तपाईं नयाँ गरी जन्मनैपर्छ

“साँचो-साँचो म तिमीलाई भन्दछु, कोही मानिस नयाँ गरी जन्मेन भने उसले परमेश्‍वरको राज्य देख्‍न सक्दैन।” (यूहन्‍ना ३:३)
निकोदेमस एक धार्मिक गुरू थिए, तर येशूले उनलाई नयाँ गरी जन्मनैपर्छ, नत्रता उनले परमेश्‍वरको राज्य देख्‍न सक्दैनन् भनी बताउनुभयो। तसर्थ, मानिस धार्मिक हुनु मात्र पर्याप्त छैन। तपाईं ख्रीष्टियन परिवारमा जन्मेर पुग्दैन। बाइबलको ज्ञान हुँदैमा, बप्तिस्मा लिँदैमा वा चर्चघर जाँदैमा तपाईं परमेश्‍वरको सामु ग्रहणयोग्य बन्‍नुहुन्‍न। तपाईं नयाँ गरी जन्मनैपर्छ। येशूले सिकाउनुभयो, “शरीरबाट जन्मिएकोचाहिँ शरीर हो, र आत्माबाट जन्मिएकोचाहिँ आत्मा हो” (यूहन्‍ना ३:६)। नयाँ गरी जन्मनुको अर्थ परमेश्‍वरको आत्माबाट जन्मनु हो। यो एक आत्मिक जन्म हो। तपाईं शरीरबाट त जन्मिसक्नुभयो। तर के तपाईं आत्माबाट पनि जन्मिनुभयो? कसरी जन्मिने? येशू ख्रीष्टलाई ग्रहण गरेर—“तर जतिले उहाँलाई ग्रहण गरे, तिनीहरूलाई उहाँले परमेश्‍वरको सन्तान हुने अधिकार दिनुभयो, अर्थात् तिनीहरूलाई जसले उहाँको नाममा विश्‍वास गर्छन्। तिनीहरू… परमेश्‍वरबाट जन्मेका हुन्।” (यूहन्‍ना १:१२–१३)। एक व्यक्तिले प्रभु येशू ख्रीष्टलाई आफ्नो व्यक्तिगत मुक्तिदाताको रूपमा ग्रहण गरेकै घडी परमेश्‍वरले निजको मरेको आत्माभित्र अनन्त जीवन ल्याउनुहुन्छ। “के सुकर्मले स्वर्ग पुगिन्‍न?” अहँ, “जो शरीरबाट जन्मेको छ, त्यो शरीर नै हो।” यसको अर्थ, मानिसले जति सुकर्म गरोस्, ऊ स्वभावैले पापी नै हो। दाऊदले लेखे, “हेर्नुहोस्, म अधर्ममा उत्पन्‍न भएँ, र पापमा मेरी आमाले मलाई गर्भाधारण गरिन्” (भजनसंग्रह ५१:५)। पापमा मरेको आत्माले गरेका सुकर्महरू परमेश्‍वरका सामु मैला थाङ्नाहरूसरह छन्, त्यसैले तपाईं नयाँ गरी जन्मनैपर्छ। “मैले पानीको बप्तिस्मा लिँदा नयाँ जीवन पाइनँ र?” अहँ, नयाँ जीवन पाइन्छ भनेर धेरैले पानीको बप्तिस्मामा भरोसा राख्छन्। तर यो घातक भूल हो! यूहन्‍ना ३:५ मा येशूले “कोही मानिस पानी र आत्माबाट जन्मेन भने ऊ परमेश्‍वरको राज्यभित्र पस्न सक्दैन” भन्‍नुको अर्थ पानीको बप्तिस्मा होइन। किनकि येशूले “पानीबाट जन्मनु” लाई कहिल्यै बप्तिस्मासित जोड्नुभएन। साथै, बाइबलको स्पष्ट गवाही यो छ कि मानिस सुकर्मद्वारा होइन तर विश्‍वासद्वारा अनुग्रहले मुक्ति पाउँछ (एफेसी २:८–९; तीतस ३:५)। नयाँ गरी जन्मन केवल येशू ख्रीष्टको रगतमा भरोसा राख्नुहोस्, बप्तिस्मामा होइन।  निकोदेमसले नयाँ गरी जन्मनुको अर्थ नबुझेर प्रश्‍न गरे, के मानिस आफ्‍नो आमाको गर्भमा दोस्रो चोटि पसेर जन्मन सक्छ र (३:४)? येशूको जवाफले देखाउँछ, “पानीबाट जन्मनु” (३:५) र “शरीरबाट जन्मनु” (३:६) एउटै कुरा हो—अर्थात् बच्चा आमाको गर्भजल (एम्नियोटिक द्रव) बाट बाहिर निस्कनु हो। र उहाँको मूल शिक्षा यो हो कि “पानीबाट”/“शरीरबाट” हुने जन्मले होइन, तर “आत्माबाट” अथवा परमेश्‍वरबाट हुने जन्मले मात्र मानिस परमेश्‍वरको राज्यमा पस्नेछ। 

रसुवा बाढी: केही आत्मिक पाठहरू

मध्य नेपालमाथिको आकाश समग्रमा उज्यालो र घमाइलो थियो। २०८३ साल भाद्र १० गते बुधबार बिहान तिब्बतसँग सीमा जोडिएको रसुवाबाट तीव्र गतिमा आइरहेको आकस्मिक बाढीबारे नेपालको जल तथा मौसम विज्ञान विभाग (DHM) ले करिब ८ बजेर ५६ मिनेट जाँदा यसको पहिलो जानकारी प्राप्त गर्‍यो।

त्यतिबेलासम्म रसुवागढी र टिमुरेलाई बाढीले बगाइसकेको थियो। त्यसको ५ देखि २० मिनेट भित्रमा उक्त बाढीले स्याफ्रुबेँसी र मैलुङका धेरैजसो घरहरू नाश गर्‍यो  तरैपनि बाढी आइरहेको देखेकाले ती गाउँका धेरैजसो मानिसहरू भाग्न र बच्न सफल भए। त्यतिखेर मात्र त्रिशूली नदीको तल्लो भेगका बस्तीहरूले एसएमएसबाट चेताउनी पाउन थाले। करिब ९ बजेर १० मिनेट गएको थियो जब ढुङ्गे र त्रिशूली बजारका बासिन्दाहरूलाई आउँदै गरेको बाढीबारे लाउडस्पिकरबाट चेताउनी दिन थालियो। ९:५५ मा बाढी आइपुग्दा सम्म पनि चेताउनी दिने काम जारी थियो जब एक्कासी उक्त विशाल र उग्र बाढीले घरहरू, पुलहरू, सवारीसाधनहरू र कतिपय मानिसहरूलाई समेत बगाएर लग्यो। यदि चेताउनी नदिइएको भए त्यहाँ अझ धेरै मानिसहरू मर्ने थिए। त्रिशूली बजारभन्दा नदीको १० किमि मास्तिर रहेको बेत्रावतीले पनि चेताउनी पायो, तर उनीहरूलाई सुरक्षित ठाउँमा भाग्न ढुङ्गे-त्रिशुली बजारको तुलनामा अझ थोरै समय थियो र त्यहाँ सायद अझ धेरैजनाले ज्यान गुमाए। रसुवा बाढीले सयौं मानिसहरूको ज्यान लिनुका साथै रसुवा, नुवाकोट, धादिङ र तनहुँ जिल्लाका धेरै भौतिक पूर्वाधारहरू नष्ट गर्‍यो।

“अनि त्यसै बेला कतिजना त्यहाँ उपस्थित थिए, जसले उहाँलाई ती गालीलीहरूको विषयमा बताए, जसको रगत पिलातसले तिनीहरूकै बलिहरूसँग मिसाइदिएका थिए। अनि येशूले जवाफ दिँदै तिनीहरूलाई भन्नुभयो: “के ती गालीलीहरूले यस्ता कुराहरू भोग्नुपरेकोले तिनीहरूचाहिँ सबै गालीलीहरूभन्दा बढ्ता पापी रहेछन् भनी तिमीहरू सम्झन्छौ? म तिमीहरूलाई भन्दछु: होइन; तर तिमीहरूले पश्चात्ताप गरेनौ भने तिमीहरू सबै त्यही प्रकारले नाश हुनेछौ। अथवा ती अठारजना, जसमाथि सिलोआमको धरहार खस्यो, र तिनीहरूलाई मार्‍यो; के तिनीहरूचाहिँ यरूशलेममा बस्ने सबै मानिसहरूभन्दा बढ्ता पापी रहेछन् भनी तिमीहरू ठान्छौ? म तिमीहरूलाई भन्दछु: होइन; तर तिमीहरूले पश्चात्ताप गरेनौ भने तिमीहरू सबै त्यही प्रकारले नाश हुनेछौ।” (लूका १३:१-५)

यस वर्तमान संसारमा हामीमध्ये जोसुकैमाथि मृत्यु र विनाश अचानक आइपर्न सक्छ। परमेश्वरका सन्तानहरू उहाँको अनुग्रहपूर्ण प्रबन्ध र सार्वभौम नियन्त्रणमा ढुक्कसाथ भरोसा राख्न सक्छन्, तर उहाँले आफ्ना जनहरूलाई यस जीवनमा विपत्तिहरूदेखि विशेष छुट दिने प्रतिज्ञा गर्नुभएको छैन। पावल प्रेरितले वर्तमान समयको दु:खकष्टलाई यसरी व्यक्त गरे:

“किनकि हामी जान्दछौं, अहिलेसम्म पनि सारा सृष्टि एकसाथ ऐआआत्था गरिरहेको र प्रसूति-वेदनामा तड्पिरहेको हुन्छ। अनि तिनीहरूले मात्र होइनन्, तर हामीहरूले पनि, जससँग आत्माको पहिलोफल छ, अँ, हामी आफैले पनि धर्मपुत्र-ग्रहणको अर्थात् हाम्रो शरीरको छुटकाराको बाटो हेर्दै आफूभित्र-भित्रै ऐआआत्था गर्दछौं।” (रोमी ८:२२-२३)

त्यसैले हामीले सबै कुरामा सावधानी अपनाउनुपर्छ, प्रार्थनाशील र विचारशील हुनुपर्छ, नत्र आफ्नै मूर्खताद्वारा हामीले आफ्नो जीवनलाई अनावश्यक खतरामा पार्न सक्छौँ।

रसुवा बाढीजस्ता विपत्तिहरू आइपर्दा, नष्ट भएकाहरू आफूभन्दा ठूला पापीहरू हुनुपर्छ भनेर कतिपयले सोच्ने गर्छन्। तर त्यो सत्य होइन। प्रभु येशूको समयमा यरूशलेममा एउटा धरहरा अचानक ढल्यो र १८ जना मानिसहरू मारिए। उहाँले प्रश्न गर्नुभयो, “ती अठारजना, जसमाथि सिलोआमको धरहार खस्यो, र तिनीहरूलाई मार्‍यो; के तिनीहरूचाहिँ यरूशलेममा बस्ने सबै मानिसहरूभन्दा बढ्ता पापी रहेछन् भनी तिमीहरू ठान्छौ?” उहाँले उत्तर दिनुभयो, म तिमीहरूलाई भन्दछु: होइन; तर तिमीहरूले पश्चात्ताप गरेनौ भने तिमीहरू सबै त्यही प्रकारले नाश हुनेछौ।” (लूका १३:४)।

प्रभु येशूको भनाइबाट हामी निम्न कुराहरू सिक्न सक्छौं —

विपत्तिबाट बाँचेकाहरू नष्ट भएकाहरूभन्दा बढी धर्मी हुँदैनन्। बाइबलले सिकाउँछ “धर्मी कोही छैन, एउटै पनि छैन” (रोमी ३:१०)। हामी सबै आफ्ना पापहरूको निम्ति दण्ड पाउन योग्य छौँ। तर खुशीको खबर यो हो कि परमेश्वरले हाम्रो सट्टामा दण्ड भोग्न आफ्नो पुत्र येशूलाई पठाउनुभयो। यो परमेश्वरको महान् प्रेम हो, जसद्वारा उहाँले सारा संसारलाई अँगाल्न चाहनुहुन्छ। जब कुनै मानिस आफ्नो पाप महसुस गर्दै परमेश्वरकहाँ फर्कन्छ र येशू ख्रीष्टलाई आफ्नो व्यक्तिगत मुक्तिदाताको रूपमा ग्रहण गर्छ, परमेश्वरले उसलाई उसका सबै पाप क्षमा दिनुहुन्छ र साथै धर्मी ठहराउनुहुन्छ र तब उसो “ख्रीष्ट येशूमा हुनेहरूका निम्ति कुनै दण्डको आज्ञा छैन।” (रोमी ८:१)। यो त अति खुशीको खबर हो! यदि तपाईंले अहिलेसम्म त्यसो गर्नुभएको छैन भने, मुक्ति पाउनलाई आज नै प्रभु येशू ख्रीष्टमा आफ्नो भरोसा राख्नुहोस्। जीवनको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण निर्णय यही हो।

आजका विपत्तिहरू परमेश्वरको अन्तिम न्याय होइनन्। बाइबलले सिकाउँछ कि दुष्टहरूको वास्तविक न्याय यस संसारको अन्त्यमा हुनेछ। यसलाई महान् सेतो सिंहासनको न्याय भनिन्छ, जसको वर्णन प्रकाश २०:११–१५ र २१:९ मा गरिएको छ।

“अनि मैले एउटा ठूलो सेतो सिंहासन र त्यसमाथि बस्नुहुनेलाई देखें, जसको सामुन्नेबाट पृथ्वी र आकाश भागे; अनि तिनीहरूका निम्ति कहीँ ठाउँ पाइएन। अनि मैले मरेकाहरूलाई, साना र ठूला दुवैलाई परमेश्वरको सामु उभिरहेका देखें; अनि पुस्तकहरू खोलिए; अनि अर्को एउटा पुस्तक खोलियो, जुनचाहिँ जीवनको पुस्तक हो। अनि ती पुस्तकहरूमा लेखिएका कुराहरूबाट, तिनीहरूका कामहरूअनुसार मरेकाहरूको न्याय गरियो। अनि समुद्रले त्यसभित्र भएका मरेकाहरूलाई दिइहाल्यो; अनि मृत्यु र नरकले तिनीहरूभित्र भएका मरेकाहरूलाई दिइहाले; अनि तिनीहरूका कामहरूअनुसार तिनीहरू हरेकको न्याय गरियो। अनि मृत्यु र नरक आगोको तालभित्र फ्याँकिए। यो दोस्रो मृत्यु हो। अनि जसको नाम जीवनको पुस्तकमा लेखिएको पाइएन, त्यो आगोको तालभित्र फ्याँकियो। … डराउनेहरू, विश्वास नगर्नेहरू, घिनलाग्दाहरू, हत्याराहरू, व्यभिचारीहरू, टुनामुना गर्नेहरू, मूर्तिपूजा गर्नेहरू र सबै झूट बोल्नेहरूको भागचाहिँ आगो र गन्धकले जलिरहेको तालभित्र हुनेछ; यो दोस्रो मृत्यु हो।” (प्रकाश २०:११-१५; २१:८)

परमेश्वरको न्याय सबैभन्दा भयावह हुनेछ, किनकि उक्त न्यायमा पर्नेहरू आगो र गन्धक दन्किरहेको कुण्डमा फालिनेछन् (२०:१५)। परमेश्वर पवित्र र न्यायी हुनुहुन्छ, र अन्ततः उहाँले पापको न्याय गर्नैपर्छ। जीवनको पुस्तकमा नभएकाहरू अग्निकुण्डमा पर्नेछन् (२०:१५)।

जीवनको पुस्तकलाई “संसारको उत्पत्तिदेखि मारिनुभएको थुमाको जीवनको पुस्तक” पनि भनिन्छ (१३:८)। मारिनुभएको थुमा परमेश्वरका पुत्र येशू हुनुहुन्छ जो संसारको पाप हरण गर्नलाई बलि हुनुभयो (यूहन्ना १:२९; १ पत्रुस १:१८) र तेस्रो दिनमा बौरेर उठ्नुभयो। संसारको सृष्टि हुनुभन्दा अघि नै परमेश्वरले मुक्तिको योजना रच्नुभयो; उहाँ प्रेमिलो परमेश्वर हुनुहुन्छ, कोही पनि नष्ट होस् भन्ने उहाँ चाहनुहुन्न।

थुमाको जीवनको पुस्तकमा लेखिएकाहरू उनीहरू हुन् जसले येशूको रगतमा विश्वास गरेर उद्धार पाएका छन्। तर “विश्वास नगर्नेहरू” जीवनको पुस्तकमा पाइनेछैनन् अग्निकुण्डमा जानेछन् (२१:९)। परमेश्वरको पुत्रमाथि विश्वास गर्नु मानिसको जिम्मेवारी हो, नत्र उसको लागि दोस्रो मृत्युको न्याय मात्र बाँकी रहन्छ। तर अर्कोतिर, ख्रीष्टमा विश्वास गर्ने व्यक्ति आफ्नो नाम उहाँको जीवनको पुस्तकमा छ भन्ने कुरामा निश्चित हुन सक्छ।

आजका विपत्तिहरू आउनेवाला न्यायका सूचक हुन्—“यदि तिमीहरूले पश्चात्ताप गरेनौ भने तिमीहरू पनि त्यसरी नै नष्ट हुनेछौ।” यसको अर्थ, पश्चात्ताप नगर्नेहरू सबैको मृत्यु निर्मम तवरले नै हुन्छ भन्ने होइन; धेरै त शान्तिपूर्वक मर्छन्। तर भन्न खोजिएको यो हो कि पश्चात्ताप नगर्नेहरू परमेश्वरको न्यायबाट कदापि उम्कनेछैनन्।

यसरी, ख्रीष्टले त्यस समयका विपत्तिहरूको प्रकाशमा आउनेवाला न्यायबारे सिकाउनुभयो। त्यसैगरी, हालैको बाढीको प्रकाशमा हामी केही आत्मिक पाठहरू सिकौं।

पहिलो, समयमै दिइएको पूर्वचेताउनीले जीवन बचाउन सक्छ।

पूर्वचेताउनी एक असल कुरा हो। टिमुरेमा एक भन्सार अधिकारीले आफ्नो टेबल हल्लिएको महसुस गरे; संयोगवश उनले झ्यालबाट बाहिर हेरे र बाढी आइरहेको देखे। उनी दौडँदै डाँडा चढ्न थाले र कराए, “बाढी आयो! भाग! भाग!” केही सहकर्मीहरू पनि उनको पछि लागे र बचे। यो केही सेकेन्डको मात्र कुरा थियो, तर चेताउनीले उनीहरूको ज्यान बचायो।

प्रभावकारी पूर्वचेताउनी प्रणालीले धेरैलाई बचाउन सक्छ। एउटा समाचारको शीर्षक यस्तो छ, “रसुवा बाढीको पाठ: पुरानो भयो प्रकोप पूर्वसूचना प्रणाली।” बाढी आउँदा विद्यमान जलविज्ञान निगरानी प्रणालीले समयमा चेताउनी दिन सकेन, किनकि त्यसलाई उचित रूपमा सुसज्जित गरिएको थिएन। त्यसैले तिब्बतबाट आएको आकस्मिक बाढी कुनै चेताउनीबिना नेपाल प्रवेश गर्‍यो। मानिसहरू अनजानमै परे र धेरै जनाको मृत्यु भयो। रसुवागढी, टिमुरे र स्याफ्रुबेँसी—गाउँ-गाउँ बगाइए। १०–१५ मिनेटको चेताउनीले मात्र पनि धेरै मानिसहरूको जीवन बचाउन सक्थ्यो। यसले प्रभावकारी पूर्वचेताउनी प्रणाली हुनु कति महत्त्वपूर्ण छ भन्ने देखाउँछ।

परमेश्वरले नूहको समयमा जलप्रलय पठाउनु अघि पूर्वचेताउनी दिनुभयो।

“विश्वासैद्वारा नूहले त्यस बेलासम्म नदेखिएका कुराहरूको विषयमा परमेश्वरद्वारा चेताउनी पाए र डराएर आफ्नो परिवारको उद्धारका निम्ति एउटा जहाज तयार पारे, जुन जहाजद्वारा उनले संसारलाई दोषी ठहराए, र उनी विश्वासैद्वारा हुने धार्मिकताको हकवाला बने।” (हिब्रू ११:७)

“अनि उहाँले प्राचीन संसारलाई बाँकी राख्नुभएन, तर भक्तिहीनहरूको संसारमाथि जलप्रलय ल्याउँदा धार्मिकताको प्रचारक नूह, यी आठौं व्यक्तिलाई जोगाउनुभयो।” (२ पत्रुस २:५)

परमेश्वरले “धार्मिकताको प्रचारक नूह” द्वारा सारा संसारलाई पूर्वचेताउनी दिनुभयो। परमेश्वर संसारको न्याय गर्न लाग्नुभएको थियो; संसार दुष्टता र उपद्रवले भरिएको थियो। तर केवल ७ जनाले चेताउनीलाई ध्यान दिए, र नूह “आठौँ व्यक्ति” सहित केवल ८ जना बचे।

“जसले बितेको समयमा आज्ञापालन गरेनन्, जब एकपल्ट परमेश्वरको सहनशीलताले पर्खिरहेको थियो — नूहका दिनहरूमा, जब त्यो जहाज बनिरहेको थियो, जसमा थोरै अर्थात आठ प्राणीहरू पानीद्वारा बचाइए।” (१ पत्रुस ३:२०)

परमेश्वर रिसाउनमा ढिलो हुनुहुन्छ। जहाज बनाइँदै गर्दा उहाँले पूरै समय सहनशीलतामा पर्खनुभयो। संसारले जहाज—जलप्रलयबाट उम्कने एउटै मात्र बाटो—देख्यो, तर उनीहरू जहाजभित्र पसेनन् किनकि उनीहरूले चेताउनीलाई विश्वासै गरेनन्। आज येशू ख्रीष्ट मुक्तिको जहाज हुनुहुन्छ। अनि चेताउनी यो हो: ख्रीष्टबाहिर मुक्ति छैन। तपाईं भित्र हुनुहुन्छ कि बाहिर? परमेश्वर धैर्यवान् हुनुहुन्छ, तर समय सकिँदैछ। अब अझ ढिलो नगर्नुहोस्!

खतरा आइरहेको देखेर पूर्वचेताउनी नदिनु अपराध हो।

“तर त्यस पहरेदारले एउटा तरवार आइरहेको देख्छ तर तुरही फुक्दैन, र मानिसहरूले चेताउनी पाउँदैनन्; त्यो तरवार आएर तिनीहरूको बीचबाट कुनै मानिसलाई उठाएर लैजान्छ भने त्योचाहिँ आफ्नो अधर्ममा लगिनेछ, तर त्यसको रगतको लेखा म त्यस पहरेदारको हातबाट लिनेछु।” (इजकिएल ३३:६)

कतिले चीनलाई पूर्वचेताउनी नदिएकोमा दोष दिइरहेका छन्। “पूर्वचेताउनी नपाएकोले मानिसहरू भाग्ने मौका पाएनन्। चीनले हामीलाई पहिले नै चेताउनी दिएको भए मात्र।” चीनले जानाजानी सूचना लुकाएको वा हेल्चेक्‍याइँ गरेको थियो कि थिएन भन्ने कुरा यो लेख लेखिँदासम्म पुष्टि भएको थिएन। जे होस्, यस गुनासोले पूर्वचेताउनी कति महत्त्वपूर्ण छ भन्ने कुरालाई उजागर गर्छ।

आउन लागेको क्रोधबाट उम्कन संसारलाई चाहिएको जानकारी केवल ख्रीष्टियनहरूसँग छ। कसैले तपाईंसँग यो कुरा बाँड्यो। तपाईंले विश्वास गर्नुभयो। त्यस क्षण तपाईं मृत्युबाट जीवनमा सर्नुभयो। मृत्युमा अझै रहेका तपाईंले चिन्ने मानिसहरूबारे विचार गर्नुहोस्। के तपाईंले उनीहरूलाई परमेश्वरबाटको चेताउनी दिनुभएको छ? के तपाईंले उनीहरूसँग उनीहरू नष्ट हुनुपर्दैन भन्ने सुसमाचार बाँड्नुभएको छ? खतरा आइरहेको देखेर पनि चेताउनी दिन असफल हुने पहरेदारबारे परमेश्वर के सोच्नुहुन्छ?

“अनि तिमीचाहिँ, हे मानिसको छोरा, मैले तिमीलाई इस्राएलको घरानाका निम्ति पहरेदार ठहराएको छु; यसकारण तिमीले मेरो मुखबाट वचन सुन्नू र तिनीहरूलाई मबाट चेताउनी दिनू! जब म दुष्टलाई भन्छु: ‘हे दुष्ट, तँ निश्चय मर्नेछस्’; तर त्यस दुष्टलाई त्यसको चालबाट फर्काउन भनी चेताउनी दिनलाई तिमी बोलेनौ भने त्यो दुष्ट आफ्नो अधर्ममा मर्नेछ; तर त्यसको रगतको लेखा म तिम्रो हातबाट लिनेछु। तर तिमीले त्यस दुष्टलाई त्यसको चालको विषयमा, त्यसबाट त्यो फर्कोस् भनी चेताउनी दियौ, तर त्यो आफ्नो चालबाट फर्कंदैन भने तयोचाहिँ आफ्नो अधर्ममा मर्नेछ; तर तिमीले चाहिँ आफ्नो प्राणलाई बचाएका छौ।” (इजकिएल ३३:७–९)

योनाको बारेमा सोच्नुहोस्: उनले नीनवेमा गई चेताउनी दिए, तर उसको पहिलो रोजाइ त यस कामदेखि टार्शिशतर्फ भाग्नु थियो (योना १:१-३)। तर परमेश्वरले उनीहरूलाई चेताउनी दिन अनाज्ञाकारी अगमवक्तालाई समेत आश्चर्यजनक ढङ्गले पठाइछाड्नुभयो (पढ्नुहोस् योना १:४-३:२)।

“अनि योनाले एक दिनको यात्रा गरेर त्यस शहरभित्र पस्न शुरु गरे; अनि उनले प्रचार गरेर भने: “अबको चालीस दिनमा नीनवे नष्ट हुनेछ!” (योना ३:४)

खतरामा परेकाहरूलाई चेताउनी दिन हृदयमा प्रेम चाहिन्छ। योनाले नीनवेलाई चेताउनी दिन चाहँदैनथे, किनकि उनी अश्शूरीहरूलाई घृणा गर्थे, जो इस्राएलका शत्रु थिए। तर परमेश्वरले उनीहरूमाथि टिठाउनुभयो र पश्चात्ताप गर्ने मौका दिनलाई आफ्नो अगमवक्तालाई चेताउनीको सन्देशसहित पठाउनुभयो।

परमेश्वर धैर्यवान् हुनुहुन्छ। योनाले प्रचार गरे, नीनवे ४० दिनमा नष्ट हुने पूर्वचेताउनी दिए। यो सुनेर नीनवेका मानिसहरूले पश्चात्ताप गरेर परमेश्वरलाई पुकारे र त्यो सहर १५० वर्षसम्म जोगियो।

परमेश्वरको प्रेमले हामीलाई विवश पारोस् — आफ्ना प्रियजनहरू, परिचितहरू र हामीले चिनेका मानिसहरूलाई चेताउनी दिन। हामीले नचिनेका मानिसहरूलाई कम्तीमा एउटा पर्चा दिन सक्छौँ। हामीले यसरी दिएको कुरा असल खबर हो!

सुसमाचारबिना मानिसहरू निश्चय नै नष्ट हुनेछन्।

“किनकि प्रभुको नाम पुकार्ने हरेकले मुक्ति पाउनेछ। तब जसमाथि तिनीहरूले विश्वास गरेका छैनन्, उहाँलाई तिनीहरूले कसरी पुकार्लान् त? अनि जसको विषयमा तिनीहरूले सुनेकै छैनन्, उहाँलाई तिनीहरूले कसरी विश्वास गर्लान् त? अनि प्रचारकबिना तिनीहरूले कसरी सुन्लान् त? (रोमी १०:१३–१४)

बिहान ८:५६ मा नेपालका अधिकारीहरूले तिब्बतबाट ठूलो बाढी भोटेकोशीमा प्रवेश गरेको छ भन्ने सूचना पाए। त्यतिखेर भर्खरै रसुवागढीमा मितेरी पुल र त्यसको आसपासका संरचनाहरू, गाडीहरू, मानिसहरू स्वात्तै लगिसकेको थियो। ९:१५ बजे त्रिशूली करिडोरलगायत तल्लो भेगका समुदायहरूलाई पहिलो एसएमएस पूर्वचेताउनी सन्देशहरू पठाइए। तर रसुवाले कुनै पूर्वचेताउनी पाएन र फलस्वरूप त्यहाँ सबैभन्दा धेरैजनाको ज्यान गयो।

पाठ: पूर्वसूचनाबिना मानिसहरू बच्न सक्दैनन्। येशू ख्रीष्टको सुसमाचारबिना मानिसहरूले मुक्ति पाउन सक्दैनन्। त्यसैले हामीले चेताउनी दिनैपर्छ।

दोस्रो, अचानक आएको विनाश आउन लागेको क्रोधको एउटा सानो पूर्वस्वाद हो।

बाढी अप्रत्याशित रूपमा आयो। त्यो सफा र घमाइलो दिन थियो। नीलो आकाशमुनि चम्किला, फुसफुसे सेता बादलहरूसहित हरिया धानका खेतहरू सुन्दर देखिन्थे। बिहानको समय थियो र सबैजना सामान्य रूपमा आफ्नो काममा लागेका थिए। कोही खाना पकाउँदै थिए, कोही खाँदै थिए, कोही काममा जाँदै थिए, बालबालिकाहरू विद्यालय जाँदै थिए। नेपाल–चीन सीमामा पर्यटकहरूले ब्रेकफास्ट खाएर अध्यागमनका लागि लाइन लागेका थिए। १०० वटा मालवाहक ट्रकहरू भन्सारमा प्रतीक्षा गरिरहेका थिए। नेपालतर्फको सुख्खा बन्दरगाहमा ३०० वटा इभीहरू भन्सार प्रक्रिया पर्खिरहेका थिए। तब अचानक ११५ किमि प्रति घण्टाको गतिमा पानीको भिमकाय पर्खालजस्तै बाढीको पानी आयो। त्यसको बाटोमा परेको लगभग सबै कुरा एकै क्षणमा बगाइयो।

प्रभुको दिन पनि त्यसरी नै आउनेछ।

“अनि नूहका दिनहरूमा जस्तो भएको थियो, मानिसका पुत्रका दिनहरूमा पनि त्यस्तै हुनेछ। नूह जहाजभित्र पसेको दिनसम्म तिनीहरूले खाइरहेका थिए, तिनीहरूले पिइहरेका थिए, तिनीहरूले विवाह गरिरहेका थिए, तिनीहरूको विवाह गराइँदैथियो, नि जलप्रलय आयो, र त्यसले तिनीहरू सबैलाई नाश पार्‍यो। जस्तो लूतका दिनहरूमा पनि भएको थियो: तिनीहरूले खाइहरेका थिए, तिनीहरूले पिइरहेका थिए, तिनीहरूले किनिरहेका थिए, तिनीहरूले बेचिरहेका थिए, तिनीहरूले रोपिरहेका थिए, तिनीहरूले बनाइरहेका थिए; तर जुन दिन लूत सदोमबाट बाहिर निस्के, त्यही दिन आकाशबाट आगो र गन्धक बर्स्यो, र तिनीहरू सबैलाई नाश पार्‍यो। जुन दिनमा मानिसका पुत्र प्रकट हुन्छन्, त्यस दिनमा पनि त्यस्तै हुनेछ।” (लूका १७:२६–३०)

नूहको जलप्रलय भविष्यमा हुने संसारको न्यायको ऐतिहासिक पूर्वघटना हो। “जस्तो थियो… त्यस्तै हुनेछ।” यसको माने भविष्यको विनाश पनि जलप्रलय जत्तिकै अचानक र त्यत्तिकै विश्वव्यापी हुनेछ।

ख्रीष्टको दोस्रो आगमन र न्यायको आज उपहास गर्नेहरूले अनजानमै बाइबल सत्य छ भनेर प्रमाणित गर्छन् किनकि आजभन्दा २००० वर्ष अगाडि नै यस्ता मानिसहरूको बारेमा प्रेरित पत्रुसले भविष्यवाणी गरेका थिए:

”पहिले यो जानेर कि अन्तिम दिनहरूमा गिल्ला गर्नेहरू आउनेछन्, जो आफ्नै अभिलाषाहरूअनुसार हिँड्छन् र जसले यसो भन्ने गर्छन्: ‘खै, उहाँको आगमनको प्रतिज्ञा कहाँ गयो?” (२ पत्रुस ३:३-४क)।

उनीहरूको अविश्वास जानाजानीको अज्ञानता हो।

“किनकि तिनीहरू यस कुराको विषयमा अनजान रहन चाहन्छन्…पानीद्वारा त्यस बेलाको संसार पानी नै पानी भएर नष्ट भयो” (२ पत्रुस ३:५क-६)।

उनीहरू सत्य जान्दछन्, तर सत्य जान्न चाहँदैनन्। किनकि उनीहरू आफ्नो पापलाई प्रेम गर्छन्। यदि तपाईं पनि त्यस्तै हुनुहुन्छ भने, तपाईंले पश्चात्ताप गर्नुपर्छ, अर्थात् आफ्नो मन परिवर्तन गर्नुपर्छ।

पावलले पनि अचानक आउने क्रोधको बारेमा लेखे।

“किनकि राती चोर जसरी आउँछ, प्रभुको दिन त्यसरी नै आउँछ भनी तिमीहरू आफैलाई राम्ररी थाह छ। किनकि जब तिनीहरूले ‘शान्ति र सुरक्षा’ भन्नेछन्, तब गर्भवती स्त्रीमाथि प्रसूति-वेदना आइपरेझैं तिनीहरूमाथि अचानक विनाश आइपर्नेछ, र तिनीहरू कुनै रीतिले उम्कनेछैनन्।” (१ थेसलोनिकी ५:२–३)

“रातमा चोर आएझैँ”—अर्थात्, जब तपाईंले अपेक्षा गरिरहनुभएको हुँदैन। “जब तिनीहरूले ‘शान्ति र सुरक्षा’ भन्नेछन्”—ढोकामै विपत्ति आइपुगेको छ भनेर शङ्कै नभएको बेला। “अचानक विनाश तिनीहरूमाथि आइपर्नेछ।” यी शब्दहरूले यस बुधबार बिहान धेरै मानिसहरूलाई जे भयो त्यसको पूर्ण वर्णन गर्छन्। बाइबलले यो सिकाउँछ, झूटा धर्म र मूर्ति र आफ्नो दुष्टताबाट आफ्नो मन नफर्काउने विश्वासहीन संसारमाथि उहाँको क्रोध पनि यसरी नै आउनेछ।

तेस्रो, जोखिम उठाउँदै अरूलाई चेताउनी दिनेहरूको निःस्वार्थपन ख्रीष्टमा भएको हरेक विश्वासीको उदाहरण हुनुपर्छ।

नाश भइरहेकाहरूलाई पूर्वचेताउनी दिन हामीले सक्दो प्रयास गर्नुपर्छ। बेत्रावतीमा एक प्रहरी जवानले लाउडस्पिकरबाट चेताउनी दिँदै गर्दा बाढी आइपुग्यो। उनले मुस्किलले आफ्नो ज्यान बचाए। उनका सहकर्मीहरू भेटिएका छैनन्। त्रिशूलीका वडाध्यक्ष पूर्वचेताउनी दिन त्रिशूली नदीको किनारमा घरघरमा गए। प्रहरीले लाउडस्पिकर प्रयोग गरेर चेताउनी दिए। त्यस क्रममा पानी उनको कुर्कुच्चासम्म आइपुगेको थियो। यदि उनीहरूले आफ्नो कर्तव्य त्यागेर केवल आफ्नै ज्यान बचाउने प्रयास गरेका भए के हुन्थ्यो? धेरै मानिसहरू नष्ट हुने थिए।

हामी कसरी त्यसभन्दा कम गर्न सक्छौँ? नष्ट भइरहेका आफूले चिनेका मानिसहरूबारे सोच्नुहोस्। खतरामा रहेका तर आफू खतरामा छु भन्ने नजान्ने मानिसहरूसम्म कसरी पुग्न सकिन्छ भनेर सोच्नुहोस्। उनीहरूका निम्ति प्रार्थना गर्नुहोस् र परमेश्वरसँग तपाईंलाई साहस दिन र उनीहरूकहाँ गएर बताउनका लागि तपाईंको हृदय उहाँको प्रेमले भरिदिन अनुरोध गर्नुहोस्। अरूलाई दिनका लागि सधैँ आफूसँग पर्चाहरू बोक्नुहोस्। हाम्रा प्रभु स्वार्थी हुनुहुन्न। यदि उहाँ तपाईंमा जीवित हुनुहुन्छ भने, तपाईं कसरी स्वार्थी हुन सक्नुहुन्छ? “प्रभु, ममार्फत जिउनुहोस्, ममार्फत प्रेम गर्नुहोस्।”

चौथो, केहीले चेताउनीलाई कम आँके र बाढी आउँदा तयार थिएनन्।

आफ्नै दृष्टिमा बुद्धिमान् हुनु घातक हुन सक्छ। चेताउनी पाएका केहीले यो पहिले आएजस्तै सामान्य बाढी हुनेछ भनेर सोचे। उनीहरूले यति ठूलो बाढी कहिल्यै देखेका थिएनन्। त्यसैले उनीहरूले आफूले जानेको कुराअनुसार गरे।

आज धेरैले बाइबलको चेताउनीलाई हल्का रूपमा लिन्छन्। उनीहरू अनन्त दण्ड र नरकको आगोमा विश्वास गर्न इन्कार गर्छन्। परमेश्वरले प्रकट गर्नुभएको कुराको विषय‍मा, हामीले आफूले सोचेको वा आफूलाई लागेको कुराअनुसार चल्नु हुँदैन। एक मात्र सुरक्षित मापदण्ड परमेश्वरले भन्नुभएको कुराअनुसार चल्नु हो। प्रभु येशूले मत्तीको सुसमाचारमा मात्र नरकबारे करिब १७ पटक चेताउनी दिनुभयो।

आउँदै गरेको क्रोधको गम्भीरता जान्न र मुक्तिदातामाथि विश्वास गर्न सक्न परमेश्वरले पर्‍याप्त जानकारी दिनुभएको छ। १. नूहको संसार विश्वव्यापी जलप्रलयद्वारा नष्ट भयो। २. सदोम र गमोरा स्वर्गबाट आएको आगोद्वारा नष्ट भए। हाम्रा प्रभुले यी दुवै घटनाहरूबारे प्रचार गर्नुभयो। परमेश्वरको करुणामय चेताउनी स्पष्ट रूपमा बुझ्न सकिने गरी दिइएको छ। परमेश्वरले संसारको न्याय गर्नुहुनेछ र त्यो अचानक हुनेछ।

निष्कर्ष

रसुवाको बाढीको सम्बन्धमा एक जनाले लेखे: “वर्षौंको मेहनतले जम्मा गरेको सम्पत्ति केही मिनेटमै बाढीले बगायो।”

जससँग बाँच्नका लागि केवल यही संसार छ, उनीहरूलाई यो कति निराशाजनक लाग्नुपर्छ। वर्षौंको मेहनत गयो, सम्पत्ति गयो, परिवारका सदस्यहरू पनि गए। यूहन्नाले सत्य कुरा लेखे —

“अनि संसार बितिजान्छ, र त्यसको अभिलाषा पनि” (१ यूहन्ना २:१७क)

तर परमेश्वरका सन्तानहरू केवल यो संसारका निम्ति मात्र बाँच्न बचाइएका होइनन्। यो संसार हाम्रो घर होइन। हामी यहाँ परदेशी र यात्रीहरू हौँ। हाम्रो नागरिकता स्वर्गमा छ। हामी मृत्यु र विनाशका दृश्यहरू हुँदै यात्रा गरिरहेका छौँ। प्रभु कुनै पनि क्षण हाम्रो निम्ति आउनुहुनेछ। हामी स्वार्थी साना जीवनहरू नजिऔँ। हामी परमेश्वरको इच्छाका लागि जिऔँ।

“तर जसले परमेश्वरको इच्छा पालन गर्छ, ऊ सदासर्वदा रहिरहन्छ।” (१ यूहन्ना २:१७ख)

जिउँदो पानी

– प्रदेश श्रेष्ठ

नेपालका उच्च हिमचुलीहरूबाट करिब ३००० हिमनदीहरू बग्दछन्।  ती पग्लेर करिब ६००० नदीहरूमा मिसिन्छन्। हजारौं झरना, खोला, नदीनाला र तालहरूले सिंचित हाम्रो देश जलस्रोतमा धनी मात्र होइन अति सुन्दर पनि छ। तर हिमालको काखमा बसेर पनि धेरैले स्वच्छ पानी पिउन पाउँदैनन्। केवल २५ प्रतिशत जनसंख्यालाई मात्र सफा पानीको पहुँच छ। त्यसैले देशमा पखाला, टाइफाइड र हैजाको प्रकोप व्यापक छ। एक भनाइ छ, “शुद्ध पानी, स्वस्थ्य जीवन।”

तर जिउँदो पानी भने अर्कै हुन्छ। पानी शुद्ध पिए पनि तिर्खा फेरि लाग्छ। तर तिर्खा फेरि नलाग्‍ने जिउँदो पानीको रहस्य यहाँ बताउँदैछौं। यहाँ हामी जिउँदो पानीको मुहान देखाउँदैछौं। आउनुहोस्, पिउनुहोस् र आफ्नो सम्पूर्ण आत्मिक प्यास मेटाउनुहोस्। 

येशू र सामरी स्त्री

जिउँदो पानीको चर्चा येशूले एउटी स्त्रीसित गर्नुभयो जब उनी इनारमा पानी भर्न आइन्। उनी पाँच पटक पोइला गएकी स्त्री थिइन्। त्यसरी नै तृप्ति नदिने धन, मान, सत्ता र भोगविलासको पछाडि आज पनि मानिस कुदिरहेको छ। प्रिय पाठक, खुशी हुन र शान्ति पाउन तपाईं कस्ता प्रयास गर्दै हुनुहुन्छ?

जाँदछौ दुर-दुर सुखको खोजमा, पाउँदछौ केवल क्षणिक तृप्ति

एकान्तमा हृदय रुन्छ, खै कहाँ पायौ त साँचो शान्ति?

येशूले स्त्रीसित पानी माग्‍नुभयो। उनलाई कौतूहल लाग्यो, किनकि ती स्त्री सामरी थिइन्—एक मिश्रित जाति भएकाले सामरीहरूलाई छुवाछुतको व्यवहार गरिन्थ्यो। तर येशू मानिस मात्र होइन—उहाँ परमेश्वर हुनुहुन्छ। परमेश्वर पक्षपाती हुनुहुन्न। उहाँ सम्पूर्ण मानवजातिका सृष्टिकर्ता र मुक्तिदाता हुनुहुन्छ। ती स्त्रीले येशूलाई आफ्नो व्यक्तिगत मुक्तिदाताको रूपमा चिन्न बाँकी थियो, तरैपनि अब उनी उहाँको कुरा सुन्न तयार भइन्।

“यदि तिमीले परमेश्वरको दानलाई जानेकी भए, र ‘मलाई पानी पिउन देऊ’ भनी तिमीलाई भन्ने को हो, चिनेकी भए तिमीले पो उनलाई माग्‍थ्यौ, र उनले तिमीलाई जिउँदो पानी दिने थिए।”(१) येशूको आशय स्पष्ट थियो— “आत्मिक तृप्ति दिने म नै हुँ।” हो, येशूले मात्र पापक्षमा र शान्ति दिनुहुन्छ। इनारलाई इङ्गित गर्दै येशूले भन्नुभयो, “यस पानीबाट पिउने हरेक फेरि तिर्खाउनेछ; तर जसले त्यो पानीबाट पिउला, जो म उसलाई दिनेछु, ऊ कहिल्यै तिर्खाउनेछैन; तर जुन पानी म उसलाई दिनेछु, त्यो ऊभित्र अनन्तजीवनका निम्ति उम्रिरहने पानीको मुहान बन्नेछ।”(२) अन्तत: सामरी स्त्रीको जीवन नयाँ भयो, जब उनले येशूमाथि विश्वास गरिन् र अनन्त जीवनको दान पाइन्।

फर्केर आऊ येशूकहाँ, पीर बिसाई लेऊ शान्ति

साँचो मुक्ति, साँचो शान्ति, चाहनुहुन्छ प्रभु दिन

समय हुँदै प्रभु येशूकहाँ आऊ न आऊ चाँडै लिन।

फोहोर मुहानको समस्या

पानीको भन्दा हृदयको प्रदूषण बढी घातक छ।

“अब शरीरका कामहरू प्रकट छन्, ती यी हुन्: परस्त्रीगमन, व्यभिचार, अशुद्धता, कामुकता, मूर्तिपूजा, टुनामुना, शत्रुता, झगडा, डाहा, क्रोध, विरोध, फूट, दलबन्दी, द्वेष, हत्या, मतवालापन, मोजमज्जा र यही प्रकारका कुराहरू; यस्ता-यस्ता काम गर्नेहरू परमेश्वरको राज्यका हकवाला हुनेछैनन्।”(३)

भन्नुपर्दा, मानिसको हृदय पापको फोहोरको मुहान बनेको छ। मानिसको हृदयबाट नै खराब विचार, परस्त्रीगमन, व्यभिचार, हत्या, चोरी, लोभ, दुष्टता, छल, कामुकता, कुदृष्टि, निन्दा, घमन्ड, मूर्खता निस्कन्छन्; यी सबै खराब कुराहरू भित्रबाटै निस्कन्छन् र मानिसलाई अशुद्ध बनाउँछन्।(४) यसैकारण मानिसमा अशान्ति र असन्तुष्टि छ। सामरी स्त्रीलाई जस्तै, के तपाईंलाई पनि पापक्षमा, धार्मिकता र जिउँदो पानीको आवश्यकता छैन र?

जिउँदो पानी केहो?

इस्राएलका कतिपय भूमिहरू चुनढुङ्गाका पत्रले ढाकिएका पाइन्छन्। नेपालमा भूमिगत पानी भेट्न जमीनमा इनार खनिन्छ। तर प्राचीन इस्राएलमा आकाशे पानी जम्मा गर्न चुनढुङ्गामा १५-४० फिट गहिरो इनार खनिन्थ्यो र प्लास्टरले लेपिन्थ्यो। यसरी जमाइएको पानी प्रदूषित हुनु स्वाभाविक थियो। यसकारण इनारको पानीभन्दा मुहानमा उम्रिरहेको ताजा जरुवा पानीको बढी महत्त्व हुन्थ्यो। मुहानको पानीलाई जिउँदो पानी भनिन्थ्यो।

जिउँदो पानीको वरदान

येशूले अनन्त जीवनलाई जिउँदोपानीको उपमा दिनुभयो।“जुन पानी म उसलाई दिनेछु, त्यो ऊभित्र अनन्त जीवनका लागि उम्रिरहने पानीको मुहान बन्नेछ।”(२) उहाँमाथि विश्वास गर्नेले जिउँदो पानीरूपी अनन्त जीवन पाउँछन्। उनको आत्मा फेरि कहिल्यै प्यासा हुनेछैन। “किनभने परमेश्वरले संसारलाई यस्तो प्रेम गर्नुभयो कि उहाँले आफ्‍नो एक मात्र जन्माइएको पुत्रलाई दिनुभयो—उहाँमाथि विश्वास गर्ने कोही पनि नष्ट नहोस् तर उसले अनन्त जीवन पाओस्।”(५)हामीलाई अनन्त जीवन दिनको लागि येशूले हाम्रा पापका लागि रगत बगाई क्रूसमा मर्नुभयो र तेस्रो दिनमा बौरनुभयो। उहाँको रगतको बलिदानमा मात्र पापक्षमा छ; उहाँको बौरिउठाइमा मात्र अनन्त जीवनको निश्चयता छ। उहाँमाथि विश्वास गर्नुहोस् र पापक्षमा, अनन्त जीवन, मुक्ति र शान्ति पाउनुहोस्।

अनन्त जीवन के हो?

“अनि तिनीहरूले तपाईं एकमात्र सत्य परमेश्वरलाई र तपाईंले पठाउनुभएको येशू ख्रीष्टलाई चिनून्—अनन्त जीवन यही हो।”(६)

सत्य परमेश्वरलाई चिन्ने हो भने तपाईं मूर्तिपूजा छोडेर विश्वका सृष्टिकर्ता परमप्रभुकहाँ फर्किनुहोस् र येशूलाई ग्रहण गर्नुहोस्। बाइबलले भन्छ, “जतिले उहाँलाई ग्रहण गरे, तिनीहरूलाई उहाँले परमेश्वरको सन्तान हुने अधिकार दिनुभयो—अर्थात् तिनीहरूलाई, जसले उहाँको नाममा विश्वास गर्छन्”(७) जसरी शारीरिक जीवनको लागि पानी पिउनुपर्छ, त्यसैगरी आत्मिक जीवन पाउनका लागि तपाईंले येशूलाई हृदयदेखि लिनुपर्छ।

बाइबलले भन्छ, ख्रीष्ट येशू पापीहरूलाई मुक्ति दिनका लागि संसारमा आउनुभयो।(८) उहाँ परमेश्वरको पुत्र हुनुहुन्छ र पितासँग उहाँ एक हुनुहुन्छ।(९) खानु, पिउनु वा लाउनु नै जीवन होइन। परमेश्वरलाई आफ्नो पिता भनी चिन्नु र उहाँको पुत्रलाई आफ्नो मुक्तिदाता भनी चिन्नु साँचो र अनन्त जीवन हो।

अनन्त जीवनको निम्ति निमन्त्रणा

बाइबलका भविष्यवाणीहरू तब पूरा भए जब ख्रीष्ट हाम्रा पापहरूका लागि मर्नुभयो, गाडिनुभयो र तेस्रो दिनमा बौराइनुभयो।(१०) येशू ख्रीष्टको रगताम्मे बलिदानका कारण परमेश्वरले हामी अयोग्य पापीहरूसँग अनुग्रहपूर्ण व्यवहार गर्नुहुन्छ। यसको अर्थ, पुत्रमाथि विश्वास गर्नेहरूलाई उहाँले सित्तैंमापापक्षमा र अनन्त जीवन प्रदान गर्नुहुन्छ। तर परमेश्वरको अनुग्रहपूर्ण निमन्त्रणालाई अस्वीकार गर्नेहरू भने आफ्नै पापमा मर्नेछन् र परमेश्वरको डरलाग्दो न्यायमा पर्नेछन्। मित्र, मुक्तिदाता येशूलाई अस्वीकार नगर्नुहोस्! बरु आफ्नो पाप स्वीकारेर आफूलाई सत्य परमेश्वरतर्फ मोड्नुहोस् र अनन्त जीवन पाउनको निम्ति प्रभु येशू ख्रीष्टमाथि सम्पूर्ण हृदयले विश्वास गर्नुहोस्। जिउँदो पानीको मुहान येशू नै हुनुहुन्छ।

“आओ!” अनि जसले सुन्छ, उसले भनोस्: “आओ!” अनि जो तिर्खाउँछ, ऊआओस्। अनि जसले चाहन्छ, उसले सित्तैंमा जीवनको पानी लेओस्।(११)

बाइबल सन्दर्भ: (१) यूहन्ना ४:१०; (२) यूहन्ना ४:१३-१४; (३) गलाती ५:१९-२१; (४) मर्कूस ७:२१-२३; (५) यूहन्ना ३:१६; (६) यूहन्ना १७:३; (७) यूहन्ना १:१२; (८) १ तिमोथी १:१५; (९) यूहन्ना १०:३०; (१०) १ कोरिन्थी १५:३-४; (११) प्रकाश २२:१७

शरण लामाको संक्षिप्त संस्मरण

शरण लामा (स्याङ्तान) को जन्म २०४८ साल भदौ ३० गते भएको थियो र २२ वर्षको कलिलो उमेरमा ब्लड क्यान्सर रोगको उपचार गर्दागर्दै काठमाडौंमा २०७० साल बैशाख १२ गतेका दिन उहाँको मृत्यु भयो। उहाँ मकवानपुर जिल्ला, टिष्टुङ्ग गाविसको चित्रे गाउँको बासिन्दा हुनुहुन्थ्यो।

शरण लामा, कृष्ण बहादुर स्याङ्तान र सानु स्याङ्तानका चार छोराछोरी मध्येमा कान्छा छोरा हुनुहुन्थ्यो। उहाँ मृदुभाषी र कोमल स्वभावको हुनुहुन्थ्यो र उहाँकी आमाको अनुसार बचपनदेखि नै कुनै सानो कुराले चोट पुर्‍याइँदा पनि साह्रै दुःखित बन्ने खालको एक भावुक व्यक्ति हुनुहुन्थ्यो। सानो केटो छँदा उहाँ गाउँघरमा विवाह आदिमा बजाइएको जस्तोसुकै बाजाको तालमा पनि नाँच्न सक्ने भनेर चिनिनुभएको थियो।

१४ वर्षको उमेरमा उहाँ सुसमाचारको सार्वजनिक प्रचार सुन्नलाई आफ्‍नो पूरै परिवारका साथ उपस्थित हुन थाल्नुभएको थियो र त्यसको थोरै समयपछि नै येशू ख्रीष्टलाई आफ्‍नो व्यक्तिगत प्रभु र मुक्तिदाताको रूपमा सार्वजनिक रूपमा स्वीकार गर्नुभयो। टिष्टुङ्ग देउरालीमा शरणकै घरको छिँडीबाहिरको एउटा साँघुरो खुला बरन्डामा भेला हुने गरेको एक दर्जन जति मानिसहरूको सभामा, सबैभन्दा कम उमेरको भएता पनि, परमेश्वरलाई आफ्‍नो मुख खुलेर सार्वजनिक रूपमा प्रार्थना गर्ने पहिलो व्यक्ति उहाँ नै हुनुहुन्थ्यो भनेर शरणकी आमा सम्झना गर्नुहुन्छ। त्यसपछि उहाँ प्रभु र मुक्तिदाता येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा नियमित रूपमा बढ्दै जानुभयो र खाँटी शिक्षाको सठीक ज्ञान हासिल गर्नुभयो र अरुहरूलाई उनीहरूका प्रश्नहरूको जवाफ दिएर सहायता गर्न सक्ने मात्र नभई विश्वासीहरूलाई आवश्यक पर्दा शास्त्रसम्मत तवरले अर्ती र चेतावनी दिन पनि सक्ने हुनुभयो।

सङ्गीतमा झुकाव भएको शरणले चाँडै गीतार बाहेक, एउटा सानो निर्देशिका पुस्तिकाको मदतले, किबोर्ड बाजा समेत बजाउन आफै सिक्नुभयो र त्यसलाई सुन्दर ढङ्गले बजाएर प्रभुको सेवा गर्न थाल्नुभयो जुनचाहिँ पालुङ मण्डलीको साप्‍ताहिक सार्वजनिक आराधनाको एक महत्त्वपूर्ण अङ्ग थियो। उहाँले दर्जनौं आत्मिक गीतहरू रचना गर्नुभयो जसमध्ये उहाँलाई विशेष मन पर्ने एउटा चाहिँ थियो: “ख्रीष्टको प्रेमदेखि हामीलाई, कसले अलग पार्ला?” जुनचाहिँ रोमी ८:३५-३८ मा आधारित छ र विजयउल्लोसित लयमा रचिएको छ। उहाँले मण्डली क्लर्क र लाइब्रेरियनको रूपमा पनि विश्वासयोग्य सेवा पुर्‍याउनुभयो। आफ्‍नो उमेरभन्दा पाको हुनुभएकोले उहाँलाई अगुवाहरूको बैठकहरूमा पनि समावेश गरिन्थ्यो जसमा उहाँले नम्रतापूर्वक मूल्यवान् सल्लाह-सुझाव दिने गर्नुहुन्थ्यो।

द्वन्द्वकालको खतराले ५ कक्षामा पढाइ छुटाउनुपरे तापनि पछिबाट उहाँले पढ्ने नै अठोट गर्नुभयो र १८ वर्षको उमेर पुगेर पनि पुनः स्कूलमा भर्ना हुनुभयो। जेहनदार र मेहनती विद्यार्थी हुनुभएकोले उहाँले प्रायः प्रथम वा द्वित्तीय स्थान हासिल गर्नुहुन्थ्यो र एक पटक स्कूलको उत्कृष्ट विद्यार्थीको उपाधि पनि प्राप्त गर्नुभयो। तर ९ कक्षाको वार्षिक परीक्षा दिने बेलातिर लूकेमिया रोगका गम्भीर लक्षणहरू देखा पर्ने थाले जुन बेलाको कठिन अवस्थामा पनि चर्चमा चलिरहेको बाइबल तालिममा सहभागी भई किबोर्ड बजाएर सेवा गर्न पछि हट्नुभएन। तर अस्पतालमा भर्ना भएर आफ्‍नो जीवन यात्रा छिट्टै अन्त हुन सक्ने कुराको महसुस गर्न थाल्नु भएपछि, प्रभुले उहाँलाई पुनः उठाउनुभएको खण्डमा, स्कूल फिर्ता नगईकन आफ्‍नो पूरै जीवनले प्रभुको सेवा गर्ने आफ्‍नो इच्छा पटक-पटक व्यक्त गर्नुभयो जुन स्कूलको पढाइले उहाँलाई सायद बढी नै व्यस्त बनाएको पनि थियो। तर त्यसो नहुनु रहेछ। सीमित समयको लागि, राम्रै उद्देश्य राखेर पनि, दोस्रो स्थानका कुराहरूलाई प्राथमिकता दिनुको सट्टा, पढाइ, पेशा, बसाइ-सराइ, विवाह जस्ता हरेक महत्त्वपूर्ण निर्णयमा प्रभुको सिद्ध इच्छा खोज्दै कति होशियारीसाथ हामी हिँड्नुपर्ने रहेछ भन्ने कुरा यसबाट सिक्न सकिन्छ।

तरैपनि शरणको जीवनको सायद सबैभन्दा उल्लेखनीय कुरा चाहिँ उहाँका अन्तिम तीन हप्‍ताका दिनहरू थिए जब उहाँ अस्पतालमा भर्ना गरिनुभयो जुन अवधिभित्र हाम्रा बुद्धिमानी र अनुग्रही र सार्वभौम परमप्रभुले उहाँको विश्वासलाई सिद्ध बनाउन उहाँलाई शारीरिक दुःखहरूको जाँच भएर जान दिनुभयो जुन विश्वास आगोले जाँचिएको सुनभन्दा बहुमूल्य हुन्छ। आफ्‍नो यात्राको अन्ततिर नजिकिँदै जाने क्रममा उहाँ आफ्‍नो विश्वासको आँखाले स्वर्गीय क्षितिजलाई अब पहिला भन्दा ज्यादै सफासँग देख्न सक्ने भएको जस्तै हुनुभयो र उहाँ विश्वासको कर्ता र सिद्ध पार्नुहुने येशूलाई मात्र हेर्दै त्यस अन्तिम निशानातिर दगुर्नुभएको जस्तै लाग्यो हामीलाई। उहाँले अघिल्तिर हेर्नुभयो, पछिल्तिर होइन। उहाँले आफूलाई परमेश्वरको सिद्ध इच्छामा खुशीसाथ पूरै सुम्पनुभएको छ भन्ने कुरामा कसैलाई शङ्का थिएन। उहाँलाई अस्पतालमा भेट्न जानुभएको लिण्डा दिदीले यसरी बयान गर्नुभयो, “शरणको बारेमा भन्नुपर्दा उसको उत्साह ज्यादै माथि छ। एकदमै उज्यालो मुख गरेर उसले भन्यो, ‘प्रभुले मलाई साँच्ची नै सहायता गर्दै हुनुहुन्छ र डाक्टरहरूले मेरो खुट्टाको पैतालादेखि टाउकोको टुप्पासम्मै क्यान्सर भेटे भने पनि ठीकै छ किनकि म प्रभुको इच्छा चाहन्छु, त्यो जेसुकै किन नहोस्।'”

उहाँले विशेष गरी आफ्‍ना अन्तिम दिनहरूमा बोल्नुभएका शब्दहरूले र उहाँको व्यवहारले दुवै विश्वासी र अविश्वासीहरूलाई  मेटेर नमेटिने छाप छोडेर जानुभएको छ। उहाँ आफ्‍नो एउटा खुट्टा पृथ्वीमा र अर्को खुट्टा स्वर्गमा टेकिरहनुभएको व्यक्ति जस्तो कुरा गर्नुहुन्थ्यो। आफ्‍नो मृत्यु अब कुनै पनि घडी हुन सक्ने र अनन्ततामा प्रवेश हुने कुराको गहिरो महसुस गर्दै हरेकका निम्ति येशू ख्रीष्टको सुसमाचारको गवाही बन्न आफ्‍नो प्रयासलाई उहाँले तीब्र गतिले अघि बढाउनुभयो। अस्पतालमा रहेको पहिलो हप्‍ताको अन्ततिर व्यक्तिपिच्छेलाई सुसमाचार पर्चाहरू आफ्‍नै हातले बाँड्ने उद्देश्यले उहाँले आफ्‍नो व्हीलचेरलाई कोठा-कोठामा गुडाइयोस् भन्ने चाहनुभयो। अस्पतालमा भर्ना हुनुभएको शुरुतिर डाक्टरले ढाडको हड्डीबाट मासीको केही नमुना निकाल्न लाग्दै गर्दा शरणले सोध्नुभयो, “यो कत्तिको दुःख्छ?” डाक्टरले जवाफ दियो, “१०० मा ८० दुःख्छ, २० दुःख्दैन।” डाक्टरले उक्त भयङ्कर पीडादायी प्रकृयालाई अगाडि बढाउँदै गर्दा आफूले परमेश्वरसित प्रार्थना गरेको कुरा शरणले बताउनुभयो र डाक्टरले काम सकेपछि शरणले सोध्नुभयो, “डाक्टर, तपाईंले १०० मा ८० दुःख्छ, २० दुःख्दैन भन्नुभएको थियो, तर मलाई त १० मात्र दुःख्यो र ९० दुखेन। तपाईंलाई थाहा छ किन?” डाक्टरले भन्यो, “तिमी ज्ञानी भएको होला।” शरणले जवाफ दिनुभयो, “होइन। तर मेरो वास्ता गर्नुहुने जीवित परमेश्वरलाई मैले चिनेकोले हो।”

उहाँलाई फोन गर्नुहुने विश्वासीहरूलाई उहाँले हाँसीखुशी सान्त्वनाका वचनहरू बाँड्नुहुन्थ्यो र उहाँको खातिर निराश नहुन आग्रह गर्नुहुन्थ्यो। “विरामी म पो हुँ। म निराश भएको छैन। तपाईं किन हुने?” उहाँलाई सान्त्वना दिन खोज्नेहरूलाई उल्टो उहाँले आफ्‍नो निष्कपट विश्वास र जिउँदो आशाले भरिएको बोलीद्वारा सान्त्वना र उत्साह दिनुहुन्थ्यो। त्यतिबेला उहाँलाई देखाइएको प्रेमको प्रत्येक अभिव्यक्तिले उहाँ एकदमै प्रभावित बन्नुहुन्थ्यो। उहाँलाई दिनहुँ भेट्न गइरहनुभएको लिण्डा दिदीलाई एकपटक आफू एकदम कमजोर अवस्थामा हुँदा उहाँको हात पक्रेर बारम्बार अङ्ग्रेजीमा दोहोर्‍याएको-दोहोर्‍याई गर्नुभयो, “आई लभ यू, अण्टी; अाई लभ यू, अन्टी!” उहाको निम्ति प्रार्थना गरिरहनुभएका सबैका निम्ति उहाँ ज्यादै नै धन्यवादी हुनुहुन्थ्यो र विशेष गरी उहाँको लागि रक्तदान गर्नेहरूका निम्ति; उनीहरूलाई उहाँको तर्फबाट व्यक्तिगत रूपमा धन्यवाद दियोस् भनेर उहाँले बारम्बार आग्रह गर्नुभयो जुन रक्तदान कार्य करिब हरेक दिन नै आवश्यक परिरहन्थ्यो। उहाँले कुरुवा मित्रहरूसित प्रायः मत्ती २५:३४-४० को कुरा गर्नुहुन्थ्यो र त्यसलाई आफ्‍नो सन्दर्भमा लागु गर्दै उहाँको निम्ति गरिएको सबै सेवा प्रभुकै निम्ति हो भनेर उत्साह दिन खोज्नुहुन्थ्यो। बेलाबखत उहाँका बन्द आँखाका कुनातिरबाट शान्त आँसुहरू उहाँको गम्भिर अनुहारमा बगिरहेको देख्‍न सकिन्थ्यो। शुरुतिर यसको कारण बुझिएको थिएन। प्रश्न गरिँदा उहाँले जवाफ दिनुभयो, “म बिरामी भएँ भनेर म रोएको होइन तर विश्वासीहरूको प्रेम देखेर हो।” उहाँ निरन्तर अरुहरूको बारेमा सोचिरहनुहुन्थ्यो। उहाँले पटक-पटक भन्नुभयो, “फलानो बिरामी निको भएर घर पठाइयो भनेर मलाई भन्छन्। तर तिनीहरू निको भएका छैनन्। यहाँ म मात्र निको छु। मलाई उनीहरूको [आत्माको] फिक्री लाग्छ।” उहाँले विशेष गरी मण्डलीका युवाहरूलाई फोन गरेर कुरा गर्नुभयो र उनीहरूलाई प्रशस्त आत्मिक उत्साह र अर्तीहरू दिनुभयो। उहाँले आफ्‍नो परिवार र मण्डलीलाई प्रेम गर्नुहुन्थ्यो। मृत्युपश्चात् उहाँको परिवारलाई सान्त्वना दिन र मण्डलीको सामु उभिएर उहाँको तर्फबाट “मेरो निम्ति धेरै शोक नगर्नुहोस् किनकि हामी स्वर्गमा फेरि भेट्नेछौं” भन्ने सन्देश बाँड्नलाई उहाँले अगाडिबाटै बुद्धरामलाई जिम्मा सुम्पनुभयो। साथै मण्डलीले दफनको विषयमा फेरि सतावटको सामना गर्नुपर्ने हुन्छ भन्ने कुराको उहाँलाई फिक्री थियो। तर सबभन्दा बढी उहाँ आफ्‍नो मुक्तिदाताको सङ्गतिबाट एकक्षण पनि अलग नहुने बरु आफ्‍नो पीडा र कष्टमा अनि नजिकिँदै गरेको मृत्युमा पनि उहाँमाथि भरोसा गर्ने र उहाँको महिमा गर्ने अठोट लिनुभएको जस्तो देखिनुहुन्थ्यो। उहाँले रामुसित भन्नुभयो, “प्रभु येशूसितको मेरो सम्बन्धको सवालमा, उहाँ र मेरो हृदयको बीचमा सानो एउटा कुरा पनि छैन। सब सफा छ। प्रभुसित मेरो सानो भन्दा सानो गुनासो पनि छैन।” साँच्ची नै, यदि कुनै व्यक्ति परमेश्वरको सन्तान हो भने उसले यस्तो निर्धक्कताको अनुभव गर्न सक्दछ किनकि हाम्रा सबै अधर्महरूलाई आफ्‍नो नजरबाट हटाउन हाम्रो पाप‍को क्षमा र छुटकाराको दाम अर्थात् प्रभु येशू ख्रीष्टको रगत क्रूसमा बहाइएको थियो।

जुनबेला उहाँलाई अलिकति मात्र पनि आराम महसुस हुन्थ्यो त्यतिबेला उहाँलाई कुरा गर्न मन लाग्थ्यो र उहाँ भित्र भएको त्यो शान्त किसिमको ठट्यौली पारा पनि निस्कन थाल्थ्यो। एकजना नर्ससित उहाँ जिस्किनुभयो, “तपाईंहरूले त मेरो रगत तानेर नै मलाई मार्ने भयो!” मलाई आफूकहाँ बोलाएर एउटा जान्ने किसिमले मुस्कुराउँदै भन्नुभयो, “चैत्र २६ गते पालुङ मण्डलीमा युवाहरूले याकूब १ अध्यायको जाँच लिँदैहुनुहुन्थ्यो। मैले त जाँच यहाँ अस्पतालमा पो लिँदैछु।” हो पनि, अनि उहाँ आफ्‍नो यो “प्राक्टिकल” जाँचमा सर्वोत्कृष्टता हासिल गर्न तल्लीन देखिनुहुन्थ्यो ताकि जीवनको मुकुट पाउन सकियोस्। उहाँकी आमाले फोनमा सोध्नुभयो, “तिमीलाई दुख्छ?” शरणले ठट्यौली पाराले जवाफ दिनुभयो, “नर्सहरूले मेरो जीउभरि घोचेको घोचै छ, किन नदुख्नु नि?” आफ्‍नो दुखाइको बारेमा यति हल्का प्रकारले कुरा गरेको सुनेर आमाचाहिँलाई पनि केही हलुका अनुभव भयो, अनि छोरा त पक्कै पनि निको भएर घर फर्कन्छ होला भन्ने भान पर्‍यो। उहाँले  रातको सपनामा आफू सुन्दर-सुन्दर ठाउँहरूमा पुगेको बयान गर्नुभयो बुद्धरामसित। “ए। तिमीले त पावलले जस्तै स्वर्गको दर्शन देख्यौ कि के हो!” भन्दा शरण पनि उहाँसँगै हाँस्नुभयो।

तर त्यहाँ प्रचूर पीडाका घडीहरू धेरै थिए। झण्डै सधैं साथमा रहनुभएको रामुसित, पीडा सहनै नसक्ला जस्तो भएर आफूले पटक-पटक आफ्‍नो प्राण त्याग्न खोजेको तर नसकेको कुरा बताउनुभयो। एक पटक मेरी श्रीमतिसित शरणले भावुक भएर भन्नुभयो, “अन्टी, हिजो त प्रभुले मलाई लानुहुन्छ जस्तै लागेको थियो।”

यी दुःखहरूबाट ख्रीष्टलाई अझ व्यावहारिक रूपमा चिन्ने र उहाँको ज्ञानमा बढ्ने अठोट लिनुभएको शरणले आफ्‍नो अवस्थालाई, एक पछि अर्को समस्याहरू ओइरिएर आएको, अय्यूबको अनुभवसित तुलना गर्नुभयो जब उहाँको स्वस्थ्यमा निमोनिया, जीउ सुन्निने, संक्रमण, ज्वरो, उल्टी, रगत खोक्ने, स्वाँ-स्वाँ हुने र आँखा धमिलो हुने जस्ता एक पछि अर्को समस्याहरू ओइरिन थाले। उहाँले भन्नुभयो, “प्रभुले मलाई अस्पतालमा ल्याउनुभएदेखि मैले धेरै कुरा सिक्न पाएको छु। म घरमै भएको भए मैले सायद पापहरू गर्न पुग्ने थिएँ होला।” उहाँले भन्नुहुन्थ्यो, “प्रभुले मलाई यहाँ मेरा कमजोरीहरू र मेरा गलतीहरू प्रकट गरेर मेरो विश्वासलाई खार्नलाई ल्याउनुभएको छ।” उहाँ प्रार्थनामा दृढतापूर्वक लागिरहनुहुन्थ्यो। धेरैजनासित उहाँले यो भन्नुभयो, “म प्रभुसित प्रार्थना गर्दैछु; उहाँले मलाई एकपटक उठाउनुभयो भने म मेरो सम्पूर्ण जीवनले उहाँको सेवा गर्नेछु, तरैपनि मेरो इच्छा होइन, तपाईंकै इच्छा पूरा होस्।” मैले सोधेँ, “मैले तपाईंको लागि केही गरिदिन सक्छु कि?” अनुहार हँसिलो बनाएर उहाँले एउटै शब्द भन्नुभयो, “प्रार्थना”। एकपटक खाना लिनु अघि उहाँले यसरी प्रार्थना गर्नुभयो, “पिता, तपाईंले नै मेरो शरीरका एक‍ एक अङ्ग बनाउनुभयो। तपाईंले मलाई मेरी आमाको गर्भमा रच्नुभयो। मेरो रोगको बारेमा, डाक्टरलाई होइन, तपाईंलाई सबै थाहा छ। तपाईं आफ्‍नो इच्छा बमोजिम गर्नुहोस्।” उहाँले भन्नुभयो, “मेरो बिरामी अवस्थाले प्रभुको महिमा हुँदैछ। धेरैजना मेरो लागि प्रार्थना गर्दैछन् अनि यसरी धेरैजनाबाट प्रभुको महिमा हुँदैछ।”

सङ्ष्टको शैयामा पनि, निराश र अल्छी भएर बस्नुको सट्टा, उहाँले केही आत्मिक गीतहरू रचना गर्नुभयो जसमा परमेश्वरले उहाँलाई सिकाउन खोज्नुभएका कुराहरू आफूले सिक्ने र बढ्ने र आफूलाई यति धेरै वास्ता गर्ने परमेश्वरलाई चिन्ने अठोट लिएको कुरा राम्ररी झल्कन्छ। त्यसमध्ये एउटालाई उहाँले सुमधुर लयमा मोबाइल फोनमा रेकर्ड पनि गर्नुभएको पाइयो:

के जानूँ र म? तपाईंको वास्ता
मेरो जीवनमा निरन्तर बहन्छ।
के जानूँ र म?

हर दुःख, क्लेशमा, अनिकाल, अभावमा
तपाईंको वास्ता निरन्तर छ ममा।
कसरी जानूँ उदेकको वास्ता?
तपाईंले गर्नुभो मेरो जीवनमा।

अरु रचनाहरूमा उहाँले परमेश्वरसित आफ्‍नो कमजोरीमा पनि उहाँको महिमा गर्न र उहाँको प्रशंसा गर्नलाई सामर्थ्य माग्नुभएको छ र उहाँको प्रेम र वास्ताको बारेमा सिक्न सक्नलाई सहायता माग्नुभएको छ र निरन्तर साथमा रहनुभएकोमा धन्यवाद चढाउनुभएको छ। हामीलाई यो छर्लङ्ग छ कि परमेश्वर हाम्रा पिता उहाँका ती प्रार्थनाहरूसित खुशी हुनुभएको थियो।

अन्तमा आएर उहाँको यात्राको अन्ततिर एउटा अविस्मरणीय घडी आयो। झण्डै २० घण्टादेखि उहाँले एकछिन-एकछिन बाहेक नरोकीन मुखबाट रगत खोकिरहनुभएको थियो र समस्या झन्-झन् गाह्रो मात्र हुँदै थियो र त्यसरी नै अझै ७ घण्टासम्म हुनेवाला थियो। छिन-छिनमा सानो प्लास्टिकको बाटामा जम्मा हुन गएको ताजा रगतलाई फ्याँकिनुपर्थ्यो। एकपटक मैले उहाँको निधारलाई थामिरहेको थिएँ अनि बुद्धराम भाइले उहाँको देब्रे हातलाई समाइरहनुभएको थियो किनकि सलाइनको नलीबाट रगत चढाइँदैथियो। अहिलेसम्म त्यो भयङ्कर पीडादायी अनुभवको बीचमा खासै धेरै नबोल्नुभएको शरण भाइले तामाङ भाषामा बुद्धरामलाई केही कुरा भन्नुभयो। भाइले के भन्नुभयो भनेर मैले बुद्धराम भाइलाई सोधेँ। “नाकबाट रगत आएको हो कि भनेर…आत्तिएको जस्तो छ।” शरण, शैयाको एकापट्टि स्टुलमा बसेर घोप्टो परेर बसिरहनुभएको थियो, आँखा बन्द गरी टाउको देब्रेपट्टि फर्काइएको थियो। लामो-लामो सास तान्दै, शरण भाइले आफ्‍नो मौनता तोड्नुभयो, “आत्तिएको? को आत्तिएको?  म आत्तिएको छैन। म प्रभुको हातमा छु।” भाइको यो सुन्दर भनाइले हामी निकै प्रभावित भयौं। मैले केही सोध्ने आँट गरेँ, “के प्रभु तपाईंसँग हुनुहुन्छ?” जोडसँग उहाँले टाउको हल्लाएर “हुनुहुन्छ” भन्ने इशारा गर्नुभयो। “के अहिले पनि उहाँको अनुग्रह तपाईंको लागि प्रशस्त छ?” फेरि त्यसरी नै टाउकोले इशारा गर्नुभयो। जवाफ हामीलाई प्रशस्त भयो। जुन घडी भाइको पीडा देखेर हाम्रो आफ्‍नै हृदय सम्हाल्न नसकिएला जस्तो गरी चुरचुर हुँदैथियो, ठीक त्यही घडीमा उहाँको जवाफले गर्दा हाम्रो हृदयहरूमा एउटा अनौठो शान्तिले छायो र शरणको निम्ति सबभन्दा वास्ता गर्ने र आफ्‍नो छोराको कमजोरीको अन्तिम सीमासम्म आफ्‍नो सामर्थ्यलाई सिद्ध गरेर देखाइरहनुभएको परमेश्वरलाई आराधना चढाउन हाम्रो आत्मालाई उत्तेजित गरायो।

त्यस रात भाइलाई भक्तपुरको क्यान्सर अस्पतालबाट सारेर आइ सी यू सुविधा भएको कुपण्डोलस्थित सर्वाङ्ग अस्पतालमा सारेर उहाँको अवस्थामा सुधार ल्याउने अन्तिम प्रायस गरियो जहाँ उहाँलाई लट्याउने औषधी दिएर भेन्टिलेटरमा राखियो। ७२ घण्टाभित्र शरण लामा भाइ प्रभु येशू ख्रीष्टको साथमा हुन जानुभयो र अनन्त विश्राममा प्रवेश गर्नुभयो। भोलिपल्ट, बैशाख १३ गतेका दिन, उहाँको शरीरलाई सम्मानपूर्वक दफन गर्न परमेश्वरले सहायता गर्नुभयो।

* * * * *

पाठकले यादमा राख्‍नुपर्ने एउटा कुरा यो छ कि शरणले आफ्‍नो निष्कपट विश्वासद्वारा परमेश्वरको वास्तविकतालाई प्रमाणित गर्नुभयो। आफू चाँडै मृत्युको नजिक गइरहेको उहाँलाई थाहा थियो, तर उहाँ मृत्युलाई देखेर हास्नुभएको जस्तै देखिनुहुन्थ्यो; यसले हामीलाई पवित्र शास्त्रको त्यो खण्डको सम्झना गराउँछ जहाँ लेखिएको छ, “हे मृत्यु, तेरो खील कहाँ छ? हे चिहान, तेरो विजय कहाँ छ?” अनि मृत्युको खील पाप हो; अनि पापको शक्ति व्यवस्था हो। तर परमेश्वरलाई धन्यवाद होस्, जसले हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टद्वारा हामीलाई विजय दिनुहुन्छ” (१ कोरिन्थी १५:५५-५७)। हाम्रा पापहरूको ऋण तिर्न क्रूसमा बहाइएको ख्रीष्टको रगत र हामीलाई अनन्त जीवन दिन उहाँको मृत्युमाथिको विजय र उहाँको बौरिउठाइ मानिसको निम्ति एकमात्र आशा हो जो मानिस, नत्र भने, पापको बन्धनमा रहेको छ र नरकतिर लम्कँदैछ। शरणले सत्य र जिउँदो परमेश्वर र मुक्तिदाता येशू ख्रीष्टमाथिको आफ्‍नो जिउँदो विश्वासद्वारा उहाँ बौरिउठ्नुभएकै हो र उहाँ जीवित हुनुहुन्छ भन्ने कुरा र आफूभित्र उहाँको उपस्थिति र सामर्थ्य रहेको कुरालाई प्रमाणित गर्नुभयो जसको कारण शारीरिक कष्ट र भयङ्कर पीडाको बाबजुद पनि उहाँले जोशिलो उर्जासहित उहाँको प्रेम र पूर्ण-प्रशस्त अनुग्रहको गवाही दिन सक्नुभयो।

निःसन्देह, शरण भाइको जीवनका अझ कति कुराहरू यहाँ उल्लेख गर्न सकिन्थ्यो। हुन त हाम्रो प्रिय भाइको जीवनमा कुनै कमी कमजोरी थिएन भनेर हामी भन्दैनौं किनकि उहाँ हामीजस्तै एक कमजोर पात्र हुनुहुन्थ्यो। तर समग्रमा हेर्दा शरण भाई ख्रीष्टको एक विश्वासयोग्य र सुन्दर चेला हुनुहन्थ्यो; उहाँ आफ्‍नो जीवनलाई पवित्र आत्माको नियन्त्रणमा सुम्पेर हिँड्ने अठोट लिनुभएको व्यक्ति हुनुहुन्थ्यो। उहाँको जीवनमा १ तिमोथी ४:१२ मा बयान गरिएको चरित्र हामीले देख्‍न पायौं र हामी सबैका लागि सुन्दर नमुना छोडेर जानुभएको छ, जसरी त्यहाँ लेखिएको छ “कुनै मानिसले पनि तिम्रो जवानीलाई तुच्छ ठान्न नपाओस्; तर वचनमा, चालचलनमा, प्रेममा, आत्मामा, विश्वासमा, शुद्धतामा तिमी विश्वासीहरूका लागि नमुना बन”।

शरण भाइको जीवनको लागि हाम्रा परमेश्वर पितालाई धेरै धन्यवाद छ! हे हाम्रा मुक्तिदाता प्रभु येशू, तपाईंको सामु चाँडै शरण भाइसित हाम्रो मिलन हुनेछ भन्ने निश्चयतामा हामी हर्षको आँसु झार्दै तपाईंको महान् प्रेमको प्रशंसा गर्दछौं!

ख्रीष्टको प्रेमदेखि हामीलाई कसले अलग पार्ला?

के सङ्कष्टले, वा क्लेशले, सतावटले, अनिकालले
वा नाङ्गो अवस्थाले, वा खतराले, वा तरवारले?

ख्रीष्टको प्रेमदेखि हामीलाई कसले अलग पार्ला?

न मृत्युले, न जीवनले, स्वर्गदूतले, प्रधानताले
न उचाइले, न गहिराइले, न अधिकारले, न अरु सृष्टिले।

ख्रीष्टको प्रेमदेखि हामीलाई कसले अलग पार्ला?

तर यी सबै कुरामा विजेताभन्दा बढी छौं!
अलग पार्न सक्नेछैन पूरा निश्चयता हामीलाई छ!!

ख्रीष्टको प्रेमदेखि हामीलाई कसले अलग पार्ला? 

आमेन।

 

-प्रदेश श्रेष्ठ

अतुलनीय ख्रीष्ट

अतुलनीय ख्रीष्ट

करिब दुई हजार वर्ष अगाडि एकजना मानिस आउनुभयो जसको जन्म प्रकृतिको नियमभन्दा बेग्लै किसिमले भएको थियो; त्यो जन्म एक कन्याद्वाराको जन्म थियो। उहाँले गरिब भई जीवन बिताउनुभयो, नासरत नाउँको एउटा सामान्य गाउँमा अपरिचित हिसाबले हुर्कनुभयो। उहाँले टाढा-टाढासम्म यात्रा गर्नुभएन। उहाँ एकै पटक मात्र आफ्नो देशको सिमाना काटेर अन्यत्र जानुभयो; त्यो पनि शिशु अवस्थामा उहाँको ज्यान जोगाइन विदेशिनु पर्दा (जब उहाँ मिश्रदेश लगिनुभएको थियो)।

उहाँको न सम्पत्ति थियो न सम्मानजनक पदवी। उहाँका नातेदारहरू चर्चित थिएनन्। उहाँले न ता तालिम लिनुभएको थियो न औपचारिक शिक्षा नै हासिल गर्नुभएको थियो।

शिशु अवस्थामा उहाँको कारण देशका राजा हतोत्साहित भए; वाल्यावस्थामा उहाँले पवित्र शास्त्रका विद्वानहरूलाई चकित पार्नुभयो; वयस्कमा उहाँले प्रकृतिका नियमहरू आफ्नै नियन्त्रणमुनि रहेको देखाउनुभयो, समुद्रका छालमाथि जमीनमा जस्तै गरी हिँड्नुभयो, समुद्रलाई शान्त गराउनुभयो।

उहाँले हजारौंलाई औषधिबिना निको पार्नुभयो अनि आफ्नो सेवाको बापत एक पैसा लिनुभएन।

उहाँले एउटै पुस्तक लेख्‍नुभएन, तर पनि उहाँका विषयमा लेखिएका पुस्तकहरू मुलुकभरिका सम्पूर्ण पुस्तकालयहरूले अटाउन सक्दैनन्।

उहाँले एउटै गीत रच्नुभएन, तरैपनि सबै गीतकारका सङ्ख्याभन्दा धेरै गीतका निम्ति विषयवस्तु उहाँ नै बन्नुभएको छ।

उहाँले एउटै कलेजको स्थापना गर्नुभएन, तर स्कूल र विश्वविद्यालयहरू सबै मिलेर पनि उहाँकै जति चेलाहरू आफ्नो भएको दाबी गर्न सक्दैनन्।

उहाँले कुनै पनि सेनाको नेतृत्व गर्नुभएन, न ता एउटै सिपाहीलाई भर्ती गर्नुभयो, न एउटै गोली चलाउनुभयो। तर इतिहासमै उहाँका भन्दा बढी स्वयंसेवकहरू आफ्नो भएको दाबी गर्न सक्ने कुनै पनि नरेश वा नेता छैनन् जसको आज्ञा सुनेर कैयौं शत्रुहरूले आफ्ना हातहतियारै त्यागेर आफ्ना जीवनहरू समेत समर्पण गरेका छन्।

उहाँले कहिल्यै मानसिक चिकित्साको अभ्यास गर्नुभएन, तर संसारका सम्पूर्ण डाक्टरहरूले भन्दा धेरैका टुटेका हृदयहरूलाई उहाँले नै निको पार्नुभएको छ।

विश्वका कैयौं ठाउँमा हरेक हप्ताको एक दिन व्यापार धन्दा बन्द हुन्छ र मण्डली भवनहरूमा सामूहिक रूपमा जुटेर उहाँलाई आराधना गर्नेहरूको ओइरो लाग्दछ।

विगतमा ग्रीस र रोमका अहङ्कारी शासकहरू आए अनि गए। विगतमा वैज्ञानिकहरू, विद्वानहरू र धर्मगुरुहरूका नामहरू आए अनि गए; तर यस मानिसका नाम भने प्रत्येक दिन फैलिँदैछ। आजको पुस्ता र उहाँको क्रूसको टंगाइको बीच झण्डै २००० वर्षको अन्तर भए तापनि उहाँ जिउँदो हुनुहुन्छ। हेरोदले उहाँलाई नष्ट गर्न सकेन र चिहानले उहाँलाई थुनेर राख्‍न सकेन।

–अमेरिकन ट्रयाक्ट सोसाइटीद्वारा प्रकाशित “अतुलनीय ख्रीष्ट” नामक पर्चाबाट साभार

बताउन मन रमाउँछ

बताउन मन रमाउँछ

मेरो व्यक्तिगत गवाही

प्रदेश श्रेष्ठ

परमेश्वर को हुनुहुन्छ र उहाँप्रति मेरो व्यक्तिगत जिम्मेवारी के हो भन्ने बारेमा मैले कहिल्यै गम्भीर भएर सोचेको थिइनँ। तर मेरो जीवनमा एउटा यस्तो दिन आयो जब मलाई आफ्नो सृष्टिकर्ता परमेश्वरको बारेमा सोच्न कर लाग्यो। २०३९ सालको भदौ महिनाको कुरा हो जब म अमेरिकाको न्यू मेक्सिको राज्यको सेन्ट प्याट्रिक्स् अस्पतालमा सरुवा रोगीलाई राखिने एउटा विशेष कक्षको शैयामा सिकिस्त बिरामी परेर नाजुक अवस्थामा पस्रिरहेको थिएँ। डाक्टरहरूले मेरो रोग बल्ल-तल्ल पत्ता लगाएछन्; रोगको औषधी त रहेछ तर त्यस औषधीको रियाक्सनले एका-दुई मान्छे मर्न सक्छन् भनेर डाक्टरले मलाई बताए।

आफू छाँगोबाट खसेजस्तै लाग्यो। औषधि लिने निर्णय त गरें तर त्यस रात मलाई निद्रा लागेन। मेरो मनमा एउटै मात्र प्रश्‍न खेलिरह्यो – म मरें भने म कहाँ पुग्छु होला? १८ वर्षको उमेरमा पहिलो पटक आफ्नो जीवनलाई नियाँलेर हेरें, आफूले आफैलाई जाँचें। तब मेरो विवेक पोल्न थाल्यो किनकि अहिलेसम्म मैले आफूलाई “राम्रो मान्छे” भनी ठानेको थिएँ तर अब भने मैले आफूलाई अन्तस्करणमा दुष्ट्याइँले ग्रस्त भएको पाएँ। स्वर्ग र नरक छ भने म नरकमा पुग्नेछु भन्ने मलाई लाग्यो।

मेरो धार्मिक पृष्ठभूमि

मेरो जन्म नेपालको तनहूँ जिल्लाको बन्दीपुर बजारमा भएको हो। घरमा हिन्दू चाडपर्व राम्ररी मनाइन्थ्यो। आमाले घरमा पित्तलका मूर्तिहरूको सामु नित्य पूजा-आजा गर्नुहुन्थ्यो र सानो छँदा उहाँको मुखबाट राम, कृष्ण आदिको कथा म खूब चाख लिएर सुन्ने गर्थें।

बुबाले मलाई काठमाण्डौंको सेन्ट जेवियर्स नामक रोमन क्याथोलिक धर्म मान्ने प्रायः गोरा पादरीहरूद्वारा सञ्चालित विद्यालयमा भर्ना गरिदिनुभयो। उक्त विद्यालयलाई प्रायः सबैले “इसाई विद्यालय” भन्ने गर्दछन्। त्यहाँ पढेको हुनाले मलाई इसाई धर्म कस्तो हुन्छ थाह छ जस्तो लाग्थ्यो। तर, बास्तवमा त्यहाँ हामीलाई न रोमन क्याथोलिक धर्मको बारेमा सिकाइयो न बाइबल नै पढाइयो। बाइबलको “दस आज्ञा” लाई भने कण्ठ गराइयो तर त्यो पनि परिवर्तित रूपमा किनभने “मूर्तिपूजा नगर्नू” भन्ने दसमध्ये दोस्रो आज्ञालाई सिकाइएन। त्यसैले इसाई धर्म हिन्दू धर्मजस्तै रहेछ भनेर मलाई लाग्नु स्वभाविक थियो। मरियमको मूर्ति र प्रत्येक कक्षा कोठाको कालोपाटीमाथि सजाइएको काठको क्रूस, पादरीहरूले घाँटीमा झुण्ड्याएको क्रूसको माला नै इसाई मूर्तिहरू रहेछन् भन्ने मलाई लाग्थ्यो।


‍सेन्ट जेवियर्स विद्यालयमा नौं वर्षको पठन-पाठनको क्रममा मैले नैतिक शिक्षा नपाएको होइन (जसको निम्ति म कृतज्ञ छु) तर येशू ख्रीष्टको बारेमा भने एउटै कुरा पाइनँ। येशू पूर्ण रूपमा परमेश्वर हुनुहुन्छ र २००० वर्ष अगाडि मानव देहमा स्वर्गबाट संसारमा आउनुभयो र हाम्रा पापका निम्ति क्रूसमा मर्नुभई तेस्रो दिनमा बौरनुभयो भन्ने बाइबलको आधारभूत तथ्यहरू, अहँ, मैले सेन्ट जेवियर्समा कहिल्यै सुनिनँ। म बाइबलमा भएको मुक्तिको सु-सन्देशको बारेमा पूर्ण रूपमा अनभिज्ञ थिएँ। दस कक्षा पुगुञ्जेल मेरो अनिश्चित व्यक्तिगत विश्वास भनेको यस्तो थियो – मानिस लगायत प्रकृतिका थोकहरू कुनै ईश्वरद्वारा बनिएका होइन्, बरु त्यत्तिकै संजोगले हुन आए र शारीरिक मृत्युपछि मानिस अस्तित्वहीन बन्छ। तर परमेश्वरप्रति म जवाफदेही छु र मेरो ख्रीष्टरहित प्राण-आत्मा अनन्त नरकतिर जाँदै छ भन्ने वास्तविकता मलाई थाह थिएन।

पापको महसुस

अब राती अस्पतालको शैयामा मैले आफूलाई ईश्वररहित, आशारहित र एकलो महसुस गरें। अतितको सम्झना मात्र आइरह्यो। पढाइमा मेहनत गरेथें, सफल भएथें, छात्रवृत्ति पाएर अमेरिकामा अध्ययन गरिरहेको अब एक वर्ष भएको थियो। साथीहरू र शिक्षकहरूले मलाई प्रायः मन पराउँथें। आफ्नो बारेमा म प्रायः सन्तुष्ट थिएँ, भविष्य उज्यालो देख्थें।

तर अब मैले आफूलाई अर्कै देखें। मेरा पापहरू एक पछि अर्को गरी मेरो विरुद्धमा साक्षीको रूपमा खडा भए। विद्यालयमा हुँदा मैले जाँचमा चोरेको, पढाइको सफलतामा घमण्डले फुलेर भित्र-भित्रै सहकक्षीहरूलाई तुच्छ ठानेको, साथीहरूलाई मैले कैयौं पटक आफ्नो घर-घरानाको बारेमा फुर्ति लगाएर ढाँटेंको, मन-मनमैं जवानीका अभिलाषाहरूमा डुबेको, बेलाबखत चोरेको कुराहरू मैले सम्झना गरें। मैले यस्ता र अरू थुप्रै दुष्ट्याइँलाई कहिल्यै घृणा गरेको थिइनँ बरु अरूले चाल पाउलान् भन्ने डरले मेरो पापलाई ढाक्ने प्रयास गरेको थिएँ।

तर मैले तीभन्दा डरलाग्दा पापहरू घर परिवारमा गरें। मैले उच्च आदर गर्नुपर्ने बा-आमालाई आफूले अटेरी भएर, आफ्नै जिद्दी गरेर, कैयौं पटक दु:खित पारें। आफ्नै दाजुप्रति हृदयभरि घृणाको भावना बोकें। आफूले भनेजस्तो नहुँदा घरमा बा-आमा, दाजुहरूसित घमण्ड गरें, रिस गरें, झगडा गरें। एक पटक रिसले आगो भई चिच्याई-चिच्याई मलाई जन्माउनुहुने आमालाई धेरै बेर सरापें। यो सम्झँदा त आजसम्मै मेरो मुटु काँपेर आउँछ, आँखामा आँसु आउँछ। अनगिन्ति पापहरूले मलाई पोल्न थाल्यो। हिन्दू भगवानका मूर्तिहरूलाई ढोगेर, क्याथोलिक शिक्षकहरूको पाउमा हुर्के तापनि म सत्य र जीवित परमेश्वरलाई चिन्दिनँथें। यस आशारहित अवस्थामा मैले न कुनै हिन्दू भगवान्, न बुद्ध, न अल्लाहलाई नै पुकार्न सकें। मलाई येशू ख्रीष्टको समेत विचार आएन। सत्यको सवालमा म पूर्ण रूपमा अन्धकारमा थिएँ। “ईश्वर” मात्र भनेर मनले पुकार्‍यो। “यदि तपाईं हुनुहुन्छ भने, मलाई मर्न नदिनुहोस्। अबदेखि म असल बन्नेछु।”

यस्तो कबूल गरे तापनि बाइबलमा परमेश्वरले मानिसको हृदयको अवस्थाको बारेमा बताउनुभएको कुरा जान्दिनँथें। बाइबलमा लेखिएको छ “मानिसको हृदय सबैभन्दा छली हुन्छ र त्यसलाई निको नहुने रोग लागेको छ”। अहम-केन्द्रित नीच अस्तित्वबाट आफैले आफैलाई बदल्न असम्भव छ भनेर मैले सिक्न बाँकी नै थियो।

विस्तारै औषधीले काम गर्‍यो र मलाई सुधार भयो। मलाई डिस्चार्ज गरियो। तर म जति राम्रो भएँ त्यति नै मैले आफ्नो विवेकले महसुस गरेको गम्भीर कुराहरूलाई आफ्नो मनको एउटा कुनामा धकेलिँदिएँ। केही महिना पछि कसैले मेरो स्वस्थ्यको बारेमा सोध्दा “भाग्यले साथ दियो” भनेर मैले हल्का जवाफ दिएँ। सोध्नेले अनौठो प्रत्युत्तर दिए, “शायद भाग्यले होइन कि?”

सुसमाचारको ज्योति

ती दिनहरूमा म अमेरिकाको न्यू मेक्सिको राज्यस्थित आर्मण्ड ह्यामर यूनाइटेड वर्ल्ड कलेज नाम गरेको एउटा अन्तराष्ट्रिय कलेजमा अध्ययनरत थिएँ। संसारको करिब ५० भन्दा बढी देशको प्रतिनिधित्व गर्ने २०० जना मात्र विद्यार्थीहरू पढ्ने सानो कलेज थियो त्यो। सबैले सबैलाई चिन्थे। हामी १७ देखि १९ वर्षका थियौं।

त्यहाँको पढाइ अवधि दुई वर्षको थियो, सो पूरा भयो। तब संसारका विभिन्न देशका साथीहरूबाट सम्भवत: सधैंको निम्ति भनेर विदा हुनुपर्‍यो। हामीमध्ये दुई-चारजना क्याम्पसमै सानोतिनो काम गर्दै गर्मी बिदा कटाउँदै बस्यौं। कलेजको एकजना शना नाम गरेकी साथीको आमाले मलाई बेलाबखत चिठ्ठीपत्र पठाउने गर्नुहुन्थ्यो जो आजसम्म अमेरिकाको नेब्रास्का राज्यमा बसोबास गर्नुहुन्छ। “शायद भाग्यले होइन कि?” भन्ने उहाँ नै हुनुहुन्थ्यो।

एकदिनको कुरा हो, अरू बेलाजस्तै उहाँको एउटा पत्र आइपुग्यो। खामबाट पत्र झिकेर जोर्डन देशको साथीलाई पढेर सुनाउन थालें। यसरी पत्र पढेर सुनाउँदै गर्दा पत्रको एउटा ठाउँमा पुग्दा मैले अरू पढ्नै सकिनँ। त्यहाँ लेखिएको एउटा कुराले मेरो हृदयमा अनौठो प्रकारले छोयो, आँखाभरि आँसु आयो। त्यहाँ यस्तो लेखिएको थियो। गत आइतवारको दिन उहाँले इसाईहरूको सभा हुने चर्चघरमा एउटा यस्तो सामूहिक भजन गाइरहनुभएको रहेछ:

बताउन मन रमाउँछ रहस्य स्वर्गको
ख्रीष्ट येशूको महिमा अनि प्रेम प्रभु ख्रीष्टको
बताउन मन रमाउँछ, निश्चय यो सत्य छ
जसै नमेट्ने तृष्णा, यसैले मेट्दछ

बताउन मन रमाउँछ, कहानी उदेकको
सुनौला सपनाभन्दा अनमोल अचम्मको
बताउन मन रमाउँछ, मुक्ति पाएँ कस्तो
यसैले तिमीलाई म सुनाउँछु गीत यसको
बताउन मन रमाउँछ, यो गीत अनन्त मेरो
पुरानो त्यो कहानी, येशू र प्रेम उनको।

निसन्देह: उक्त भजन पहिले धेरै पटक गाइसकिएको थियो तर त्यस दिन ती शब्दहरूले उहाँको हृदयलाई घच्-घच्याएछ। गत हिउँदे विदामा उहाँको घरमा थुप्रिएका विदेशी विद्यार्थीहरूको सम्झना आएछ उहाँलाई, ती विद्यार्थीहरू जसले उहाँले चिन्ने मुक्तिदाता प्रभु येशू ख्रीष्टलाई चिन्दैनथे, अनि उहाँलाई विशेष गरी मेरो सम्झना आएछ। उहाँले आफैलाई सोध्नुभएछ, “एकमात्र मुक्तिदाताको बारेमा बताउन के म साँच्चै रमाउँछु त?” यसरी उहाँ मलाई लेख्‍न र येशू ख्रीष्ट नै संसारको एकमात्र मुक्तिदाता हुनुहुन्छ भन्ने निश्चयताको बारेमा बताउन अभिप्रेरित हुनुभएछ। साथै, येशू ख्रीष्टमा व्यक्तिगत विश्वास नराख्‍ने म जस्ता व्यक्तिहरूसित उहाँको अनन्त र स्थायी सम्बन्ध हुन नसक्ने कुरा पनि उहाँले चिठ्ठीमा प्रेमपूर्वक थप्नुभएको कुरा मैले पढें। यी शब्दहरूले मलाई गहीरो प्रभाव पार्‍यो यद्यपि ती सबै कुरा बुझ्न सकिनँ। त्यसबेलासम्म कसैले पनि त्यस्ता कुराहरू त्यस प्रकारले मलाई व्यक्त गरेको थिएन।

हंगकंगको एकजना एनी नाम गरेकी चिनीयाँ साथीसित मेरो निकट सम्बन्ध थियो। उनको विचार बुझ्नलाई मैले पत्रको त्यस हरफलाई दुरुस्तै सारीकन पठाइदिएँ। छिट्टै उनको लामो पत्र आयो। शनाकी आमाले मलाई येशू ख्रीष्टको सु-समाचार सुनाउनुभएकोमा उनले खुशी व्यक्त गरीन्। उनले पनि मलाई येशूको सु-समाचार बताउन चाहेकी तर “प्रचार” गर्न आफू अयोग्य ठानेकीले चूप बसेकी कुरा बताइन्। साथै, उनले बताइन्, म ख्रीष्टियन बनेको खण्डमा मेरो हिन्दू परिवारसित मेरो सम्बन्ध बिग्रन सक्ने शंका लागेकोले उनी मलाई ख्रीष्टको बारेमा बताउन हिच्किचाएकी थिइन्। तर अब, उनले लेखिन्, ख्रीष्टको सुसमाचार मलाई नबताउन उनलाई विश्वस्त तुल्याउने त शैतान रहेछ। पत्रमा बाइबलका थुप्रै खण्डहरू उद्धरण गर्दै उनले मलाई परमेश्वरबाटको मुक्तिको उपाय बताइन्। उनले बताइन्, येशू ख्रीष्टलाई आफ्नो व्यक्तिगत प्रभु र मुक्तिदाता भनी विश्वास गरेर परमेश्वरको प्रिय सन्तान बन्नु नै हामीप्रति उहाँको सदिच्छा हो किनभने यसैका लागि परमेश्वरका पुत्र येशू ख्रीष्ट स्वर्गबाट यस संसारमा आउनुभई, हाम्रा पापहरूका निम्ति क्रूसमा मर्नुभएर तेस्रो दिनमा बौरेर उठ्नुभयो। लिरोइ नाम गरेको सिङ्गापुरको अर्को ख्रीष्टियन साथीले विदाइको बेलामा उनलाई यसरी भनेको कुरा पनि उक्त पत्रमा एनीले लेखिन् — “विछोडमा हामी दु:खित छौं, अनि यस संसारमा हाम्रो भेट फेरि कहिल्यै नहुन सक्छ। तरैपनि एउटा कुरा निश्चित छ — म, तिमी र शना एक दिन स्वर्गमा अवश्य भेट हुनेछौं…”

उक्त पत्र पढेपछि मेरो मनमा हलचल मच्चियो। मेरो पहिलो प्रतिक्रिया यस्तो थियो, म एक हिन्दूलाई धर्म परिवर्तन गराउन खोज्ने कत्रो आँट यो केटीको? अनि हाम्रा त्यति धेरै मित्रहरूलाई एकातिर पन्छाएर, ऊ र उनका दुई ख्रीष्टयन मित्रहरू मात्रै स्वर्ग पुग्ने भनेर लेख्‍ने कत्रो दु:सहास?

तर, दिमाग ठण्डा भएपछि, एनी कस्ती व्यक्ति हुन् भन्ने कुरालाई स्मरण गर्दा, मैले यो महसुस गर्नैपर्‍यो, उनले यी सबै कुराहरू मेरै भलाइका निम्ति निस्वार्थ भावनामा लेखेकी हुन्।

मैले आफ्नो स्वाभाविक पापपूर्णताको महसुस प्रथम पटक यो भन्दा एक वर्ष अघि अस्पतालमा हुँदा गरेर त्यसलाई स्वीकार पनि गरेको थिएँ। अब साथीको पत्रमा बाइबलको प्रस्ट घोषणा पढें,

“किनकि सबैले पाप गरेका छन् र परमेश्वरको महिमारहित हुनगएका छन्” (रोमी ३:२३)।

साथै, तत्कालै विश्वास नगरे तापनि त्यस पत्रमा सु-समाचारको अति सुन्दर शब्दहरू पढें,

“किनभने परमेश्वरले संसारलाई यस्तो प्रेम गर्नुभयो उहाँले आफ्नो एकमात्र जन्माइएको पुत्रलाई दिनुभयो; उहाँमाथि विश्वास गर्ने कोही पनि नष्‍ट नहोस् तर उसले अनन्त जीवन पाओस्” (यूहन्ना ३:१६)।

मेरी साथीले बताइन् कि परमेश्वरको प्रिय पुत्र, येशू ख्रीष्ट, क्रूसमा मर्नुभई हाम्रा पापहरूको दण्डको खातिर दुःख भोग्नुभयो र मूल्य चुक्ता गरिदिनुभयो र यदि हामीले येशू ख्रीष्टमा विश्वास गर्‍यौं भने हामीले आफू पापी भएको कारण भोग्नुपर्ने अनन्त दण्डबाट बच्नेछौं। यसको पुष्टि गर्दै बाइबलबाट यो उद्धरण गरिन्,

“पापको ज्याला मृत्यु हो तर परमेश्वरको अनुग्रहको वरदानचाहिँ हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टमा अनन्त जीवन हो” (रोमी ६:२३)।

रातको अबेरसम्म म सोचाइहरूमा डुबिरहें। मेरो मनमा सबभन्दा बढी खुलदुली ल्याउने चाहिँ त्यस पत्रमा उद्धृत गरिएको बाइबलको एउटा यस्तो वाक्य थियो:

“जसले पुत्रमाथि विश्वास गर्छ उसँग अनन्त जीवन हुन्छ: र जसले पुत्रमाथि विश्वास गर्दैन उसले जीवन देख्‍नेछैन तर परमेश्वरको क्रोध त्यसमाथि रहन्छ”(यूहन्ना ३:३६)।

मेरो मनमा विचारहरूको द्वन्द चल्न थाल्यो: एकातिर, बाइबल कसरी साँचो हुन सक्ला र, जब कि नेपालमा करोडौंले येशू भन्ने नामधरि सुनेका छैनन्। अर्कोतिर, यदि बाइबल साँचो नै हो भने मैले आफ्ना पापहरूका लागि अनन्त दण्ड भोग्नै पर्नेछ। एकातिर, बाइबल साँचो हुन सक्ने सम्भावनालाई म स्वीकार गर्न चाहिनँ भने अर्कोतिर बाइबल, आखिरमा, साँचो हुन सक्ने सम्भावनलाई पन्छाउन पनि सकिनँ। यही नै हो भन्न मसित वास्तविक सत्य-तथ्यको ज्ञान थिएन, “विश्वास” गर्ने कुरा त परै जाओस्।

एकपछि अर्को गरी मभित्र थुप्रै प्रश्‍नहरू उठ्न थाले। येशू को हुन्? मैले उहाँमाथि विश्वास गर्नु पर्ने कारण के हो? उहाँमाथि विश्वास गर्नु भनेको के हो? ख्रीष्टियनहरू मात्र स्वर्ग जाने किन? हिन्दू, बौद्धमार्गी र मुसलमान किन जान नपाउने? येशू ख्रीष्ट को हुन्? के उनी हिन्दू किंवदन्तिका मानव-कल्पित भगवानहरू जस्तै हुन् कि उहाँ वास्तविक व्यक्ति हुन्? यदि बाइबल सत्य हो भने म साँच्चै नै हराएको छु र अनन्त दण्डको खतरामा छु। तर यो सत्य नै हो त? म कसरी पक्का गरी जानूँ?

येशू ख्रीष्टको बारेमा सत्य-तथ्य पत्ता लगाउने तीब्र इच्छाका साथ मैले सोधखोज गर्न थालें। तर, अचम्म, मैले जसलाई सोधे पनि जवाफ पाउन सकिनँ, कसैलाई मतलब समेत थिएन। अरे! ख्रीष्टियन धर्म त गोराहरूको धर्म भन्थे! खै त, म अमेरिकामा छु तर एउटै गोराले मलाई येशूको बारेमा बताउन सक्दैन! यो मेरो लागि औधी शिक्षामूलक बन्यो किनकि यसबाट मैले यो महसुस गर्न थालें कि अमेरिका लगायत पश्चिमेली संसारका सबै मानिसहरू ख्रीष्टियनहरू हुन् भन्ने मैले बोक्दै आएको धारणा त सरासर गलत रहेछ! मैले सोच्न थालें, “त्यसो भए इसाइत्व सम्बन्धी मैले अरू के कस्ता गलत धारणारूलाई साँचो ठान्दै आएको छु होला त?” खुल्दुली बढ्यो, अब मलाई नबुझी भएन।

एक दिन म क्याम्पसको पुस्तकालयभित्र छिरें। मलाई लाग्यो, कुनै न कुनै पुस्तकले मेरो प्रश्‍नहरूको उत्तर दिन सक्नु पर्ने हो। इन्साइक्लोपिडिया ब्रिटानिकाको मोटो एउटा ठेली पल्टाएँ, “धर्म र दर्शनशास्त्र” विषयलाई लिएर। एउटा लेख त्यहाँ पढेपछि म जीवनको प्रथम पटक निश्चित भएँ कि येशू ख्रीष्ट, किंवदन्ति नभएर, एक ऐतिहासिक व्यक्ति नै हुनुहुँदो रहेछ। अर्को दिन क्याम्पसको एउटा आवासलयको बैठक कोठामा कसैले फ्याँकेको बाइबल भेटियो। अर्को ठाउँमा यूहन्नाको सुसमाचारको पुस्तिका भेटियो। म पढ्न थालें किनकि एनीले पत्रमा बाइबल पढ्न सुझाव दिएकी थिई।


बेलाबखत क्याम्पसको ऐतिहासिक भवन हेर्नलाई मान्छेहरू आउँथे। एक दिनको कुरा हो, लास क्रूसेस शहरबाट आएका एक वयस्क जोडीलाई मैले भ्रमण गराउँदै थिएँ। भ्रमणको अन्तमा उनीहरूलाई विदा गरें। वयस्क जोडीले आफ्नो गाडीको ढोका खोलेपछि, पत्‍नी चाहिँले मलाई इशारा गर्दै बोलाइन्। भ्रमण गराए वापत पैसा नलिनू भनेर हामीलाई क्याम्पसको नियम बताइएको थियो। मनमनै सोच्दै गाडीतर्फ लम्कें, पक्कै पनि पैसा दिनलाई मलाई बोलाएकी हुन् – लिऊँ क्यारे। तर होइन रहेछ! उनले त एक प्याकेट पुस्तिकाहरू मेरो हातमा राखिदिइन् जुन पुस्तिकाहरू परमेश्वरकै बारेमा हुन् भनेर मैले थाह पाएँ। तिनलाई लिएर म नजिकैको एउटा क्याम्पस भवनभित्र छिरें र काम्दै गरेको हातहरूले पारदर्शी प्लास्टिकको खोललाई च्यातेर “मुक्तिको बाटो” शीर्षक भएको पुस्तिका निकालें। अब मलाई लाग्यो, म परमेश्वरदेखि भाग्न सक्दिनँ। उहाँले मलाई चारैतिरबाट घेर्नुभएको छ! दुई-तीन हप्‍ताकै अवधिभित्र यी सबै घटनाहरू घटे: नेब्रास्काबाट एउटा पत्र, हंगकंगबाट अर्को पत्र, बैठक कोठामा भेटिएको बाइबल र अब यी थप पुस्तिकाहरू, त्यो पनि अपरिचित व्यक्तिबाट जसलाई मेरो मनमा त्यही घडी चलिरहेको खुलदुलीको बारेमा केही थाह थिएन! तर अर्को मनले यसरी तर्क गर्न खोज्यो, यो केही होइन, संजोग मात्र हो।

करिब एक हप्‍तापछिको कुरा हो, उही लास क्रूसेस घर भएकी एउटी साथी आईन् र म र अर्को साथीलाई आफ्नो घरमा सँगै जान निमन्त्रणा गरिन्। लास क्रूसेस जाँदा मैले साथमा बाइबल, पुस्तिकाहरू र अर्को एउटा पुस्तक पनि लगें जुन पुस्तकचाहिँ मैले खूबै चाख लिएर पढ्न थालेको थिएँ। जश म्याकडोवेलद्वारा लिखित एभिडेन्स् द्‍याट डिम्यान्डस् ए भर्डिक्ट नामक उक्त पुस्तक शनाकी बुबाले मलाई गत हिउँदे बिदामै दिनुभएको थियो, तर त्यसमा के छ वास्तै थिएन, पढ्ने त कुरै भएन। तर आफ्नो मालमत्तासित यो भेटिएपछि मैले यसलाई ध्यानपूर्वक पढ्न थालें।

एक पछि अर्को गरी मेरा प्रश्‍नका सन्तोषजनक जवाफहरू यस पुस्तकबाट पाउन थाल्दा म छक्क परें। लास क्रूसेसको साथीको घरमा एक्लै हुँदा घण्टौंसम्म पढ्थें, सोच्थें। बाइबल प्राचीन लेखोट भएर पनि ऐतिहासिकरूपमा अचूक छ भनी म निश्चित भएँ। अब मैले जानें, करिब २००० वर्ष अगाडि प्यालेस्टाइनको यहूदिया प्रान्तमा पोन्तियस पिलातस राज्यपाल रहँदा येशू ख्रीष्ट, निर्दोष भएर पनि, एउटा रोमी क्रूसमा टँगाइनुभएको रहेछ। मैले यो पनि जानें आफू परमेश्वरको अनन्त पुत्र भएको प्रस्ट दाबी येशू ख्रीष्टले गर्नुभएको थियो। साथै यो पनि उहाँको दाबी थियो, मानव इतिहासको प्रत्येक व्यक्तिका पापको दण्ड पर्याप्‍त रूपमा तिर्ने एउटै उपायस्वरूप उहाँले आफ्नो प्राण बलिदानस्वरूप क्रूसमा अर्पण गर्ने हेतुले उहाँ अनादिदेखिको परमेश्वर हुनुभएर पनि मानिस बन्नुभई संसारमा आउनुभएको थियो। कुनै पनि व्यक्तिले आफ्नो पापको अनन्त दण्डदेखि बाँच्न सक्नलाई उहाँमाथि व्यक्तिगतरूपमा हृदयदेखि विश्वास गर्नुबाहेक अन्य विकल्प नरहेको उहाँको दाबी थियो।

अझ, अर्को कुराले म निकै प्रभावित भएँ, त्यो थियो इतिहासकै अद्वित्तीय घटना, अर्थात् येशू ख्रीष्टको शारीरिक बौरिउठाइ जुनचाहिँ उहाँको मृत्यु र दफनको तीन दिन पश्चात् भएको अद्‍भुत घटना थियो। महम्मदको पार्थिव शरीर चिहानमै अन्त भयो, कन्फुसियस बौरेर उठेनन्, गौतम बुद्धका शारीरिक अवशेषचाहिँ ठाउँ-ठाउँमा वितरण गरिए। तर उहाँको निश्चितरूपमा भएको मृत्यु र दफन पछाडि, येशू ख्रीष्ट पाँच सय भन्दा बढी प्रत्यक्षदर्शीहरूद्वारा देखिनुभयो, धेरैले उहाँलाई हातैले छोए, उहाँसित कुराकानी गरे। पक्कै पनि उहाँ एक धार्मिक गुरु र शिक्षक मात्र हुनुहुन्न। उहाँ बढी हुनुहुन्छ। यदि येशूले आफू परमेश्वरको बराबरी हुनुभएको कुरालाई प्रस्ट भाषामा दाबी गर्नुभएको हो भने उहाँलाई जतिसुकै महान् मानिसको संज्ञा दिए पनि त्यो त उहाँलाई झूटा भनी दोष्याउनु बराबर हुँदैन र? अनि कुनै पनि झूटा व्यक्तिलाई असल भन्न सकिन्न। त्यसैले उहाँले आफू जो हुँ भनी दाबी गर्नुभएको थियो सो हुनु नै पर्छ, किनकि येशूलाई झूटा भन्न कसले आँट गर्ला र? जति पढें त्यति नै मलाई लाग्यो, सत्य‍-तथ्यको प्रमाण यति सफा छ, सबै नै किन ख्रीष्टियन बन्दैनन् होला?

मेरा व्यक्तिगत प्रभु र मुक्तिदाता

लास क्रूसेसमा रहँदा, केही हप्‍ता अघि क्याम्पस भ्रमणमा आएका वयस्क जोडी, स्मोकि र मेरी ब्लान्टनको कुरा गर्दै मलाई उहाँहरूले आफ्नो र्‍याञ्चमा आएर मनोरञ्जनस्वरूप घोडा चढ्न निम्तो दिनुभएको कुरा मैले साथीहरूलाई बताएँ। फोन गरेपछि हामी र्‍याञ्चमा गयौं। घोडा चढ्ने रमाईलो भ्याएपछि श्रीमति ब्लान्टनले हाम्रो निम्ति तयार पार्नुभएको जलपान लिन बस्यौं। खानु अघि उहाँको पतिले प्रार्थना गर्नुभयो। आदरपूर्वक आफ्नो शिर निहुराईकन उहाँले प्रार्थना गर्नुभएको दृश्य म कहिल्यै विर्सन्नँ।

साथीको घरमा फर्केपछि, आफ्नो कोठामा गई अझ पढें। पुस्तकको पछाडिपट्टि एउटा प्रार्थना लेखिएको रहेछ। त्यहाँ व्यक्त गरिएजस्तै मैले पनि आफूलाई येशू ख्रीष्टको खाँचो महसुस गरेको एउटा पापीको रूपमा देखिरहेको थिएँ। त्यसबेला सम्ममा आफूमा आइसकेको परिवर्तन देखेर आफै छक्क परिरहेको थिएँ। परमेश्वर र येशू ख्रीष्ट र बाइबललाई मैले केही हप्‍ता अगाडिसम्म कति फरक तरिका सोच्ने गर्थें! बेलाबखत मैले पत्ता लगाउन थालेका कुराहरूबाट मेरा दुई मित्रहरूलाई बताउन खोज्थें। एक दिन दुवैजना मकहाँ आए। एउटाले भन्यो, “तिमी ख्रीष्टियन बन्न चाहन्छौ भने म फलानो चर्चसित सम्पर्क गराइदिन सक्छु।” उनी सायद ठट्टा गर्दै थिइन् (म जान्दिनँ) तर मैले यस प्रकारले जवाफ दिएँ, “मैले विश्वास गरिसकें। तिमीहरूले पनि विश्वास गर्नुपर्छ। बाइबलले भनेको सबै सत्य रहेछ।” उनले सोधी, “तिम्रो हिन्दू परिवारले यसलाई कसरी लिन्छ होला नि?” यो सुनेपछि मेरो आँसु थाम्न सकिनँ किनभने ख्रीष्टबिहीन भएकाले उहाँहरू अनन्त विनाशतर्फ लम्किरहनुभएको छ भन्ने कुरा मैले महसूस गरें।

एकातिर शोकित हुँदै तरैपनि अर्कोतिर बयान गर्न नसकिने आनन्दले आनन्दित हुँदै, त्यस रात मैले शनाकी आमालाई र हंगकंगकी एनीलाई कृतज्ञता व्यक्त गर्दै आफूले येशू ख्रीष्टलाई आफ्नो व्यक्तिगत मुक्तिदाता र प्रभुको रूपमा ग्रहण गरेको खबर लेखें। साथै मैले नेपालमा हुनुभएको मेरो परिवारलाई पनि प्रभु येशू ख्रीष्टलाई व्यक्तिगत रूपमा चिन्नु कति सुन्दर कुरा रहेछ भनेर लेखें। येशू ख्रीष्ट यस संसारमा स-शरीर आउनुभएको परमेश्वरको पुत्र हुनुहुन्छ जो मेरा लगायत सारा संसारका पापहरूका निम्ति मर्नुभयो र उहाँद्वारा परमेश्वरकहाँ आउने जतिलाई उहाँले पूर्ण रूपममा बचाउन सक्नुहुन्छ किनकि उहाँ मृत्युबाट बौरनुभई सदाका निम्ति जीवित हुनुहुन्छ। “बाटो, सत्य र जीवन म नै हुँ; मद्वारा बाहेक कोही पनि पिताकहाँ आउँदैन” (यूहन्ना १४:६)। आफ्नो बिस्तारामा पल्टँदै गर्दा मैले अब चिन्न थालेको मेरो स्वर्गमा बस्नुहुने पिता परमेश्वरसित कुरा गर्न थालें। यो मेरो लागि अति स्वभाविक कुरो थियो। उहाँले मेरो प्रार्थना सुन्दैहुनुहुन्छ भनेर मलाई पक्का थियो। म अति खुशी थिएँ। यस्तो अनुभव मैले पहिला कहिल्यै गरेको थिइनँ।

२०४० सालको श्रावण महिनाको त्यस दिनदेखि आजसम्म मैले थाह गर्दै आएको छु परमेश्वरको सन्तान हुनु भनेको के हो, र अनुग्रह र कृपाले मुक्ति पाउनु भनेको के हो। अनुग्रह, किनभने म केही पाउन योग्यको छैन, तर मैले सब थोक पाएको छु — पापहरूको क्षमा, परमेश्वरको सन्तान हुने हक, परमेश्वरसित सङ्गति, अनन्त जीवन, स्वर्गमा अविनाशी सम्पत्ति अनि अरू थुप्रै, थुप्रै आत्मिक आशिषहरू! कृपा,किनभने म अनन्त दण्ड पाउन योग्य थिएँ तर उहाँले मलाई आउनेवाला परमेश्वरको क्रोधदेखि बचाउनुभएको छ किनकि जब येशू ख्रीष्ट क्रूसमा मर्नुभयो, उहाँले मेरो सट्टामा परमेश्वरको क्रोधको दण्ड भोग्नुभयो जुन दण्ड मैले भोग्नुपर्नेथ्यो। सारा संसारकै निम्ति मुक्तिदाता येशू मर्नुभएको हो, तपाईंको निम्ति पनि हो।

प्रिय मित्र, मैले कुनै “धर्म” पाएँ भन्दिनँ तर परमेश्वरसित एउटा वास्तविक र आशिषमय सम्बन्ध पाएको छु। तपाईंले पनि येशू ख्रीष्टलाई नियालेर हेर्नुभएकोहोस् जोबिना परमेश्वरसित ठीक हुने अरू कुनै उपाय छँदै छैन।

महान् प्रभु परमेश्वर
पवित्र तपाईंको नाम
अब गर्छौं जीवनको पलपलमा,
केवल तपाईंको प्रशंसा सम्मान।

पापको भारी बोकेका हामी
बाँच्ने कुनै आशा थिएन
तर तत्पर भयौ दण्ड भोग्न
स्वीकार गर्‍यौ त्यो श्रापति क्रूसलाई

छैन अब कुनै त्रास र डर
राखेका छौं हामीले ख्रीष्टमा भर।

— आर नेपाल