर खस्नेछैन!

रोमी ११:२३-२४

पावल अब भविष्यमा हुने इस्राएल जातिको पुनःस्थापनासित सम्बन्धित मुख्य बुँदामा फर्कन्छन् (पद १२ र १५ तुलना गर्नुहोस्)। “तिनीहरू” ले इस्राएल (यहूदीहरू) लाई जनाउँछ। आज यहूदीहरू अविश्वासमा छन् (उनीहरूमध्य अधिकांश, यद्यपि सबै ता होइन), अनि यही कारणले गर्दा उनीहरू जैतुनको रूखका अङ्ग रहेका छैनन्। तर उनीहरू अविश्वासमा रहेनन् भने (अर्थात् उनीहरूले ख्रीष्टलाई मुक्तिदाताको रूपमा विश्वास गरे भने), उनीहरू जैतुनको रूखमा फेरि कलम गाँसिनेछन् र फेरि पनि आशिषको स्थानमा हुनेछन् (पद १७)। तिनीहरू अविश्वासको कारणले हटाइएका थिए (पद २०) र तिनीहरू विश्वास गरेर फेरि फर्कन सक्छन् (पद २३)। तिनीहरूलाई हटाउनुहुने र भाँच्नुहुने परमेश्वर अवश्य पनि तिनीहरूलाई फेरि कलम गाँस्न सक्नुहुन्छ। वास्तवमा, स्वाभाविक हाँगाहरूलाई कलम गाँस्ने काम जङ्गली हाँगाहरूलाई कलम गाँस्नु जति असाधारण काम होइन। जुन काम परमेश्वरले अन्यजातिहरूलाई गर्नुहुन्छ त्यो “स्वभावको विपरीत” काम हो। झन् कति बढ्ता गरी यहूदीहरू (स्वाभाविक हाँगाहरू) तिनीहरूको आफ्नै जैतुन रूखमा कलम गाँसिनेछन्? भन्नुपर्दा, तिनीहरूको स्थान त्यहीँ नै हो!

कलमगाँस्ने बारेमा नोट: कलम गाँस्नु (कृया)को अर्थ कुनै विरुवा वा वृक्षको मुना वा कोपिलालाई कलमको रूपमा कुनै अर्को विरुवा वा वृक्षमा गाँस्नु हो, जहाँ उक्त कलम, स्थायी अङ्गको रूपमा बढ्न थाल्छ।
“जैतुनको रूख प्राय: जसो जङ्गली रूखझैं हुर्कन्छन्, र त्यसैले मानिसलेतिनको खेती गर्नुपर्दा, त्यहाँ कलम गाँस्ने काम गरिनुपर्छ। विकासी जैतुनको रूखको कलम जङ्गली जैतुनको रूखको मूल डाँठमा गाँसिन्छ, र त्यसपछि जङ्गली जैतुनको रूखलाई जमिनबाट अलिकति मास्तिर काटेर ढालिन्छ, र तल्लो भागचाहिँ जरा र गाँसिएको कोपिलाको निम्ति पोषक बन्दछ। कलम गाँस्ने प्राचीन चलनचल्तीको प्रकृया यही हो। प्रेरित पावलले भने, आफ्नो तर्कको खातिर, कलम गाँस्ने प्रकृयालाई प्राकृतिक प्रकृयाभन्दा त्यसविपरीतको प्रकृयाको रूपमा लिएर आफ्नो चर्चालाई प्रस्तुत गर्छन्। तिनले अन्यजातिहरूको जङ्गली जैतुनलाई परमेश्वरले यहूदी जातिको असल कलमी डाँठमा कलम गाँस्नुभएको बारेमा बताउँदैछन्, जुनचाहिँ विपरीत चलनचल्ती हो (रोमी ११:२४)” (MannersandCustoms of Bible Lands, by Fred H. Wight)

रोमी ११:२५

रोमका विश्वासीहरू वर्तमान युगमा इस्राएलको आंशिक अन्धापनाको बारेमा अनजान रहेको पावल चाहँदैनथे। नयाँ नियमको रहस्य भनेको त्यो हो जसलाई छिपाइएको, गोप्य राखिएको थियो र विगतका युगहरूमा मानिसहरूलाई प्रकट गरिएको थिएन तर अब यस युगमा नयाँ नियमका प्रेरित र अगमवक्ताहरूद्वारा प्रकट गरिएको छ र थाह गराइएको छ (एफेसी ३:४-५; ३:९; कलस्सी १:२६; रोमी १६:२६)। जुन कुरा पावलले रोमका विश्वासीहरूले जानेको चाहन्थे त्यो यस्तो कुरा थियो जुन कुरा पहिलेका युगकाहरूलाई केही थाह थिएन। मोशा, दाऊद र यशैयालाई पावलले यहाँ बताइरहेका कुराको बारेमा केही जान्दैनथे। पावलले एउटा विशेष कुराको बारेमा चर्चा गर्दैछन् जुन कुरा परमेश्वरले यस युगमा, ख्रीष्टका दुई आगमनहरूको अन्तरालमा, अन्यजातिहरूको बीचमा गर्दैहुनुहुन्छ (दाँज्नुहोस् प्रेरित १५:१४),जुनअन्तरालमा इस्राएल अन्धाअवस्थामा छ। इस्राएलको अन्धापनाको बारेमा २ कोरिन्थी ३:१४-१६ मा हेर्नुहोस्। यो अन्धापना यहूदी व्यक्तिहरूबाट हटाइनु सम्भव छ जब तिनीहरू प्रभु येशूकहाँ फर्कन्छन्; यो अन्धापना इस्राएल जातिबाटै चाहिँ उहाँको दोस्रो आगमनको समयमा हटाइनेछ जुन बेला इस्राएल जाति प्रभुकहाँ फर्कनेछ (२ कोरिन्थी ३:१६ र रोमी ११:२६)। अन्यजातिहरू घमन्डले फुलेको पावल चाहँदैनथे (“तिमीहरूले आफूलाई आफ्नो दृष्टिमा बुद्धिमान् ठानौला भनेर”), र त्यस्तो हुनदेखि जोगिन अन्यजाति विश्वासहरूले इस्राएलको निम्ति परमेश्वरको वर्तमान र भविष्यको योजना बुझ्नु खाँचो छ। इस्राएलको अन्धापनाको बारेमा पावलले दुईटा मुख्य बुँदा प्रस्तुत गर्छन्: १) उसको अन्धापना आंशिक अन्धापना हो, पूर्ण अन्धापना होइन। यद्यपि धेरैजसो यहूदीहरू आज अन्धा छन्, सबै यहूदीहरू अन्धा छैनन्। कोही यहूदीहरू छन् जोहरू ज्यादै सफा देख्छन् किनकि तिनीहरूले येशूलाई आफ्नो मसीहको रूपमा ग्रहण गरेका छन्; २) उसको अन्धापना अस्थायी हो, स्थायी होइन। त्यो चाहिँ “जबसम्म अन्यजातिहरूको पूरा सङ्ख्या भित्र आउँदैन तबसम्म” रहने कुरा हो (पद २५)। “अन्यजातिहरूको पूर्ण सङ्ख्या” के हो? आज ख्रीष्ट आफ्नो मण्डली बनाउँदै हुनुहुन्छ, जो चाहिँ मुख्य गरी अन्यजातिहरूले बनेको छ। परमेश्वरले आफ्नो संसारका जातिहरूसँग भेट गर्दै हुनुहुन्छ उनीहरूको बीचबाट एउटा जाति निकाल्नलाई (प्रेरित १५:१४)। भविष्यको एक समयमा आएर (जुन समय परमेश्वरलाई मात्र थाह छ), अन्यजातिहरूको पूर्ण सङ्ख्या भित्र आइसक्नेछ (अर्थात् परमेश्वरले आफ्नो मण्डलीमा समावेश गर्न चाहनुभएकाहरू सबै नै जम्मा पारिएपछि, बचाइएपछि)।

“अन्यजातिहरूको पूर्ण सङ्ख्या” (रोमी ११:२५) लाई “अन्यजातिहरूको समयहरू” सित अलमल नगर्नुहोस् (लूका २१:२४)।

१) अन्यजातिहरूको पूर्ण सङ्ख्याभन्ने कुराचाहिँ यस वर्तमान युगको समयमा मण्डलीसितको अन्यजातिहरूको सम्बन्धको विषय हो। परमेश्वरले आफ्नो मण्डलीमा दिनहुँ मुक्ति पाएकाहरूलाई थप्ने काम गर्दै हुनुहुन्छ (प्रेरित २:४७), अनि प्रमुख रूपमा यस शरीरमा थपिँदै गरेकाहरू चाहिँ अन्यजातिहरू हुन् यद्यपि केवल अन्यजातिहरू मात्र ता होइनन्। जब अन्यजातिहरूको पूर्ण सङ्ख्या भित्र आउँछ, तब मण्डलीको उठाइलगिने कार्य (र्याप्चर) हुन्छ (ख्रीष्टको शरीर त्यसको पूर्णतामा पुग्नेछ!)।

२) अन्यजातिहरूको समयचाहिँ इस्राएल जातिसितको अन्यजातिहरूको सम्बन्धको विषय हो। लूका २१:२४ मा जसरी भनिएको छ — “अन्यजातिहरूका समयहरू पूरा नहोउन्जेल यरूशलेमचाहिँ अन्यजातिहरूद्वारा कुल्चीमिल्ची गरिनेछ।” स्कोफिल्डले यस समयावधिलाई यस प्रकारले बयान गर्छन्:
“अन्यजातिहरूका समयहरू त्यो लामो समयावधि हो जसको सुरुआत नबुकदनेजर राजाको शासनकालमा यहूदाको बेबिलोनी कैदबाट सुरु भयो; यस समयावधिको अन्तचाहिँ ‘कसैका हातहरूबिना काटिएको एउटा ढुङ्गा’ (दनियल २:३४,३५,४४), अर्थात् प्रभुको महिमापूर्ण आगमनद्वारा (प्रकाश १९:११,२१) अन्यजातिहरूको विश्व-शक्तिको विनाश भएर टुङ्गिन्छ, जुन समय नआएसम्म चाहिँ यरूशलेम राजनीतिक रूपमा अन्यजातिको शासनमुनि हुन्छ (लूका २१:२४)।”
“अन्यजातिहरूको पूर्ण सङ्ख्या” कोसम्बन्धमा, विश्वासीहरू मिलेर बनेको शरीर पूरा नभएसम्म बचाइँदै गरेका र मण्डलीमा थपिँदै गरेकाहरू चाहिँ अन्यजातिहरू हुन्। “अन्यजातिहरूका समयहरू” को सम्बन्धमा, ख्रीष्टको दोस्रो आगमनसम्म यरूशलेममाथि शासन गर्ने र नियन्त्रण गर्नेहरू चाहिँ अन्यजातिहरू हुन्। यी दुई वाक्यांशहरू उस्तै-उस्तै सुनिए तापनि ती दुईलाई छुट्ट्याइनुपर्छ (तर कति पटक क्रस-रेफरेन्स बाइबलहरू आदिमा रोमी ११:२५ लाई लूका २१:२४ सित एउटै भए झैं जोडिएको पाइन्छ)। हामीले फरक कुराहरूको बीच भिन्नता राख्नुपर्छ।

रोमी ११:२६

अन्यजातिहरूको पूर्ण सङ्ख्यापछि (पद २५) इस्राएलको पूर्णता आउनेछ (पद १२, पद २६ “सारा इस्राएल बचाइनेछ”। यस पदले प्रस्टै इस्राएल जातिको भविष्यमा हुने मुक्तिको भविष्यवाणी गर्दछ। साथै त्यो कहिले हुनेछ भनेर पनि यसले बताउँछ: त्यस बेला जब महान् उद्धारक सियोनबाट निस्केर आउनुहुनेछ (जुनचाहिँ येशू ख्रीष्टको दोस्रो आगमनको स्पष्ट उल्लेख हो — दाँज्नुहोस् यशैया ५९:२०)। इस्राएलको उज्यालो भविष्य छ। यो ध्यानमा राखिनुपर्छ कि इस्राएल जाति आज एक भक्तिपूर्वक जिउने जाति होइन। यो एक विश्वास नगर्ने जातिको रूपमा छ, अनि अधिकांश रूपमा परमेश्वरलाई इन्कार गर्ने जातिको रूपमा छ (जसले पुत्रलाई आदर गर्दैनन् उनीहरूले पितालाई आदर गर्दैनन् — यूहन्ना ५:२३, अनि जसले पुत्रलाई इन्कार गर्छन् उनीहरूसित पिता हुँदैन — १ यूहन्ना २:२३)। तर एउटा दिन आउँदैछ जब ख्रीष्ट उद्धारकले यस जातिबाट अभक्ति हटाउनुहुनेछ र इस्राएल एक परमेश्वरको भय मान्ने र परमेश्वरको आदर गर्ने जाति बन्नेछ।

रोमी ११:२७

इस्राएलले सामूहिक (राष्ट्रिय) रूपमा मुक्ति पाउनेछ भन्ने कुरा (पद २६) यस जातिसित परमेश्वरले गर्नुभएको एउटा विशेष करार (वाचा) द्वारा पक्का गरिएको कुरा थियो। उक्त करार (वाचा) मा एउटा प्रबन्ध के गरिएको थियो भने इस्राएलका पापहरू हटाइनेछन्। कुनचाहिँ करार (वाचा) थियो यो? स्पष्टै रूपमा यो त नयाँ करार(वाचा) हो जसको बारेमा हामी यर्मिया ३१:३१-३४ मा पढ्छौं (पद ३४ को अन्ततिर पढ्नुहोस् जहाँ एउटा उल्लेखनीय प्रतिज्ञा गरिएको छ, “म तिनीहरूको अधर्म क्षमा गर्नेछु, र तिनीहरूको पाप म फेरि कहिल्यै सम्झनेछैनँ।” पद २७ मा “तिनीहरूसित” र “तिनीहरूका” ले पद २६ को “इस्राएल” र “याकूब” लाई जनाउँछ। यर्मिया ३१:३१ ले छर्लङ्गै देखाउँछ कि नयाँ करारचाहिँ इस्राएल र यहूदाका दुवै घरानासित बाँधिएको करार हो (तसर्थ यसले सम्पूर्ण इस्राएल जातिलाई समेट्छ)। यस पदले नयाँ नियमको तर्फबाट यो प्रमाण दिन्छ कि परमेश्वरले आफ्ना नयाँ करारका प्रतिज्ञाहरू भविष्यमा इस्राएल जातिसित पूरा गर्नुहुनेछ।

टिप्पणी: धेरैजानले यस्तो सिकाउँछन् कि इस्राएल जातिसित परमेश्वरको अब कुनै सरोकार छैन र परमेश्वरले आफ्नो नयाँ करारका प्रतिज्ञाहरू यस जातिसित पूरा गर्नुहुनेछैन। उनीहरू सिकाउँछन् कि मण्डली नै “परमेश्वरको साँचो इस्राएल” हो र नयाँ करारका प्रतिज्ञाहरू मण्डलीमा पूरा हुँदैछन् जुन कुरा पुष्टि गर्न उनीहरू मत्ती २६:२८; २ कोरिन्थी ३:१-८ र हिब्रू ८:६-१३; १०:१६-१७ जस्ता खण्डहरू प्रस्तुत गर्छन्। यस युगका विश्वासीहरू नयाँ करारका आत्मिक आशिषहरूको भागीदार हुन्छन् भन्ने कुरा सत्य हो (माथि उल्लेखित खण्डहरू हेर्नुहोस्), इस्राएलमा डाहा पैदा गर्न (रोमी ११:११ अन्तर्गतको टिप्पणी हेर्नुहोस्), तरैपनि यो पनि सत्य हो कि इस्राएलले उसलाई प्रतिज्ञा गरिएका नयाँ करारका आशिषहरू सबै प्राप्त गर्नेछ जब ख्रीष्ट फर्कनुहुनेछ, जसरी रोमी ११:२६-२७ मा सिकाइएको छ। भन्नुपर्दा, पद २८-२९ ले परमेश्वरले यी प्रतिज्ञाहरू इस्राएललाई पूरा गर्न विफल हुनु असम्भव कुरा हो भनेर देखाउँछन्। इस्राएल परमेश्वरको सामु एक जाति हुन छोड्नु हो भने त्यसभन्दा पहिले के कस्तो कुरा हुनु आवश्यक छ भनेर परमेश्वरले यर्मियाद्वारा भन्नुभएको कुरालाई ध्यानपूर्वक विचार गर्नुहोस् — यर्मिया ३१:३५-३७ र यर्मिया ३३:१९-२६। यहूदी-विरोधी (anti-Semetic) हरूलाई यो निकै ठूलो चुनौती हो! इस्राएललाई निमिट्ट्यान्न पार्न चाहनेहरूलाई परमेश्वरबाटको यो रोचक चुनौती हो!

रोमी ११:२८

सुसमाचारको सम्बन्धमा, यहूदीहरू शत्रुहरू हुन्; चुनाउको सम्बन्धमा, यहूदीहरू परमेश्वरद्वारा चुनिएका हुन् र उहाँका अपरिवर्तनीय प्रतिज्ञाहरूका पात्र हुन् जुन प्रतिज्ञाहरू उहाँले अब्राहाम, इसाहक र याकूबसित गर्नुभयो। सुरुको मण्डलीका दिनहरूमा (जस्तो प्रेरितको पुस्तकमा देख्न सकिन्छ) सुसमाचार प्रचारमाथि सबभन्दा ठूलो विरोध आएको भनेको विश्वास नगर्ने यहूदीहरूबाट थियो। यो कुरा सायद सबभन्दा प्रस्टसित १ थेस्सलोनिकी २:१४-१६ मा देख्न सकिन्छ (यी ज्यादै कडा शब्द हुन्, तर याद गर्नुहोस् यी शब्द तिनै प्रेरितद्वारा लेखिएका हुन् जसले रोमी ९:१-४ र १०:१ लेखे)। कुनै-कुनै यहूदीहरूको अविश्वास र वैरभावले आफूले चुन्नुभएको जातिसित गर्नुभएको परमेश्वरको प्रतिज्ञालाई अदल-बदल गर्दैन (व्यवस्था ७:६-८ र व्यवस्था १०:१५ हेर्नुहोस्)। यहूदीहरूप्रति आज हाम्रो मनोभाव कस्तो हुनुपर्छ भन्ने कुरा देखाउनलाई रोमी ११:२८ ले हामीलाई धेरै मदत गर्दछ। एकातिर हामीले उनीहरूले गरेको भूललाई न्यूनीकरण गर्न वा ढाकछोप गर्न सक्दैनौं। हामी यति साह्रो “इस्राएल-पक्षी” हुनुहुन्न कि उनीहरूले कुनै भूल गर्दैनन् जस्तो गरी हामी बहाना गरौं। परमेश्वरले यस जातिबाट अभक्ति हटाउनुभएको छैन (पद २६ हेर्नुहोस्) र यहूदी जनहरूद्वारा थुप्रै नै अभक्तिका क्रियाकलापहरू भएका छन्। अर्कोतिर, परमेश्वरको योजना र कार्यक्रममा यस जातिको ज्यादै विशेष स्थान छ भन्ने कुरा हामी बिसर्नु हुँदैन, अनि उत्सुकतासाथ हामी यस जातिलाई परमेश्वरले आफ्ना सबै प्रतिज्ञाहरू पूरा गर्नुहुनेछ भन्ने कुरा जानेर त्यसको बाटो हेर्नुपर्छ। मोशा र बालामका दिनहरूमा इस्राएल जातिलाई श्राप दिने त्यहाँ प्रयास गरिएको थियो, तर जहाँ परमेश्वरले आशिष दिनुभएको छ, मान्छेले श्राप दिन सक्दैन (गन्ती २३:२० हेर्नुहोस्) किनभने परमेश्वरले जे जति बोल्नुभएको छ र प्रतिज्ञा गर्नुभएको छ उहाँले ती कुरा पूरा गर्नुहुन्छ नै (गन्ती २३:१९ हेर्नुहोस्)!

रोमी ११:२९

कारण यहाँ छ, किन इस्राएल परमेश्वरको सामु प्रिय जाति रहिरहेको छ! “किनकि परमेश्वरका अनुग्रहका दानहरू र बोलावट नउल्टिने हुन्छन्।” परमेश्वरले आफ्नो मन बदल्नुहुनेछैन र उहाँले इस्राएलको निम्ति आफ्नो भविष्यको योजना र कार्यक्रम बदल्नुहुनेछैन। यस जाति प्रति परमेश्वरको वचनबद्धता (commitment) अटल र रद्द गर्न नसकिने (irrevocable) छ, (त्यो यस्तो छ कि परमेश्वरले त्यो कुरा फिर्ता लिनुहुनेछैन!)। परमेश्वरले आफ्नो मन बदल्नुहुनेछैन! परमेश्वरले आफ्नो वचन अर्थात् अब्राहाम, इसाहक र याकूबलाई दिनुभएका प्रतिज्ञाहरू बदल्नुहुनेछैन। परमेश्वरले यस जातिलाई आफ्नो वचन (वचनबद्धता) दिनुभएको छ र उहाँले त्यसलाई तोड्नुहुनेछैन।

रोमी ११:३०-३२

यस पदमा अन्यजातिहरूको विषयमा चर्चा गरिँदैछ (“तिमीहरू” = अन्यजातिहरू) र यसपछिको पदमा यहूदीहरूको चर्चा गरिँदैछ (“तिनीहरूले” र “तिनीहरूले” (पद ३१) =  यहूदीहरू)। यी पदमा “विश्वास” भन्ने शब्द वास्तवमा “आज्ञापालन” भन्ने शब्द हो। जसरी न्यूवेलले भनेका छन्
हाम्रो अन्यजाति इतिहासलाई छोटकरीमा यसरी बयान गर्न सकिन्छ, “परमेश्वरप्रति अनाज्ञाकारी” तर हाम्रो वर्तमान ओहोदालाई यसरी बयान गर्न सकिन्छ, “कृपा पाएको”।
परमेश्वर दयनीय र नालायकहरूप्रति कृपालु हुन रूचाउनुहुन्छ! पद ३१ मा हामी सिक्छौं कि आज यहूदीहरू अनाज्ञाकारी र अविश्वासी छन्, तर भविष्यमा उनीहरूले पनि कृपा पाउनेछन्। इस्राएलको अविश्वासद्वारा अन्यजातिहरूले अहिले कृपा पाउँछन् (पद ३०); परमेश्वरको कृपा अन्यजातिहरूलाई देखाइएकोले एकदिन इस्राएलले कृपा पाउनेछन् (पद ३१)। रोमी ११:११ पनि हेर्नुहोस् जहाँ हामी यही सत्यता पाउँछौं (इस्राएल लोट्छन् ताकि मुक्ति अन्यजातिहरूलाई आओस्; अन्यजातिहरूले इस्राएलमा डाहा पैदा गर्दछ ताकि इस्राएलले मुक्ति पाउन सकोस्!)। केवल उहाँको क्रोध मात्र पाउन लायकहरूमाथि परमेश्वरको कृपा पोख्याइन्छ (पद ३२)!

रोमी ११:३३-३६

पावलले यहाँ एउटा प्रशंसाको उद्गारसहित यस खण्डलाई अन्त गर्छन्, परमेश्वरको खोजेर नसकिने बुद्धिको कारण उनी उल्लसित भई परमेश्वरलाई स्तुति चढाउँछन्। रोमी ९:१९-२० मा परमेश्वरसित सवाल-जवाफ गर्ने व्यक्तिसित पावलका शब्दलाई दाँज्दा त्यहाँ ठूलो अन्तर देखिन्छ। हृदयको नम्रतामा पावल परमेश्वरको उपासना गर्छन्, यो स्वीकार गर्दै कि त्यहाँ परमेश्वरको बारेमा र परमेश्वरका मार्गहरूको बारेमा धेरै कुरा छन् जो उनी बुझ्दैनन्, तरैपनि यो उनी पूर्ण निश्चयतामा जान्दछन् कि परमेश्वरले जो सिद्ध रूपमा बुद्धिमानी छ र सर्वोत्तम छ त्यो मात्र गर्नुहुन्छ। परमेश्वरलाई मानवीय सल्लाहकारहरूको आवश्यकता पर्दैन! बरु हामी उहाँको सामु झुक्नुपर्छ र उहाँको सल्लाहको अधीनतामा आफूलाई सुम्पनुपर्छ! परमेश्वर महान् शिक्षक हुनुहुन्छ। हामी उहाँलाई सिकाउँदैनौं, तर उहाँले हामीलाई सिकाउनुहुन्छ (पद ३४)। परमेश्वर नै महान् दाता हुनुहुन्छ। हामीसँग के छ र जो हामीले उहाँबाट पाएनौं? (१ कोरिन्थी ४:७ सित दाँज्नुहोस्)। परमेश्वर हामीप्रति ऋणी हुनुहुन्न, हामी उहाँप्रति ऋणी छौं!

अन्तिम पद (पद ३६) मा हामी देख्छौं पावलको सोचाइ र परमेश्वर सम्बन्धी उसको ज्ञान कति परमेश्वर-केन्द्रित थियो (तुलनामा आजका थुप्रै मानवीय, मानव-केन्द्रित दृष्टिकोण र तरिकाहरू पावलका भन्दा धेरै भिन्न छन्):

“उहाँबाट” — परमेश्वर सबै कुराका श्रोत हुनुहुन्छ। उहाँ सबै कुराका सुरु हुनुहुन्छ। सबै कुरा उहाँबाटै आउँछन्। सबै कुराको थालनी उहाँबाटै हुन्छ। उहाँ अल्फा (ग्रीक वर्णमालाको पहिलो अक्षर), सुरु हुनुहुन्छ!
“उहाँद्वारा” — सबै कुरा परमेश्वरबाट भएरै जान्छन्। उहाँ सबै कुराका माध्यम हुनुहुन्छ। उहाँ सबै कुरासित पूरै संलग्न वा सरिक हुनुहुन्छ। कुनै पनि कुरा उहाँको योजना र मनसायभन्दा बाहिर पर्न सक्दैन। सबै कुराको प्रवाह उहाँद्वारै हुनुपर्छ र उहाँबिना कुनै पनि कुरा गरिनु सम्भव छैन।
“उहाँकै निम्ति” — सबै कुराको लक्ष्य उहाँ हुनुहुन्छ। सबै कुरा परमेश्वरमा टुङ्गिनुपर्छ। उहाँ नै सबै कुराको अन्तिम उद्देश्य र लक्ष्य हुनुहुन्छ। उहाँ अल्फा मात्र हुनुहुन्न, उहाँ ओमेगा पनि हुनुहुन्छ; उहाँ सुरु मात्र हुनुहुन्न, उहाँ अन्त पनि हुनुहुन्छ! उहाँ प्रथम मात्र हुनुहुन्न, उहाँ अन्तिम पनि हुनुहुन्छ! यसो भन्नु बाहेक हामी अरू के भन्न सक्छौं र — “उहाँलाई नै सदासर्वदा महिमा होस्! आमेन!” (पद ३६)

यो अध्ययन माला मीडलटाउन बाइबल चर्चद्वारा प्रकाशित सामग्रीबाट नेपालीमा अनुवाद गरिएको हो। यसलाई अध्ययन गर्दा ट्रिनिटेरियन बाइबल सोसाइटी (TBS) द्वारा प्रकाशित पवित्र बाइबल प्रयोग गर्नुभयो भने तपाईंलाई सहज हुनेछ। तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र उहाँका पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा आइपुग्न र त्यसमा बढ्दै-बढ्दै जान पवित्र आत्माले यी अध्ययनहरूलाई प्रयोग गर्नुभएको होस्! (१ पत्रुस २:२; २ पत्रुस ३:१८)

रोमी ११:२-१५

रोमी ११:२-१५

 

रोमी ११:२-३

पद १ मा उठाइएको प्रश्नको यहाँपावलले स्पष्ट जवाफ दिन्छन्: “परमेश्वरले आफ्ना जनहरूलाई, जसलाई उहाँले पहिले जान्नुभएको थियो, त्याग्नुभएको छैन।” परमेश्वरले आफ्नो प्रेम यी मानिसहरूमाथि राख्नुभएको थियो र तिनीहरूलाई आफ्नो निज प्रजा भनेर स्वीकार्नुभएको थियो (रोमी ८:२९ अन्तर्गत “पूर्वज्ञान” को मानेको चर्चा हेर्नुहोस्)। के उहाँ अब उनीहरूलाई परित्याग गर्नेवाला हुनुहुन्थ्यो त? कदापि हुनुहुन्नथ्यो! “एलियाको विषयमा पवित्रशास्त्रले के भन्दछ, के तिमीहरूलाई थाह छैन?” पुरानो नियमबाट यसको पृष्ठभूमि बुझ्नलाई १ राजा १९ अध्याय पढ्नुहोस् (विशेष गरी पद १०,१४,१८)। जब एलियाले भने, “तिनीहरूले तपाईंका अगमवक्ताहरूलाई मारेका छन्, तपाईंका वेदीहरूलाई भत्काएका छन्…” उनले इस्राएलका सन्तानको कुरा गर्दैथिए (१ राजा १९:१०)। ती दिनहरू इस्राएलको इतिहासमा अन्धकारमय दिनहरू थिए (उत्तरी राज्य)। राजा आहाब र तिनकी दुष्ट, मूर्तिपूजक पत्नी इजेबेलले मानिसहरूलाई यहोवाको साँचो उपासनादेखि भड्काएर बाल (कनानीहरूको उर्वरा देवता) देउताको झूटा उपासनातिर लग्दैथिए। त्यो समय भनेको सबै इस्राएलीहरूकै सत्यत्यागको भयङ्कर घडी थियो। एलियालाई आफू मात्र एक्लै खडा रहिरहेको छु भन्ने लागेको थियो। सत्य परमेश्वर यहोवालाई आदर गर्नमा आफू एक्लै मात्र बाँकी रहेको उसलाई लागिरहेको थियो। उनी एकजना बाहेक सबैजना बाल देवताका पूजकहरू बनेको देखिन्थ्यो। तर यस कुरामा एलिया भूलमा परेका थिए अनि परमेश्वरले उनलाई सच्च्याउनुपरेको थियो।

रोमी ११:४

एलियालाई परमेश्वरको जवाफ यहाँ पाइन्छ र साथै १ राजा १९:१८ मा। “मैले मेरा निम्ति सात हजार मानिसहरूलाई जोगाइराखेको छु”। परमेश्वरसित इस्राएलीहरूको एउटा बाँकी रहेको भाग थियो, सङ्ख्यामा ७०००, जसले बाललाई घुँडा टेकेका थिएनन्, बरु तिनीहरू यहोवाप्रति बफादार रहेका थिए। अधिकांश इस्राएलीहरू परमप्रभुबाट हटेर गएका थिए र इजेबेलको देवतालाई पछ्याउने दुष्कर्म गरेका थिए, तर त्यसो नगरेका त्यहाँ ७००० को अल्पसङ्ख्यक समूह थियो। तर उनीहरू “मौन अल्पसङ्ख्यक” थिए भन्ने देखिन्छ किनकि तिनीहरू छन् भनेर एलियालाई थाह समेत थिएन, तर तिनीहरू को-को हुन्, कता छन्, र कतिजना छन् भनी परमेश्वर जान्नुहुन्थ्यो। “परमप्रभुले आफ्नाहरूलाई चिन्नुहुन्छ” (२ तिमोथी २:१९)।

रोमी ११:५

जुन कुरा एलियाको समयमा साँचो थियो, त्यो प्रेरित पावलको समयमा पनि साँचो थियो। एलियाको समयमा त्यहाँ ७००० इस्राएलीहरू थिए जसले यहोवालाई इन्कार गरेका थिएनन्। पावलका दिनहरूमा पनि त्यहाँ हजारौं इस्राएलीहरू थिए जसले प्रभु येशू ख्रीष्टलाई इन्कार गरेका थिएनन् तर जसले उहाँमाथि विश्वास गरेका थिए। कतिजना थिए भनेर परमेश्वरले हामीलाई बताउनुभएको त छैन तर पावलले यी शब्दहरू रोमीहरूलाई लेख्ने बेलातिर ख्रीष्टमाथि विश्वास गर्ने त्यहाँ ७००० भन्दा बढी यहूदीहरू थिए भनेर हामीले राम्रै अनुमान लाउन सक्छौं (प्रेरित २:४१ र ४:४ मा हेर्नुहोस्)। अधिकांश यहूदीहरूले ख्रीष्टमाथि विश्वास गरेनन् तर अल्पसङ्ख्यक (बाँकी रहेको भाग) ले गरे, अनि प्रेरित पावल त्यस विश्वास गर्ने बाँकी रहेको भागको एक अंश थिए (रोमी ११:१), साथै यहून्ना, पत्रुस, मत्ती र हजारौं अरू यहूदीहरू थिए जसले ख्रीष्टमाथि भरोसा राखेका थिए। बाँकी रहेको यस भागलाई “अनुग्रहको चुनाउअनुसार बाँकी रहेको भाग” भनिएको छ। यी यहूदीहरूले ख्रीष्टमाथि विश्वास गरेका थिए (मानिसको तर्फबाट हेर्दा) र तिनीहरू परमेश्वरबाट चुनिएका थिए (परमेश्वरको तर्फबाट हेर्दा), “(तिनीहरूका) कामहरूअनुसार होइन, तर उहाँकै आफ्नो मनसाय र…अनुग्रहअनुसार” (२ तिमोथी १:९)। “छ” भनेर अनुवाद गरिएको ग्रीक क्रियापद पूर्णकालिक क्रियापद हो, त्यसैले यसको माने “अनुग्रहको चुनाउअनुसार बाँकी रहेको भाग रहँदै आएको छ र अहिले पनि छ।” पावलका दिनहरूमा, सबै यहूदीहरू बाँचेका थिएनन्। त्यो त परै जाओस्! बाँकी रहेको भाग मात्र बाँचेको थियो (रोमी ९:२७ हेर्नुहोस्)। विश्वास गर्ने त्यो बाँकी रहेको भागको निम्ति परमेश्वरलाई धन्यवाद होस्! तिनीहरूले उहाँको पुत्रलाई क्रूसमा टँगाएपछि पनि यहूदीहरूसित गर्नुभएको परमेश्वरको अनुग्रही व्यवहारका निम्ति उहाँलाई धन्यवाद होस्! टार्ससका शाउलले परमेश्वरको मण्डलीलाई बेजोडसँग सताएपछि पनि परमेश्वरले उनीसित गर्नुभएको अनुग्रहको व्यवहारका निम्ति उहाँलाई धन्यवाद होस्! आफ्नो जातिलाई त्याग्नुको सट्टा परमेश्वरले अनुग्रहमा निहुरिनुभयो र एउटा बाँकी रहेको भागलाई बचाउनुभयो! “उहाँको अनुग्रहको महिमाको प्रशंसाको निम्ति” (एफेसी १:६)। अझ उहाँको अनुग्रहमा सुसमाचार “पहिले यहूदीहरूलाई” (रोमी १:१६) सुनाइयोस् भनेर परमेश्वरले आदेश दिनुभयो (रोमी १:१६)।

रोमी ११:५ (क्रमशः)

“वर्तमान समयमा” भन्ने अभिव्यक्तिलाई ध्यानपूर्वक ख्याल गर्नुहोस्। अहिले, “वर्तमान समयमा”, परमेश्वरको उद्देश्य र योजना के हो भनेर हामीले बुझ्नु एकदम महत्त्वपूर्ण कुरा हो। धेरैजनाले आफ्ना आँखाहरू आज संसारमा भइरहेका घटनामाथि लगाउँछन् र एकदम दिकदार र निराश हुन्छन्, र भयभीत पनि बन्छन् किनभने यस वर्तमान युगको निम्ति रहेको परमेश्वरको उद्देश्य र योजनालाई उनीहरू बुझ्न सकिरहेका हुँदैनन्।

आज संसारमा परमेश्वर के गर्दै हुनुहुन्छ?

१) प्रेरित १५:१४ (सन्दर्भ: सुसमाचार अन्यजातिहरूकहाँ जान थालेको थियो र यस कुरालेधेरैजना यहूदीहरूलाई चिन्तित बनायो जसले परमेश्वर के गर्दै हुनुहुन्छ भन्ने कुरा बुझिरहेका थिएनन्)। संसारमा आज परमेश्वर के गर्दै हुनुहुन्छ? उहाँ अन्यजातिहरूलाई भेट गर्दै हुनुहुन्छ उनीहरूमध्येबाट आफ्नो नामको निम्ति एउटा जाति निकाल्नलाई (“उहाँको नामको निम्ति” = उहाँको व्यक्तित्वको महानता देखाउन, र विशेष गरी, उहाँको अनुग्रहको महानता देखाउनका निम्ति। हेर्नुहोस् एफेसी २:७ मा जहाँ हामी सिक्छौं कि मण्डली परमेश्वरको अतुलनीय अनुग्रहलाई अनन्तसम्म देखाउने भाँडो हो)।

२) मत्ती १६:१८ (ख्रीष्टले भविष्यमा के गर्नुहुनेछ भन्ने कुराको भविष्यवाणी थियो यो, जुनचाहिँ पेन्टेकोस्टको दिनमा सुरु भयो, प्रेरित अध्याय २)। संसारमा आज परमेश्वर के गर्दै हुनुहुन्छ? उहाँले आफ्नो मण्डली निर्माण गर्दै हुनुहुन्छ। मण्डली भनेर अनुवाद गरिएको ग्रीक शब्द एकलेसिया हो अनि यसले परमेश्वरको बाहिर बोलाइएको सभालाई जनाउँछ। परमेश्वरले जातिहरूलाई भेट गर्दै हुनुहुन्छ र उनीहरूबाट आफ्नो नामको निम्ति एउटा जाति निकाल्दै हुनुहुन्छ (प्रेरित १५:१४)। को हुन् यी मानिसहरू? तिनीहरू परमेश्वरका बाहिर-बोलाइएकाहरू हुन्, उहाँको मण्डली!

३) १ कोरिन्थी १२:१३ (यस पदले मानिसहरू कसरी मण्डलीका अङ्ग-अङ्ग बन्दछन् भन्ने कुराको बयान गर्दछ, जुन मण्डलीचाहिँ ख्रीष्टको शरीर हो)। संसारमा आज परमेश्वर के गर्दै हुनुहुन्छ? उहाँले मानिसहरू (विश्वासी गर्नेहरू) लाई ख्रीष्टको शरीरभित्र बप्तिस्मा (गाभ्ने काम) गर्दै हुनुहुन्छ, र यसरी उनीहरूलाई परमेश्वरको अद्वित्तीय र विशेष संरचनाका अङ्गहरू बनाउँदै हुनुहुन्छ।

४) प्रेरित २:४७ संसारमा आज परमेश्वर के गर्दै हुनुहुन्छ? उहाँले मण्डलीमा दिनहुँ मुक्ति पाउनेहरूलाई थप्दै हुनुहुन्छ। स्मरण होस्, उहाँले व्यक्तिहरूलाई बचाउँदै हुनुहुन्छ, संसारलाई होइन। शैतानको नेतृत्वमुनिको संसार दोषी ठहरिएको छ र विनाशको निम्ति नियुक्त गरिएको छ। परमेश्वरले अनुग्रहमा यस संसारको प्रणालीबाट बचाउनुहुन्छ (यूहन्ना १५:१९; १७:१४)। दृष्टान्त: टाइटानिक जहाजको विचार गर्नुहोस् जब त्यो डुब्दै थियो। त्यहाँ व्यक्ति-व्यक्तिलाई बचाउने प्रयास गरियो जोहरू कि त साना डुङ्गाहरूमा चढाइएका थिए कि त बरफजस्तो पानीमा तैरँदै थिए, तर डुब्दै गरेको जहाजलाई नै बचाउने कुनै प्रयास गरिएन। परमेश्वरको योजना संसारलाई बचाउनु होइन (त्यो डुब्दैछ — १ यूहन्ना २:१७)। परमेश्वरको उद्देश्य संसारलाई इसाईकरण गर्नु होइन ताकि संसारका सरकारहरू, व्यापार-धन्दाहरू, स्कूलहरू र घर-परिवारहरू बाइबलीय सिद्धान्तबमोजिम सञ्चालित होस्। होइन, परमेश्वरको उद्देश्य आफ्नो मण्डलीमा दिनहुँ मुक्ति पाएकाहरूलाई थप्नु हो। परमेश्वरले हामीलाई माछा समात्नु भन्नुभयो, माछाको भाँडो सफा गर्नु होइन।

५) रोमी ११:२५ (यस पदलाई अझ विस्तृत रूपमा पछि चर्चा गर्नेछौं जब हामी त्यस खण्डमा पुग्छौं)। संसारमा आज परमेश्वरले के गर्दै हुनुहुन्छ? उहाँले अन्यजातिहरूको बीचमा एउटा विशेष काम गर्दै हुनुहुन्छ तबसम्म जब पूर्ण सङ्ख्या भित्र आइपुग्दैन। मण्डली निर्माण हुँदै जाने क्रममा (मत्ती १६:१८), परमेश्वरले दिनहुँ आफ्नो मण्डलीमा अरूअरू व्यक्तिहरू थप्दै हुनुहुन्छ (प्रेरित २:४७)। एउटा दिन आउँदैछ जब भवनको निर्माण कार्य समाप्तहुनेछ जब त्यसमा हुनुपर्ने अन्तिम व्यक्ति बचाइनेछ र ख्रीष्टको शरीरमा अङ्गको रूपमा गाभिनेछ। त्यसबेला ख्रीष्ट आफ्ना विश्वासी जनहरूलाई आफूकहाँ लिनलाई फर्कनुहुनेछ जुन घटनालाई ‘र्याप्चर’ भन्ने गरिन्छ (यूहन्ना १४:२-३; १ थेस्सलोनिकी ४:१३-१८; १ कोरिन्थी १५:५१-५२; तीतस २:१३; फिलिप्पी ३:२०-२१; आदि)।

रोमी ११:६

अनुग्रह र कामहरू दुई सिद्धान्तहरू हुन् जो आपसमा बिलकुलै विपरीत छन्। तिनीहरू एक अर्काको उल्टो छन्। जहाँ अनुग्रह छ त्यहाँ कामहरूका लागि ठाउँ हुँदैन। जहाँ कामहरू छन् त्यहाँ अनग्रहको लागि ठाउँ हुँदैन। मुक्तिचाहिँ अनुग्रह रकाम दुईटै मिसाइएरआउने परिणाम हुन सक्दैन। कि त्यो पूरै कामहरूबाट हुनुपर्छ (अर्थात् मानिसले आफ्नोजीवन बिताउने तरिकाबाट कमाइएको मुक्ति) कि त त्यो पूरै अनुग्रहले हुनुपर्छ (अर्थात् नालायक मानिसलाई परमेश्वरले दिनुभएर पाएको मुक्ति)।

अनुग्रह भन्नाले परमेश्वरले पापीलाई सित्तैंको दानको रूपमा दिनुहुने कुरा बुझिन्छ जुनचाहिँ उहाँले विश्वास गर्ने पापीलाई दिनुहुन्छ जो पाउन ऊ लायक छैन र जो उसले कमाएको होइन। परमेश्वरको यस्तो व्यवहार चाहिँ क्रूसमा सम्पन्न गरिएको परमेश्वरकै काममा आधारित हुन्छ (रोमी ३:२४)। कामहरू भन्नालेएक व्यक्तिले गर्ने ती प्रयासहरू बुझिन्छ जोचाहिँ उसले परमेश्वरको स्याबासी र परमेश्वरको आशिष कमाउनलाई गर्दछ। यी कामहरू मान्छेको आफ्नै प्रयासमा आधारित हुन्छन्, स्वर्ग पुग्नकानिम्ति गरिने मान्छेका कमजोर प्रयासहरूमा आधारित। दाँज्नुहोस् रोमी ४:४-५ र गलाती २:१६। रोमी ४:४ ले कामहरूको उल्लेख गरेको छ जससँग ज्याला जोडिन्छ जुन चाहिँ कामगर्ने व्यक्तिलाई दिइनुपर्छ। पापी मानिसहरूले “ज्याला” पाउने दिनमा आफूले गरेका कामहरू र बिताएका जीवनहरू आधारमा कुनै पनि असल थोक पाउने प्रतीक्षा गर्न सक्दैनन् किनकि तिनीहरूले आफ्नो निम्ति कमाएको एउटै कुरा भनेको मृत्यु हो (रोमी ६:२३)। रोमी ४:५ ले “अनुग्रह” को उल्लेख गर्दछ र यससित भनेसित्तैंको वरदानको रूपमा दिइने सिद्ध धार्मिकता जोडिन्छ जुन वरदान चाहिँ क्रूसमा ख्रीष्टले पूरा गरिसक्नुभएको काममा आधारित कुरा हो।

दाँज्नुहोस् एफेसी २:५-९

अनुग्रह (पद ५,७,८) र परमेश्वरको सित्तैको दान (पद ८)। मुक्ति अनुग्रहद्वारा पाइने भएकोले, मुक्ति कामहरू बिना हो (पद ९)। पद १० मा बेग्लै किसिमका कामहरूको उल्लेख छ (यी चाहिँ मुक्ति नपाएको व्यक्तिले मुक्ति कमाउनलाई गर्ने कामहरू नभएर, मुक्ति पाएको व्यक्तिले उसले मुक्ति पाएको हुनाले गर्ने कामहरू हुन्, अनि यी चाहिँ विश्वासीभित्र परमेश्वरले गर्नुहुने काममा आधारित कामहरू हुन् – फिलिप्पी २:१२-१३)।

तीतस ३:३-८

अनुग्रह (पद ७) मा दिइएको जोडलाई ध्यान दिनुहोस् जसलाई पूरै नालायक मानिसप्रतिको परमेश्वरको दया र प्रेम भनेर परिभाषित गरिएको छ (पद ३-४)। मुक्ति अनुग्रहद्वारा भएकोले, मुक्ति कामहरू बिना हो (पद ५)। पद ८ मा बेग्ले किसिमका कामहरूको उल्लेख भएको कुरालाई ध्यान दिनुहोस् (यी कामहरू विश्वासीहरूद्वारा गरिने काम हुन् जो चाहिँ विश्वासीभित्र हुनुहुनेस्वयं परमेश्वरकै जीवनका फल हुन् — मत्ती ७:१८; याकूब २:१४-२६)।

भजन लेखकले भन्छन्, “ईश्वरको अनुग्रह हेरी, ऋणी आफूलाई ठान्छु!” परमेश्वरको अनुग्रहका केही धनहरूलाई विचार गर्नुहोस्:

अनुग्रहले हामी चुनियौं (रोमी ११:५ “अनुग्रहको चुनाउ”)।
अनुग्रहले हामीले मुक्ति पायौं (एफेसी २:५,८; प्रेरित १५:११)।
अनुग्रहले हामी धर्मी ठहरियौं (तीतस ३:७)।
अनुग्रहले हामीले छुटकारा र क्षमा पायौं (२ कोरिन्थी ८:९)
अनुग्रहले हाम्रा सबै खाँचोहरू पूरा हुन्छन् (२ कोरिन्थी ९:८; हिब्रू ४:१६)
अनुग्रहले हामी कठीन परीक्षाहरू सहन्छौं (२ कोरिन्थी १२:९)।
अनुग्रहले हामी अनन्त सान्त्वना र आशा पाउँछौं (२ थेस्स २:१६)
अनुग्रहले हामी प्रार्थनामा परमेश्वरकहाँ आउँछौं (हिब्रू ४:१६)
अनुग्रहले हामी हाम्रा ख्रीष्टिय जीवनहरूमाशिक्षा पाउँछौं र चेलापनमा हुर्काइन्छौं (तीतस २:११-१२)।
साथै परमेश्वरको अनुग्रहले हामी ख्रीष्टमा विश्वास गरेका हौं (प्रेरित १८:२७)।

पावलले यसलाई संक्षेपमा यसरी बताए: “म जे छु, परमेश्वरको अनुग्रहद्वारा नै छु” (१ कोरिन्थी १५:१०)। परमेश्वरको अनुग्रह भन्नाले ती सबै कुरा पर्छन् जो पाउन नालायक भएर पनि हामीलाई परमेश्वरले दिनुभएको छ!! परमेश्वरको कृपा भन्नाले ती सबै कुरा पर्छन् जो हाम्रा पापको कारणले हामीले पाउन लायक भएर पनि परमेश्वरले हामीलाई दिनुभएको छैन! हामी दिनहुँ परमेश्वरलाई उहाँको कृपा र अनुग्रहको निम्ति धन्यवाद दिएका होऔं!

रोमी ११:७

इस्राएल (का बहुसङ्ख्यक) ले आफूले खुरन्धार खोजेको कुरा पाएन तर चुनाउ (विश्वास गर्ने यहूदीहरूको सानो बाँकी रहेको भाग — अङ्ग्रेजीमा remnant,“रेम्नेन्ट”) ले पायो। पद ७ को “चुनाउ” ले पद ५ को “बाँकी रहेको भाग” लाई जनाइरहेको छ। यी शब्दावलीले ती यहूदीहरूलाई जनाउँदैछन् जसले यस वर्तमान मण्डली युगको समयमा आफ्नो भरोसा ख्रीष्टमा राखेका छन्। “बाँकी रहेका” ले अरू सबै इस्राएलीहरूलाई जनाउँछ जोहरू विश्वास गर्ने यहूदीहरूमध्येमा पर्दैनन्। पद ७ मा “बाँकी रहेका” र “इस्राएल” दुवैले इस्राएलीहरूको त्यो बहुसङ्ख्यक जमातलाई जनाउँदछ जसले ख्रीष्टमा विश्वास गरेनन्। रोमी ९:३१ र १०:३ पढ्नुहोस्। यहूदीहरूले परमेश्वरको धार्मिकता पाउन खोज्दैथिए, तर तिनीहरूले त्यसलाई बेठीक तरिकाले खोज्दैथिए, अर्थात् “व्यवस्थाका कामहरूद्वारा” (रोमी ९:३२)। बाँकी रहेको भागले चाहिँ केवल आफ्नो विश्वास ख्रीष्टमा राखेर त्यसलाई प्राप्त गरे; ख्रीष्ट विश्वास गर्ने हरेक जनका लागि धार्मिकताका निम्ति व्यवस्थाका अन्त हुनुहुन्छ (रोमी ९:३२; १०:४)। यी यहूदीहरूले मुक्ति पाएका थिए तर ख्रीष्टमाथि विश्वास नगरेका “बाँकी रहेका” यहूदीहरू चाहिँ अन्धापारिएका (वा कठोर पारिएका) थिए, जुन चाहिँ रोमी ११:२५ मा प्रयोग गरिएकै शब्द हो (सबै यहूदीहरू अन्धा छैनन् तर धेरैजसो चाहिँ छन्)। इस्राएलको अन्धापनालाई २ कोरिन्थी ३:१४-१६ मा थप बयान गरिएको छ र साथै २ कोरिन्थी ४:३-४ र १ कोरिन्थी १:१८, २३-२४ मा पनि हेर्नुहोस्। बाँकी चाहिँ न्यायिक रूपमा “अन्धा पारिए”। परमेश्वरको न्याय त्यस जातिमाथि आयो जुन जातिले पहिले आफ्ना आँखा बन्द गरे। मानिसले यदि “म चाहन्न” भन्छ भने त्यस्तो समय आउन सक्छ जब उसले भन्नेछ, “म सक्दिनँ” (Alva J. McClain, Romans, p. 198)।

रोमी ११:८-१०

“अन्धापना” वा “कठोर पारिनु” पुरानो नियम शास्त्रसम्मत कुरा थियो जसरी पावलले अब देखाउँछन्। उनले पहिले यशैयाको पुस्तकका दुईटा खण्डबाट उद्दरण गर्दछन् (यशैया २९:१० र ६:९)। “निद्राको आत्मा” को माने लठ्ठ हुनु, असंवेदी बन्नु, भावनारहित हुनु)। मसीहलाई कसैले चिन्नुपर्ने थियोत यहूदीहरूले चिन्नुपर्थ्यो, तर तिनीहरूले अविश्वासको कारण आफ्नो आत्मिक संवेदनशीलता हराए। पावलले तब भजनसङ्ग्रह ६९:२२-२३ बाट दाऊदलाई उद्दरण गर्दछन् (पद ९-१०)। यो एउटा मसीह सम्बन्धी भजन (Messianic Psalm) हो जसमा दुःख भोग्नुहुने मसीहको तस्वीर प्रदानगरिएको छ (पद २१ हेर्नुहोस् र दाँज्नुहोस् मत्ती २७:३४,३८; मर्कूस १५:२३; लूका २३:३६ र यूहन्ना १९:२९-३०)। यहूदी जातिले क्रूसीकृत जनलाई इन्कार गरे अनि यस कामको पूरै जिम्मेवारी उनीहरू आफैले लिए (मत्ती २७:२५)। यस जातिमाथि आइएरेको न्याय देखेर हामी छक्क पर्नुपर्दैन जुन न्याय अन्तर्गत उनीहरूको अन्धापना र हृदयको कठोरपना पनि पर्दछन्।

रोमी ११:११

“लोट्नु” = नष्ट हुने गरी लोट्नु, नउठ्ने गरी लोट्नु, उठ्न नसक्ने गरी लोट्नु। “ठेस खानु” = ठक्कर खानु। “लोटेका” भनेर अनुदित दोस्रो शब्द चाहिँ बेग्लै शब्द हो जसको माने “गलत पाइला, अपराध, पाप” (अविश्वासलाई जनाउँदै) भन्ने बुझिन्छ। यही शब्द रोमी ५:२० मा “अपराध” भनेर अनुवाद गरिएको छ। इस्राएल जातिले पाप गर्यो र लोट्यो र ख्रीष्टलाई इन्कार गर्यो, तर त्यो लोटाइ घातक थिएन। इस्राएल जाति फेरि उठ्नै नसक्ने आशाबिहीन रूपमा पतन भएको छैन। अझ राम्रो दिन आउँदैछ! यो जाति फेरि उठ्नेछ! जब ख्रीष्ट पहिलो पटक आउनुभयो इस्राएलले “उहाँलाई ग्रहण गरेन” (यूहन्ना १:१०-१२)। जब ख्रीष्ट दोस्रो पटक आउनुहुनेछ इस्राएल जातिले उहाँको पुनरागमनको ठीक अगाडि आफ्नो मसीहलाई धन्यको भन्नेछ (मत्ती २३:३९)। आज इस्राएल जाति अन्धा पारिएको छ र परमेश्वरले उनीहरूलाई निन्द्राको आत्मा दिनुभएको छ (रोमी ११:८)। भविष्यमा इस्राएल जातिलाई ‘देख्ने’ बनाइनेछ (जकरिया १२:१०) अनि परमेश्वरले आफ्नो जातिमाथि “अनुग्रह पाउने र निवेदनहरू चढाउने आत्मा” दिनुहुनेछ।” वर्तमान इन्कार पश्चात् भविष्यमा ग्रहण गर्ने काम हुनेछ। इस्राएलको वर्तमान इन्कार र लोटाइ इस्राएलको लागि श्राप हो तर अन्यजातिहरूको लागि आशिष हो किनकि “तिनीहरू लोटेको कारणले अन्यजातिहरूकहाँ मुक्ति आएको छ।” यस वर्तमान मण्डली युगमा, ख्रीष्टको शरीरका अधिकांश अङ्गहरू अन्यजातिहरू हुन् (यद्यपि हामी अपवादमा रहेका विश्वास गर्ने यहूदीहरूका लागि धन्यवादी छौं!)। परमेश्वरले अन्यजातिहरूलाई भेट्दै हुनुहुन्छ उनीहरूको बीचबाट आफ्नो नामको निम्ति एउटा जाति निकाल्नलाई (प्रेरित १५:१४)। यो कुरा यूहन्ना १:११-१२ ले दर्शाउँदछ (यहूदीहरूले ख्रीष्टलाई ग्रहण गरेनन्, त्यसैले परमेश्वरले उहाँको मुक्ति उहाँलाई ग्रहण गर्ने जोकोहीलाई प्रदान गर्नुहुन्छ!)। इस्राएलको लोटाइमा परमेश्वरको उद्देश्य छ: अन्यजातिहरूलाई मुक्ति ल्याउनु। अन्यजातिहरूलाई मुक्तिमा ल्याउनुमा परमेश्वरको उद्देश्य छ: इस्राएलमा डाहा पैदा गर्नु, इस्राएललाई डाही बनाउनु (रोमी १०:१९ र रोमी ११:१४ मा हेर्नुहोस्)। जब यहूदीहरूले मसीहलाई इन्कार गरे, परमेश्वरले आफ्नो मनमा अन्यजातिहरूको भलाइ सोच्दैहुनुहुन्थ्यो र उनीहरूकहाँ मुक्ति ल्याइयो (रोमी ११:११)। परमेश्वरले यस युगमा, अन्यजातिहरूसित व्यवहार गर्ने क्रममा यहूदीहरूलाई उनीहरूको भलाइको लागि सोच्दै हुनुहुन्छ, यस हिसाबले कि उहाँले अन्यजातिहरू मार्फत इस्राएलमा डाहा उत्पन्न गराउन चाहनुहुन्छ।

अन्यजातिहरूलाई प्रयोग गरीकन यहूदीहरूमा डाहा पैदा गराउने उद्देश्य रहेको कुरा पावलले तीन-तीन पटक उल्लेख गर्दछन् (रोमी १०:९; ११:११ र ११:१४ र दाँज्नुहोस् व्यवस्था ३२:२१)। जब कुनै व्यक्ति डाही बन्छ, उसले भन्छ, “तिमीसँग केही कुरा छ जो म चाहन्छु। तिमीसँग कुनै ज्यादै असल कुरा छ

जुन कुरा मसित छैन!” अब हामी तीमध्ये केही कुराहरूलाई विचार गरौं जुनचाहिँ बाँचेका अन्यजातिहरूसित अहिले छ जसले यहूदीहरूलाई डाही बनाउनुपर्ने हो। यी आशिषहरू चाहिँ यहूदी जातिसित हुनुपर्ने थियो तर तिनीहरूले अविश्वासको कारण तिनलाई गुमाए। यी आशिषहरू ख्रीष्टमा आज मण्डलीसित आज छ (जुनचाहिँ प्रायः अन्यजातिहरूले बनेको छ) र ती आशिषहरूमा मण्डली आज आनन्द मनाउँदछ। निम्न कुराहरूलाई विचार गर्नुहोस्:

रोमी ११:१२

इस्राएल “लोट्नु” चाहिँ “संसारको धन ठहरियो”“लोट्नु” शब्द पद ११ कै शब्द हो (“तिनीहरू लोटेका कारणले अन्यजातिहरूकहाँ मुक्ति आएको छ”)। अधिकांश इस्राएल जाति यस वर्तमान युगमा अविश्वासमा लोटेका छन्, तर संसारलाई फाइदा भएको छ! मुक्तिको सन्देश संसारभरि फैलिएर गएको छ (मर्कूस १६:५)। आत्मिक धनहरू सबै ठाउँमा सबै मानिसहरूलाई प्रदान गरिँदैछ ज-जसले ख्रीष्टमा केवल विश्वास गर्दछन्। संसारले कस्तो खाले “धन” प्राप्त गर्न सक्छ? रोमी २:४ — “परमेश्वरको कृपा, सहनशीलता र धीरजरूपी धन”; एफेसी १:७ — “परमेश्वरको अनुग्रहको धन” (एफेसी १:७); आदि। यसकै लागि ख्रीष्ट संसारमा आउनुभयो र क्रूसमा मर्नुभयो — ताकि हामी धनवान् बन्न सकौं (२ कोरिन्थी ८:९)!

“घट्ती” = घट्नु, कम हुनु, नोक्सानी हुनुको अवस्था। अविश्वासको कारण, इस्राएल घट्ने क्रममा छ (यो कुरा प्रेरितको पुस्तकमा दर्शाइएको छ जहाँ प्रेरित अध्याय २ मा त्यसबेला भर्खरै सुरु भएको मण्डली सबै यहूदीहरूले बनेको थियो तर प्रेरितको पुस्तकका घटनाक्रमसँगै यात्रा गर्दै जाँदा, मण्डलीमा यहूदीहरूको सङ्ख्या झन् झन् थोरै, झन् झन् थोरै हुँदै गएको र अन्यजातिहरूको सङ्ख्या झन् झन् धेरै हुँदै गएको पाउँछौं)। तर परमेश्वरको योजनामा इस्राएलको एउटा सुन्दर भविष्य छ। पावलले यहाँ इस्राएलको “पूर्णता” को चर्चा गर्छन्। यस वर्तमान मण्डली युगचाहिँ अन्यजातिहरूको पूर्णताको समय हो (रोमी ११:२५ हेर्नुहोस्), तर भविष्यको हजार वर्षीय राज्यको समयचाहिँ इस्राएलको पूर्णताको समय हुनेछ (रोमी ११:१२)। इस्राएल अहिले “लोटाइको चरण” मा छ तर एउटा दिन आउँदैछ जब इस्राएल “पूर्णताको चरण” मा पुर्याइनेछ। यदि इस्राएलको लोटाइले आत्मिक धन संसारतर्फ र अन्यजातिहरूतर्फ फैलिन्छ भने, इस्राएलको पूर्णताको समयमा झन् कति बढ्ता गरी संसार आशिषित हुनेछ (हजार वर्षीय राज्यको समयचाहिँ दुवै यहूदी र अन्यजातिको निम्ति आशिषको युग हुनेछ)। पावलले इस्राएलको पूर्णताको चर्चा गरेकोबाट यहूदीहरूको निम्ति एउटा सुन्दर भविष्य राखिएको छ भन्ने कुराको ठोस प्रमाण मिल्छ।

रोमी ११:१३-१४

पावल “अन्यजातिहरूको प्रेरित थिए”। रोमी १५:१६; प्रेरित ९:१५ र गलाती २:७-८ हेर्नुहोस्)। “सेवा” = सेवकाइ, काम; “बढाइ” = महिमित पार्नु। अन्यजातिहरूको बीचमा गरिएको पावलको प्रेमको सेवाचाहिँ यहूदीहरूलाई बेवास्ता गरीकन गरिएको सेवा थिएन। बरु, परमेश्वरले अन्यजातिहरूको बीचमा मुक्तिको आफ्नो महान् काम गर्ने क्रममा, पावल यो आशा गर्दै थिए कि यसले यहूदीहरूमा डाह पैदा गरोस् जसको फलस्वरूप उनीहरूमध्ये कतिले मुक्ति पाओस्। आफ्ना यहूदी दाजुभाइहरूको मुक्तिको निम्ति पावलको वास्ताचाहिँ यी अध्यायहरूभरि भेटिन्छन् (हेर्नुहोस् ९:१-४; १०:१)।

रोमी ११:१५

“अफालिनु” — यो चाहिँ पद १ को भन्दा बेग्लै शब्द हो। उनीहरूसित सम्बन्ध विच्छेद गर्ने अर्थमा र सदाका निम्ति परित्याग गर्ने अर्थमा परमेश्वरले यहूदीहरूलाई त्याग्नुभएको छैन (पद १)। उनीहरू अझै पनि उहाँका चुनिएका जनहरू हुन्, तर चुनिएको जातिका धेरैजसोले आफ्नो मसीहलाई इन्कार गर्न रोजेका छन्, र यसैले गर्दा परमेश्वरले उनीहरूलाई आफ्नो आशिषभित्र ग्रहण गर्न सक्नुहुन्न (र यस अर्थमा उनीहरू “अफालिएका” छन् जसरी पद १५ मा उल्लेख छ)। इस्राएलले गरेको ख्रीष्टको इन्कार पश्चात् परमेश्वरले मिलापको सन्देशसहित संसारतर्फ आफूलाई तन्काउनुभयो (यूहन्ना १:११-१२; र २ कोरिन्थी ५:१९-२१)। यो पद चाहिँ पद १२ सँग समानन्तर छ (इस्राएलको लोटाइचाहिँ इस्राएल अफालिएको तथ्यसँग समानन्तर छ; इस्राएलको पूर्णताचाहिँ इस्राएल ग्रहण गरिने तथ्यसँग समानन्तर छ; अनि दुवै पदहरूमा हामी देख्छौं कसरी इस्राएलको लोटाइ र पूर्णता दुवैबाट संसारलाई लाभ हुन्छ)। इस्राएलको निम्ति एउटा महिमित भविष्य साँचेर राखिएको छ जसको प्रतीक्षा उसले गर्न सक्छ। इस्राएल ग्रहण गरिनेछ! उनीहरू “अफालिनु” (पदको पहिलो भाग) केवल अस्थायी रूपमा मात्र हो, तर एउटा दिन आउँदैछ जब परमेश्वरले उनीहरूलाई ग्रहण गर्नुहुनेछ र उनीहरूले उहाँलाई ग्रहण गर्नेछन् (जकरिया १२:९-११; मत्ती २३:३७-३९)। यस वर्तमान युगमा, इस्राएल अफालिएको समयमा, संसारलाई मिलापमा ल्याइँदैछ। भविष्यको युगमा, इस्राएल ग्रहण गरिएको समयमा, संसारको मानो बौरिउठाइ (मृत्युबाट जीवन) नै हुनेछ। त्यो एउटा अर्कै नयाँ संसार जस्तो हुनेछ (हेर्नुहोस् यशैया ११:९)। पृथ्वीमा ख्रीष्टको राज्य स्थापनाले मानव क्रियाकलापको हरेक विभागमा व्यापक र आमूल परिवर्तनहरू ल्याउनेछ, त्यो यतिसम्म व्यापक हुनेछ कि यशैयाले त्यसको प्रभाव क्षेत्रलाई “नयाँ पृथ्वी” भनेर संज्ञा दिन्छन् (यशैया ६५:१७)। मानव जातिको हरेक खाँचोको पूर्वविचार गरिसकिएको हुनेछ र त्यसको लागि प्रबन्ध गरिएको हुनेछ। यसको परिणाममध्ये केही चाहिँ यस प्रकार हुनेछन्: सबै सैनिक युद्धहरू निमिट्यान्न पारिनेछन् (मीका ४:३); सिद्ध शासन व्यवस्था त्यहाँ हुनेछ (यशैया ३३:२२); शारीरिक रोगबिमार र अपाङ्गता लोप हुनेछन् (यशैया ३५:५-६; ३३:२४); जनावरहरूको प्रकृतिमा पनि परिवर्तन हुनेछ (यशैया ११:६-८); आदि।

यो अध्ययन माला मीडलटाउन बाइबल चर्चद्वारा प्रकाशित सामग्रीबाट नेपालीमा अनुवाद गरिएको हो। यसलाई अध्ययन गर्दा ट्रिनिटेरियन बाइबल सोसाइटी (TBS) द्वारा प्रकाशित पवित्र बाइबल प्रयोग गर्नुभयो भने तपाईंलाई सहज हुनेछ। तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र उहाँका पुत्र प्रभु येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा आइपुग्न र त्यसमा बढ्दै-बढ्दै जान पवित्र आत्माले यी अध्ययनहरूलाई प्रयोग गर्नुभएको होस्! (१ पत्रुस २:२; २ पत्रुस ३:१८)