शरण लामाको संक्षिप्त संस्मरण

शरण लामाको संक्षिप्त संस्मरण

 

प्रदेश श्रेष्ठ

शरण लामा (स्याङ्तान) को जन्म २०४८ साल भदौ ३० गते भएको थियो र २२ वर्षको कलिलो उमेरमा ब्लड क्यान्सर रोगको उपचार गर्दागर्दै काठमाडौंमा २०७० साल बैशाख १२ गतेका दिन उहाँको मृत्यु भयो। उहाँ मकवानपुर जिल्ला, टिष्टुङ्ग गाविसको चित्रे गाउँको बासिन्दा हुनुहुन्थ्यो।

शरण लामा, कृष्ण बहादुर स्याङ्तान र सानु स्याङ्तानका चार छोराछोरी मध्येमा कान्छा छोरा हुनुहुन्थ्यो। उहाँ मृदुभाषी र कोमल स्वभावको हुनुहुन्थ्यो र उहाँकी आमाको अनुसार बचपनदेखि नै कुनै सानो कुराले चोट पुर्‍याइँदा पनि साह्रै दुःखित बन्ने खालको एक भावुक व्यक्ति हुनुहुन्थ्यो। सानो केटो छँदा उहाँ गाउँघरमा विवाह आदिमा बजाइएको जस्तोसुकै बाजाको तालमा पनि नाँच्न सक्ने भनेर चिनिनुभएको थियो।

१४ वर्षको उमेरमा उहाँ सुसमाचारको सार्वजनिक प्रचार सुन्नलाई आफ्‍नो पूरै परिवारका साथ उपस्थित हुन थाल्नुभएको थियो र त्यसको थोरै समयपछि नै येशू ख्रीष्टलाई आफ्‍नो व्यक्तिगत प्रभु र मुक्तिदाताको रूपमा सार्वजनिक रूपमा स्वीकार गर्नुभयो। टिष्टुङ्ग देउरालीमा शरणकै घरको छिँडीबाहिरको एउटा साँघुरो खुला बरन्डामा भेला हुने गरेको एक दर्जन जति मानिसहरूको सभामा, सबैभन्दा कम उमेरको भएता पनि, परमेश्वरलाई आफ्‍नो मुख खुलेर सार्वजनिक रूपमा प्रार्थना गर्ने पहिलो व्यक्ति उहाँ नै हुनुहुन्थ्यो भनेर शरणकी आमा सम्झना गर्नुहुन्छ। त्यसपछि उहाँ प्रभु र मुक्तिदाता येशू ख्रीष्टको व्यक्तिगत ज्ञानमा नियमित रूपमा बढ्दै जानुभयो र खाँटी शिक्षाको सठीक ज्ञान हासिल गर्नुभयो र अरुहरूलाई उनीहरूका प्रश्नहरूको जवाफ दिएर सहायता गर्न सक्ने मात्र नभई विश्वासीहरूलाई आवश्यक पर्दा शास्त्रसम्मत तवरले अर्ती र चेतावनी दिन पनि सक्ने हुनुभयो।

सङ्गीतमा झुकाव भएको शरणले चाँडै गीतार बाहेक, एउटा सानो निर्देशिका पुस्तिकाको मदतले, किबोर्ड बाजा समेत बजाउन आफै सिक्नुभयो र त्यसलाई सुन्दर ढङ्गले बजाएर प्रभुको सेवा गर्न थाल्नुभयो जुनचाहिँ पालुङ मण्डलीको साप्‍ताहिक सार्वजनिक आराधनाको एक महत्त्वपूर्ण अङ्ग थियो। उहाँले दर्जनौं आत्मिक गीतहरू रचना गर्नुभयो जसमध्ये उहाँलाई विशेष मन पर्ने एउटा चाहिँ थियो: “ख्रीष्टको प्रेमदेखि हामीलाई, कसले अलग पार्ला?” जुनचाहिँ रोमी ८:३५-३८ मा आधारित छ र विजयउल्लोसित लयमा रचिएको छ। उहाँले मण्डली क्लर्क र लाइब्रेरियनको रूपमा पनि विश्वासयोग्य सेवा पुर्‍याउनुभयो। आफ्‍नो उमेरभन्दा पाको हुनुभएकोले उहाँलाई अगुवाहरूको बैठकहरूमा पनि समावेश गरिन्थ्यो जसमा उहाँले नम्रतापूर्वक मूल्यवान् सल्लाह-सुझाव दिने गर्नुहुन्थ्यो।

द्वन्द्वकालको खतराले ५ कक्षामा पढाइ छुटाउनुपरे तापनि पछिबाट उहाँले पढ्ने नै अठोट गर्नुभयो र १८ वर्षको उमेर पुगेर पनि पुनः स्कूलमा भर्ना हुनुभयो। जेहनदार र मेहनती विद्यार्थी हुनुभएकोले उहाँले प्रायः प्रथम वा द्वित्तीय स्थान हासिल गर्नुहुन्थ्यो र एक पटक स्कूलको उत्कृष्ट विद्यार्थीको उपाधि पनि प्राप्त गर्नुभयो। तर ९ कक्षाको वार्षिक परीक्षा दिने बेलातिर लूकेमिया रोगका गम्भीर लक्षणहरू देखा पर्ने थाले जुन बेलाको कठिन अवस्थामा पनि चर्चमा चलिरहेको बाइबल तालिममा सहभागी भई किबोर्ड बजाएर सेवा गर्न पछि हट्नुभएन। तर अस्पतालमा भर्ना भएर आफ्‍नो जीवन यात्रा छिट्टै अन्त हुन सक्ने कुराको महसुस गर्न थाल्नु भएपछि, प्रभुले उहाँलाई पुनः उठाउनुभएको खण्डमा, स्कूल फिर्ता नगईकन आफ्‍नो पूरै जीवनले प्रभुको सेवा गर्ने आफ्‍नो इच्छा पटक-पटक व्यक्त गर्नुभयो जुन स्कूलको पढाइले उहाँलाई सायद बढी नै व्यस्त बनाएको पनि थियो। तर त्यसो नहुनु रहेछ। सीमित समयको लागि, राम्रै उद्देश्य राखेर पनि, दोस्रो स्थानका कुराहरूलाई प्राथमिकता दिनुको सट्टा, पढाइ, पेशा, बसाइ-सराइ, विवाह जस्ता हरेक महत्त्वपूर्ण निर्णयमा प्रभुको सिद्ध इच्छा खोज्दै कति होशियारीसाथ हामी हिँड्नुपर्ने रहेछ भन्ने कुरा यसबाट सिक्न सकिन्छ।

तरैपनि शरणको जीवनको सायद सबैभन्दा उल्लेखनीय कुरा चाहिँ उहाँका अन्तिम तीन हप्‍ताका दिनहरू थिए जब उहाँ अस्पतालमा भर्ना गरिनुभयो जुन अवधिभित्र हाम्रा बुद्धिमानी र अनुग्रही र सार्वभौम परमप्रभुले उहाँको विश्वासलाई सिद्ध बनाउन उहाँलाई शारीरिक दुःखहरूको जाँच भएर जान दिनुभयो जुन विश्वास आगोले जाँचिएको सुनभन्दा बहुमूल्य हुन्छ। आफ्‍नो यात्राको अन्ततिर नजिकिँदै जाने क्रममा उहाँ आफ्‍नो विश्वासको आँखाले स्वर्गीय क्षितिजलाई अब पहिला भन्दा ज्यादै सफासँग देख्न सक्ने भएको जस्तै हुनुभयो र उहाँ विश्वासको कर्ता र सिद्ध पार्नुहुने येशूलाई मात्र हेर्दै त्यस अन्तिम निशानातिर दगुर्नुभएको जस्तै लाग्यो हामीलाई। उहाँले अघिल्तिर हेर्नुभयो, पछिल्तिर होइन। उहाँले आफूलाई परमेश्वरको सिद्ध इच्छामा खुशीसाथ पूरै सुम्पनुभएको छ भन्ने कुरामा कसैलाई शङ्का थिएन। उहाँलाई अस्पतालमा भेट्न जानुभएको लिण्डा दिदीले यसरी बयान गर्नुभयो, “शरणको बारेमा भन्नुपर्दा उसको उत्साह ज्यादै माथि छ। एकदमै उज्यालो मुख गरेर उसले भन्यो, ‘प्रभुले मलाई साँच्ची नै सहायता गर्दै हुनुहुन्छ र डाक्टरहरूले मेरो खुट्टाको पैतालादेखि टाउकोको टुप्पासम्मै क्यान्सर भेटे भने पनि ठीकै छ किनकि म प्रभुको इच्छा चाहन्छु, त्यो जेसुकै किन नहोस्।'”

उहाँले विशेष गरी आफ्‍ना अन्तिम दिनहरूमा बोल्नुभएका शब्दहरूले र उहाँको व्यवहारले दुवै विश्वासी र अविश्वासीहरूलाई  मेटेर नमेटिने छाप छोडेर जानुभएको छ। उहाँ आफ्‍नो एउटा खुट्टा पृथ्वीमा र अर्को खुट्टा स्वर्गमा टेकिरहनुभएको व्यक्ति जस्तो कुरा गर्नुहुन्थ्यो। आफ्‍नो मृत्यु अब कुनै पनि घडी हुन सक्ने र अनन्ततामा प्रवेश हुने कुराको गहिरो महसुस गर्दै हरेकका निम्ति येशू ख्रीष्टको सुसमाचारको गवाही बन्न आफ्‍नो प्रयासलाई उहाँले तीब्र गतिले अघि बढाउनुभयो। अस्पतालमा रहेको पहिलो हप्‍ताको अन्ततिर व्यक्तिपिच्छेलाई सुसमाचार पर्चाहरू आफ्‍नै हातले बाँड्ने उद्देश्यले उहाँले आफ्‍नो व्हीलचेरलाई कोठा-कोठामा गुडाइयोस् भन्ने चाहनुभयो। अस्पतालमा भर्ना हुनुभएको शुरुतिर डाक्टरले ढाडको हड्डीबाट मासीको केही नमुना निकाल्न लाग्दै गर्दा शरणले सोध्नुभयो, “यो कत्तिको दुःख्छ?” डाक्टरले जवाफ दियो, “१०० मा ८० दुःख्छ, २० दुःख्दैन।” डाक्टरले उक्त भयङ्कर पीडादायी प्रकृयालाई अगाडि बढाउँदै गर्दा आफूले परमेश्वरसित प्रार्थना गरेको कुरा शरणले बताउनुभयो र डाक्टरले काम सकेपछि शरणले सोध्नुभयो, “डाक्टर, तपाईंले १०० मा ८० दुःख्छ, २० दुःख्दैन भन्नुभएको थियो, तर मलाई त १० मात्र दुःख्यो र ९० दुखेन। तपाईंलाई थाहा छ किन?” डाक्टरले भन्यो, “तिमी ज्ञानी भएको होला।” शरणले जवाफ दिनुभयो, “होइन। तर मेरो वास्ता गर्नुहुने जीवित परमेश्वरलाई मैले चिनेकोले हो।”

उहाँलाई फोन गर्नुहुने विश्वासीहरूलाई उहाँले हाँसीखुशी सान्त्वनाका वचनहरू बाँड्नुहुन्थ्यो र उहाँको खातिर निराश नहुन आग्रह गर्नुहुन्थ्यो। “विरामी म पो हुँ। म निराश भएको छैन। तपाईं किन हुने?” उहाँलाई सान्त्वना दिन खोज्नेहरूलाई उल्टो उहाँले आफ्‍नो निष्कपट विश्वास र जिउँदो आशाले भरिएको बोलीद्वारा सान्त्वना र उत्साह दिनुहुन्थ्यो। त्यतिबेला उहाँलाई देखाइएको प्रेमको प्रत्येक अभिव्यक्तिले उहाँ एकदमै प्रभावित बन्नुहुन्थ्यो। उहाँलाई दिनहुँ भेट्न गइरहनुभएको लिण्डा दिदीलाई एकपटक आफू एकदम कमजोर अवस्थामा हुँदा उहाँको हात पक्रेर बारम्बार अङ्ग्रेजीमा दोहोर्‍याएको-दोहोर्‍याई गर्नुभयो, “आई लभ यू, अण्टी; अाई लभ यू, अन्टी!” उहाको निम्ति प्रार्थना गरिरहनुभएका सबैका निम्ति उहाँ ज्यादै नै धन्यवादी हुनुहुन्थ्यो र विशेष गरी उहाँको लागि रक्तदान गर्नेहरूका निम्ति; उनीहरूलाई उहाँको तर्फबाट व्यक्तिगत रूपमा धन्यवाद दियोस् भनेर उहाँले बारम्बार आग्रह गर्नुभयो जुन रक्तदान कार्य करिब हरेक दिन नै आवश्यक परिरहन्थ्यो। उहाँले कुरुवा मित्रहरूसित प्रायः मत्ती २५:३४-४० को कुरा गर्नुहुन्थ्यो र त्यसलाई आफ्‍नो सन्दर्भमा लागु गर्दै उहाँको निम्ति गरिएको सबै सेवा प्रभुकै निम्ति हो भनेर उत्साह दिन खोज्नुहुन्थ्यो। बेलाबखत उहाँका बन्द आँखाका कुनातिरबाट शान्त आँसुहरू उहाँको गम्भिर अनुहारमा बगिरहेको देख्‍न सकिन्थ्यो। शुरुतिर यसको कारण बुझिएको थिएन। प्रश्न गरिँदा उहाँले जवाफ दिनुभयो, “म बिरामी भएँ भनेर म रोएको होइन तर विश्वासीहरूको प्रेम देखेर हो।” उहाँ निरन्तर अरुहरूको बारेमा सोचिरहनुहुन्थ्यो। उहाँले पटक-पटक भन्नुभयो, “फलानो बिरामी निको भएर घर पठाइयो भनेर मलाई भन्छन्। तर तिनीहरू निको भएका छैनन्। यहाँ म मात्र निको छु। मलाई उनीहरूको [आत्माको] फिक्री लाग्छ।” उहाँले विशेष गरी मण्डलीका युवाहरूलाई फोन गरेर कुरा गर्नुभयो र उनीहरूलाई प्रशस्त आत्मिक उत्साह र अर्तीहरू दिनुभयो। उहाँले आफ्‍नो परिवार र मण्डलीलाई प्रेम गर्नुहुन्थ्यो। मृत्युपश्चात् उहाँको परिवारलाई सान्त्वना दिन र मण्डलीको सामु उभिएर उहाँको तर्फबाट “मेरो निम्ति धेरै शोक नगर्नुहोस् किनकि हामी स्वर्गमा फेरि भेट्नेछौं” भन्ने सन्देश बाँड्नलाई उहाँले अगाडिबाटै बुद्धरामलाई जिम्मा सुम्पनुभयो। साथै मण्डलीले दफनको विषयमा फेरि सतावटको सामना गर्नुपर्ने हुन्छ भन्ने कुराको उहाँलाई फिक्री थियो। तर सबभन्दा बढी उहाँ आफ्‍नो मुक्तिदाताको सङ्गतिबाट एकक्षण पनि अलग नहुने बरु आफ्‍नो पीडा र कष्टमा अनि नजिकिँदै गरेको मृत्युमा पनि उहाँमाथि भरोसा गर्ने र उहाँको महिमा गर्ने अठोट लिनुभएको जस्तो देखिनुहुन्थ्यो। उहाँले रामुसित भन्नुभयो, “प्रभु येशूसितको मेरो सम्बन्धको सवालमा, उहाँ र मेरो हृदयको बीचमा सानो एउटा कुरा पनि छैन। सब सफा छ। प्रभुसित मेरो सानो भन्दा सानो गुनासो पनि छैन।” साँच्ची नै, यदि कुनै व्यक्ति परमेश्वरको सन्तान हो भने उसले यस्तो निर्धक्कताको अनुभव गर्न सक्दछ किनकि हाम्रा सबै अधर्महरूलाई आफ्‍नो नजरबाट हटाउन हाम्रो पाप‍को क्षमा र छुटकाराको दाम अर्थात् प्रभु येशू ख्रीष्टको रगत क्रूसमा बहाइएको थियो।

जुनबेला उहाँलाई अलिकति मात्र पनि आराम महसुस हुन्थ्यो त्यतिबेला उहाँलाई कुरा गर्न मन लाग्थ्यो र उहाँ भित्र भएको त्यो शान्त किसिमको ठट्यौली पारा पनि निस्कन थाल्थ्यो। एकजना नर्ससित उहाँ जिस्किनुभयो, “तपाईंहरूले त मेरो रगत तानेर नै मलाई मार्ने भयो!” मलाई आफूकहाँ बोलाएर एउटा जान्ने किसिमले मुस्कुराउँदै भन्नुभयो, “चैत्र २६ गते पालुङ मण्डलीमा युवाहरूले याकूब १ अध्यायको जाँच लिँदैहुनुहुन्थ्यो। मैले त जाँच यहाँ अस्पतालमा पो लिँदैछु।” हो पनि, अनि उहाँ आफ्‍नो यो “प्राक्टिकल” जाँचमा सर्वोत्कृष्टता हासिल गर्न तल्लीन देखिनुहुन्थ्यो ताकि जीवनको मुकुट पाउन सकियोस्। उहाँकी आमाले फोनमा सोध्नुभयो, “तिमीलाई दुख्छ?” शरणले ठट्यौली पाराले जवाफ दिनुभयो, “नर्सहरूले मेरो जीउभरि घोचेको घोचै छ, किन नदुख्नु नि?” आफ्‍नो दुखाइको बारेमा यति हल्का प्रकारले कुरा गरेको सुनेर आमाचाहिँलाई पनि केही हलुका अनुभव भयो, अनि छोरा त पक्कै पनि निको भएर घर फर्कन्छ होला भन्ने भान पर्‍यो। उहाँले  रातको सपनामा आफू सुन्दर-सुन्दर ठाउँहरूमा पुगेको बयान गर्नुभयो बुद्धरामसित। “ए। तिमीले त पावलले जस्तै स्वर्गको दर्शन देख्यौ कि के हो!” भन्दा शरण पनि उहाँसँगै हाँस्नुभयो।

तर त्यहाँ प्रचूर पीडाका घडीहरू धेरै थिए। झण्डै सधैं साथमा रहनुभएको रामुसित, पीडा सहनै नसक्ला जस्तो भएर आफूले पटक-पटक आफ्‍नो प्राण त्याग्न खोजेको तर नसकेको कुरा बताउनुभयो। एक पटक मेरी श्रीमतिसित शरणले भावुक भएर भन्नुभयो, “अन्टी, हिजो त प्रभुले मलाई लानुहुन्छ जस्तै लागेको थियो।”

यी दुःखहरूबाट ख्रीष्टलाई अझ व्यावहारिक रूपमा चिन्ने र उहाँको ज्ञानमा बढ्ने अठोट लिनुभएको शरणले आफ्‍नो अवस्थालाई, एक पछि अर्को समस्याहरू ओइरिएर आएको, अय्यूबको अनुभवसित तुलना गर्नुभयो जब उहाँको स्वस्थ्यमा निमोनिया, जीउ सुन्निने, संक्रमण, ज्वरो, उल्टी, रगत खोक्ने, स्वाँ-स्वाँ हुने र आँखा धमिलो हुने जस्ता एक पछि अर्को समस्याहरू ओइरिन थाले। उहाँले भन्नुभयो, “प्रभुले मलाई अस्पतालमा ल्याउनुभएदेखि मैले धेरै कुरा सिक्न पाएको छु। म घरमै भएको भए मैले सायद पापहरू गर्न पुग्ने थिएँ होला।” उहाँले भन्नुहुन्थ्यो, “प्रभुले मलाई यहाँ मेरा कमजोरीहरू र मेरा गलतीहरू प्रकट गरेर मेरो विश्वासलाई खार्नलाई ल्याउनुभएको छ।” उहाँ प्रार्थनामा दृढतापूर्वक लागिरहनुहुन्थ्यो। धेरैजनासित उहाँले यो भन्नुभयो, “म प्रभुसित प्रार्थना गर्दैछु; उहाँले मलाई एकपटक उठाउनुभयो भने म मेरो सम्पूर्ण जीवनले उहाँको सेवा गर्नेछु, तरैपनि मेरो इच्छा होइन, तपाईंकै इच्छा पूरा होस्।” मैले सोधेँ, “मैले तपाईंको लागि केही गरिदिन सक्छु कि?” अनुहार हँसिलो बनाएर उहाँले एउटै शब्द भन्नुभयो, “प्रार्थना”। एकपटक खाना लिनु अघि उहाँले यसरी प्रार्थना गर्नुभयो, “पिता, तपाईंले नै मेरो शरीरका एक‍ एक अङ्ग बनाउनुभयो। तपाईंले मलाई मेरी आमाको गर्भमा रच्नुभयो। मेरो रोगको बारेमा, डाक्टरलाई होइन, तपाईंलाई सबै थाहा छ। तपाईं आफ्‍नो इच्छा बमोजिम गर्नुहोस्।” उहाँले भन्नुभयो, “मेरो बिरामी अवस्थाले प्रभुको महिमा हुँदैछ। धेरैजना मेरो लागि प्रार्थना गर्दैछन् अनि यसरी धेरैजनाबाट प्रभुको महिमा हुँदैछ।”

सङ्ष्टको शैयामा पनि, निराश र अल्छी भएर बस्नुको सट्टा, उहाँले केही आत्मिक गीतहरू रचना गर्नुभयो जसमा परमेश्वरले उहाँलाई सिकाउन खोज्नुभएका कुराहरू आफूले सिक्ने र बढ्ने र आफूलाई यति धेरै वास्ता गर्ने परमेश्वरलाई चिन्ने अठोट लिएको कुरा राम्ररी झल्कन्छ। त्यसमध्ये एउटालाई उहाँले सुमधुर लयमा मोबाइल फोनमा रेकर्ड पनि गर्नुभएको पाइयो:

के जानूँ र म? तपाईंको वास्ता
मेरो जीवनमा निरन्तर बहन्छ।
के जानूँ र म?

हर दुःख, क्लेशमा, अनिकाल, अभावमा
तपाईंको वास्ता निरन्तर छ ममा।
कसरी जानूँ उदेकको वास्ता?
तपाईंले गर्नुभो मेरो जीवनमा।

अरु रचनाहरूमा उहाँले परमेश्वरसित आफ्‍नो कमजोरीमा पनि उहाँको महिमा गर्न र उहाँको प्रशंसा गर्नलाई सामर्थ्य माग्नुभएको छ र उहाँको प्रेम र वास्ताको बारेमा सिक्न सक्नलाई सहायता माग्नुभएको छ र निरन्तर साथमा रहनुभएकोमा धन्यवाद चढाउनुभएको छ। हामीलाई यो छर्लङ्ग छ कि परमेश्वर हाम्रा पिता उहाँका ती प्रार्थनाहरूसित खुशी हुनुभएको थियो।

अन्तमा आएर उहाँको यात्राको अन्ततिर एउटा अविस्मरणीय घडी आयो। झण्डै २० घण्टादेखि उहाँले एकछिन-एकछिन बाहेक नरोकीन मुखबाट रगत खोकिरहनुभएको थियो र समस्या झन्-झन् गाह्रो मात्र हुँदै थियो र त्यसरी नै अझै ७ घण्टासम्म हुनेवाला थियो। छिन-छिनमा सानो प्लास्टिकको बाटामा जम्मा हुन गएको ताजा रगतलाई फ्याँकिनुपर्थ्यो। एकपटक मैले उहाँको निधारलाई थामिरहेको थिएँ अनि बुद्धराम भाइले उहाँको देब्रे हातलाई समाइरहनुभएको थियो किनकि सलाइनको नलीबाट रगत चढाइँदैथियो। अहिलेसम्म त्यो भयङ्कर पीडादायी अनुभवको बीचमा खासै धेरै नबोल्नुभएको शरण भाइले तामाङ भाषामा बुद्धरामलाई केही कुरा भन्नुभयो। भाइले के भन्नुभयो भनेर मैले बुद्धराम भाइलाई सोधेँ। “नाकबाट रगत आएको हो कि भनेर…आत्तिएको जस्तो छ।” शरण, शैयाको एकापट्टि स्टुलमा बसेर घोप्टो परेर बसिरहनुभएको थियो, आँखा बन्द गरी टाउको देब्रेपट्टि फर्काइएको थियो। लामो-लामो सास तान्दै, शरण भाइले आफ्‍नो मौनता तोड्नुभयो, “आत्तिएको? को आत्तिएको?  म आत्तिएको छैन। म प्रभुको हातमा छु।” भाइको यो सुन्दर भनाइले हामी निकै प्रभावित भयौं। मैले केही सोध्ने आँट गरेँ, “के प्रभु तपाईंसँग हुनुहुन्छ?” जोडसँग उहाँले टाउको हल्लाएर “हुनुहुन्छ” भन्ने इशारा गर्नुभयो। “के अहिले पनि उहाँको अनुग्रह तपाईंको लागि प्रशस्त छ?” फेरि त्यसरी नै टाउकोले इशारा गर्नुभयो। जवाफ हामीलाई प्रशस्त भयो। जुन घडी भाइको पीडा देखेर हाम्रो आफ्‍नै हृदय सम्हाल्न नसकिएला जस्तो गरी चुरचुर हुँदैथियो, ठीक त्यही घडीमा उहाँको जवाफले गर्दा हाम्रो हृदयहरूमा एउटा अनौठो शान्तिले छायो र शरणको निम्ति सबभन्दा वास्ता गर्ने र आफ्‍नो छोराको कमजोरीको अन्तिम सीमासम्म आफ्‍नो सामर्थ्यलाई सिद्ध गरेर देखाइरहनुभएको परमेश्वरलाई आराधना चढाउन हाम्रो आत्मालाई उत्तेजित गरायो।

त्यस रात भाइलाई भक्तपुरको क्यान्सर अस्पतालबाट सारेर आइ सी यू सुविधा भएको कुपण्डोलस्थित सर्वाङ्ग अस्पतालमा सारेर उहाँको अवस्थामा सुधार ल्याउने अन्तिम प्रायस गरियो जहाँ उहाँलाई लट्याउने औषधी दिएर भेन्टिलेटरमा राखियो। ७२ घण्टाभित्र शरण लामा भाइ प्रभु येशू ख्रीष्टको साथमा हुन जानुभयो र अनन्त विश्राममा प्रवेश गर्नुभयो। भोलिपल्ट, बैशाख १३ गतेका दिन, उहाँको शरीरलाई सम्मानपूर्वक दफन गर्न परमेश्वरले सहायता गर्नुभयो।

* * * * *

पाठकले यादमा राख्‍नुपर्ने एउटा कुरा यो छ कि शरणले आफ्‍नो निष्कपट विश्वासद्वारा परमेश्वरको वास्तविकतालाई प्रमाणित गर्नुभयो। आफू चाँडै मृत्युको नजिक गइरहेको उहाँलाई थाहा थियो, तर उहाँ मृत्युलाई देखेर हास्नुभएको जस्तै देखिनुहुन्थ्यो; यसले हामीलाई पवित्र शास्त्रको त्यो खण्डको सम्झना गराउँछ जहाँ लेखिएको छ, “हे मृत्यु, तेरो खील कहाँ छ? हे चिहान, तेरो विजय कहाँ छ?” अनि मृत्युको खील पाप हो; अनि पापको शक्ति व्यवस्था हो। तर परमेश्वरलाई धन्यवाद होस्, जसले हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टद्वारा हामीलाई विजय दिनुहुन्छ” (१ कोरिन्थी १५:५५-५७)। हाम्रा पापहरूको ऋण तिर्न क्रूसमा बहाइएको ख्रीष्टको रगत र हामीलाई अनन्त जीवन दिन उहाँको मृत्युमाथिको विजय र उहाँको बौरिउठाइ मानिसको निम्ति एकमात्र आशा हो जो मानिस, नत्र भने, पापको बन्धनमा रहेको छ र नरकतिर लम्कँदैछ। शरणले सत्य र जिउँदो परमेश्वर र मुक्तिदाता येशू ख्रीष्टमाथिको आफ्‍नो जिउँदो विश्वासद्वारा उहाँ बौरिउठ्नुभएकै हो र उहाँ जीवित हुनुहुन्छ भन्ने कुरा र आफूभित्र उहाँको उपस्थिति र सामर्थ्य रहेको कुरालाई प्रमाणित गर्नुभयो जसको कारण शारीरिक कष्ट र भयङ्कर पीडाको बाबजुद पनि उहाँले जोशिलो उर्जासहित उहाँको प्रेम र पूर्ण-प्रशस्त अनुग्रहको गवाही दिन सक्नुभयो।

निःसन्देह, शरण भाइको जीवनका अझ कति कुराहरू यहाँ उल्लेख गर्न सकिन्थ्यो। हुन त हाम्रो प्रिय भाइको जीवनमा कुनै कमी कमजोरी थिएन भनेर हामी भन्दैनौं किनकि उहाँ हामीजस्तै एक कमजोर पात्र हुनुहुन्थ्यो। तर समग्रमा हेर्दा शरण भाई ख्रीष्टको एक विश्वासयोग्य र सुन्दर चेला हुनुहन्थ्यो; उहाँ आफ्‍नो जीवनलाई पवित्र आत्माको नियन्त्रणमा सुम्पेर हिँड्ने अठोट लिनुभएको व्यक्ति हुनुहुन्थ्यो। उहाँको जीवनमा १ तिमोथी ४:१२ मा बयान गरिएको चरित्र हामीले देख्‍न पायौं र हामी सबैका लागि सुन्दर नमुना छोडेर जानुभएको छ, जसरी त्यहाँ लेखिएको छ “कुनै मानिसले पनि तिम्रो जवानीलाई तुच्छ ठान्न नपाओस्; तर वचनमा, चालचलनमा, प्रेममा, आत्मामा, विश्वासमा, शुद्धतामा तिमी विश्वासीहरूका लागि नमुना बन”।

शरण भाइको जीवनको लागि हाम्रा परमेश्वर पितालाई धेरै धन्यवाद छ! हे हाम्रा मुक्तिदाता प्रभु येशू, तपाईंको सामु चाँडै शरण भाइसित हाम्रो मिलन हुनेछ भन्ने निश्चयतामा हामी हर्षको आँसु झार्दै तपाईंको महान् प्रेमको प्रशंसा गर्दछौं!

ख्रीष्टको प्रेमदेखि हामीलाई कसले अलग पार्ला?

के सङ्कष्टले, वा क्लेशले, सतावटले, अनिकालले
वा नाङ्गो अवस्थाले, वा खतराले, वा तरवारले?

ख्रीष्टको प्रेमदेखि हामीलाई कसले अलग पार्ला?

न मृत्युले, न जीवनले, स्वर्गदूतले, प्रधानताले
न उचाइले, न गहिराइले, न अधिकारले, न अरु सृष्टिले।

ख्रीष्टको प्रेमदेखि हामीलाई कसले अलग पार्ला?

तर यी सबै कुरामा विजेताभन्दा बढी छौं!
अलग पार्न सक्नेछैन पूरा निश्चयता हामीलाई छ!!

ख्रीष्टको प्रेमदेखि हामीलाई कसले अलग पार्ला?

आमेन।

अतुलनीय ख्रीष्ट

अतुलनीय ख्रीष्ट

करिब दुई हजार वर्ष अगाडि एकजना मानिस आउनुभयो जसको जन्म प्रकृतिको नियमभन्दा बेग्लै किसिमले भएको थियो; त्यो जन्म एक कन्याद्वाराको जन्म थियो। उहाँले गरिब भई जीवन बिताउनुभयो, नासरत नाउँको एउटा सामान्य गाउँमा अपरिचित हिसाबले हुर्कनुभयो। उहाँले टाढा-टाढासम्म यात्रा गर्नुभएन। उहाँ एकै पटक मात्र आफ्नो देशको सिमाना काटेर अन्यत्र जानुभयो; त्यो पनि शिशु अवस्थामा उहाँको ज्यान जोगाइन विदेशिनु पर्दा (जब उहाँ मिश्रदेश लगिनुभएको थियो)।

उहाँको न सम्पत्ति थियो न सम्मानजनक पदवी। उहाँका नातेदारहरू चर्चित थिएनन्। उहाँले न ता तालिम लिनुभएको थियो न औपचारिक शिक्षा नै हासिल गर्नुभएको थियो।

शिशु अवस्थामा उहाँको कारण देशका राजा हतोत्साहित भए; वाल्यावस्थामा उहाँले पवित्र शास्त्रका विद्वानहरूलाई चकित पार्नुभयो; वयस्कमा उहाँले प्रकृतिका नियमहरू आफ्नै नियन्त्रणमुनि रहेको देखाउनुभयो, समुद्रका छालमाथि जमीनमा जस्तै गरी हिँड्नुभयो, समुद्रलाई शान्त गराउनुभयो।

उहाँले हजारौंलाई औषधिबिना निको पार्नुभयो अनि आफ्नो सेवाको बापत एक पैसा लिनुभएन।

उहाँले एउटै पुस्तक लेख्‍नुभएन, तर पनि उहाँका विषयमा लेखिएका पुस्तकहरू मुलुकभरिका सम्पूर्ण पुस्तकालयहरूले अटाउन सक्दैनन्।

उहाँले एउटै गीत रच्नुभएन, तरैपनि सबै गीतकारका सङ्ख्याभन्दा धेरै गीतका निम्ति विषयवस्तु उहाँ नै बन्नुभएको छ।

उहाँले एउटै कलेजको स्थापना गर्नुभएन, तर स्कूल र विश्वविद्यालयहरू सबै मिलेर पनि उहाँकै जति चेलाहरू आफ्नो भएको दाबी गर्न सक्दैनन्।

उहाँले कुनै पनि सेनाको नेतृत्व गर्नुभएन, न ता एउटै सिपाहीलाई भर्ती गर्नुभयो, न एउटै गोली चलाउनुभयो। तर इतिहासमै उहाँका भन्दा बढी स्वयंसेवकहरू आफ्नो भएको दाबी गर्न सक्ने कुनै पनि नरेश वा नेता छैनन् जसको आज्ञा सुनेर कैयौं शत्रुहरूले आफ्ना हातहतियारै त्यागेर आफ्ना जीवनहरू समेत समर्पण गरेका छन्।

उहाँले कहिल्यै मानसिक चिकित्साको अभ्यास गर्नुभएन, तर संसारका सम्पूर्ण डाक्टरहरूले भन्दा धेरैका टुटेका हृदयहरूलाई उहाँले नै निको पार्नुभएको छ।

विश्वका कैयौं ठाउँमा हरेक हप्ताको एक दिन व्यापार धन्दा बन्द हुन्छ र मण्डली भवनहरूमा सामूहिक रूपमा जुटेर उहाँलाई आराधना गर्नेहरूको ओइरो लाग्दछ।

विगतमा ग्रीस र रोमका अहङ्कारी शासकहरू आए अनि गए। विगतमा वैज्ञानिकहरू, विद्वानहरू र धर्मगुरुहरूका नामहरू आए अनि गए; तर यस मानिसका नाम भने प्रत्येक दिन फैलिँदैछ। आजको पुस्ता र उहाँको क्रूसको टंगाइको बीच झण्डै २००० वर्षको अन्तर भए तापनि उहाँ जिउँदो हुनुहुन्छ। हेरोदले उहाँलाई नष्ट गर्न सकेन र चिहानले उहाँलाई थुनेर राख्‍न सकेन।

–अमेरिकन ट्रयाक्ट सोसाइटीद्वारा प्रकाशित “अतुलनीय ख्रीष्ट” नामक पर्चाबाट साभार

बताउन मन रमाउँछ

बताउन मन रमाउँछ

मेरो व्यक्तिगत गवाही

प्रदेश श्रेष्ठ

परमेश्वर को हुनुहुन्छ र उहाँप्रति मेरो व्यक्तिगत जिम्मेवारी के हो भन्ने बारेमा मैले कहिल्यै गम्भीर भएर सोचेको थिइनँ। तर मेरो जीवनमा एउटा यस्तो दिन आयो जब मलाई आफ्नो सृष्टिकर्ता परमेश्वरको बारेमा सोच्न कर लाग्यो। २०३९ सालको भदौ महिनाको कुरा हो जब म अमेरिकाको न्यू मेक्सिको राज्यको सेन्ट प्याट्रिक्स् अस्पतालमा सरुवा रोगीलाई राखिने एउटा विशेष कक्षको शैयामा सिकिस्त बिरामी परेर नाजुक अवस्थामा पस्रिरहेको थिएँ। डाक्टरहरूले मेरो रोग बल्ल-तल्ल पत्ता लगाएछन्; रोगको औषधी त रहेछ तर त्यस औषधीको रियाक्सनले एका-दुई मान्छे मर्न सक्छन् भनेर डाक्टरले मलाई बताए।

आफू छाँगोबाट खसेजस्तै लाग्यो। औषधि लिने निर्णय त गरें तर त्यस रात मलाई निद्रा लागेन। मेरो मनमा एउटै मात्र प्रश्‍न खेलिरह्यो – म मरें भने म कहाँ पुग्छु होला? १८ वर्षको उमेरमा पहिलो पटक आफ्नो जीवनलाई नियाँलेर हेरें, आफूले आफैलाई जाँचें। तब मेरो विवेक पोल्न थाल्यो किनकि अहिलेसम्म मैले आफूलाई “राम्रो मान्छे” भनी ठानेको थिएँ तर अब भने मैले आफूलाई अन्तस्करणमा दुष्ट्याइँले ग्रस्त भएको पाएँ। स्वर्ग र नरक छ भने म नरकमा पुग्नेछु भन्ने मलाई लाग्यो।

मेरो धार्मिक पृष्ठभूमि

मेरो जन्म नेपालको तनहूँ जिल्लाको बन्दीपुर बजारमा भएको हो। घरमा हिन्दू चाडपर्व राम्ररी मनाइन्थ्यो। आमाले घरमा पित्तलका मूर्तिहरूको सामु नित्य पूजा-आजा गर्नुहुन्थ्यो र सानो छँदा उहाँको मुखबाट राम, कृष्ण आदिको कथा म खूब चाख लिएर सुन्ने गर्थें।

बुबाले मलाई काठमाण्डौंको सेन्ट जेवियर्स नामक रोमन क्याथोलिक धर्म मान्ने प्रायः गोरा पादरीहरूद्वारा सञ्चालित विद्यालयमा भर्ना गरिदिनुभयो। उक्त विद्यालयलाई प्रायः सबैले “इसाई विद्यालय” भन्ने गर्दछन्। त्यहाँ पढेको हुनाले मलाई इसाई धर्म कस्तो हुन्छ थाह छ जस्तो लाग्थ्यो। तर, बास्तवमा त्यहाँ हामीलाई न रोमन क्याथोलिक धर्मको बारेमा सिकाइयो न बाइबल नै पढाइयो। बाइबलको “दस आज्ञा” लाई भने कण्ठ गराइयो तर त्यो पनि परिवर्तित रूपमा किनभने “मूर्तिपूजा नगर्नू” भन्ने दसमध्ये दोस्रो आज्ञालाई सिकाइएन। त्यसैले इसाई धर्म हिन्दू धर्मजस्तै रहेछ भनेर मलाई लाग्नु स्वभाविक थियो। मरियमको मूर्ति र प्रत्येक कक्षा कोठाको कालोपाटीमाथि सजाइएको काठको क्रूस, पादरीहरूले घाँटीमा झुण्ड्याएको क्रूसको माला नै इसाई मूर्तिहरू रहेछन् भन्ने मलाई लाग्थ्यो।

‍सेन्ट जेवियर्स विद्यालयमा नौं वर्षको पठन-पाठनको क्रममा मैले नैतिक शिक्षा नपाएको होइन (जसको निम्ति म कृतज्ञ छु) तर येशू ख्रीष्टको बारेमा भने एउटै कुरा पाइनँ। येशू पूर्ण रूपमा परमेश्वर हुनुहुन्छ र २००० वर्ष अगाडि मानव देहमा स्वर्गबाट संसारमा आउनुभयो र हाम्रा पापका निम्ति क्रूसमा मर्नुभई तेस्रो दिनमा बौरनुभयो भन्ने बाइबलको आधारभूत तथ्यहरू, अहँ, मैले सेन्ट जेवियर्समा कहिल्यै सुनिनँ। म बाइबलमा भएको मुक्तिको सु-सन्देशको बारेमा पूर्ण रूपमा अनभिज्ञ थिएँ। दस कक्षा पुगुञ्जेल मेरो अनिश्चित व्यक्तिगत विश्वास भनेको यस्तो थियो – मानिस लगायत प्रकृतिका थोकहरू कुनै ईश्वरद्वारा बनिएका होइन्, बरु त्यत्तिकै संजोगले हुन आए र शारीरिक मृत्युपछि मानिस अस्तित्वहीन बन्छ। तर परमेश्वरप्रति म जवाफदेही छु र मेरो ख्रीष्टरहित प्राण-आत्मा अनन्त नरकतिर जाँदै छ भन्ने वास्तविकता मलाई थाह थिएन।

पापको महसुस

अब राती अस्पतालको शैयामा मैले आफूलाई ईश्वररहित, आशारहित र एकलो महसुस गरें। अतितको सम्झना मात्र आइरह्यो। पढाइमा मेहनत गरेथें, सफल भएथें, छात्रवृत्ति पाएर अमेरिकामा अध्ययन गरिरहेको अब एक वर्ष भएको थियो। साथीहरू र शिक्षकहरूले मलाई प्रायः मन पराउँथें। आफ्नो बारेमा म प्रायः सन्तुष्ट थिएँ, भविष्य उज्यालो देख्थें।

तर अब मैले आफूलाई अर्कै देखें। मेरा पापहरू एक पछि अर्को गरी मेरो विरुद्धमा साक्षीको रूपमा खडा भए। विद्यालयमा हुँदा मैले जाँचमा चोरेको, पढाइको सफलतामा घमण्डले फुलेर भित्र-भित्रै सहकक्षीहरूलाई तुच्छ ठानेको, साथीहरूलाई मैले कैयौं पटक आफ्नो घर-घरानाको बारेमा फुर्ति लगाएर ढाँटेंको, मन-मनमैं जवानीका अभिलाषाहरूमा डुबेको, बेलाबखत चोरेको कुराहरू मैले सम्झना गरें। मैले यस्ता र अरू थुप्रै दुष्ट्याइँलाई कहिल्यै घृणा गरेको थिइनँ बरु अरूले चाल पाउलान् भन्ने डरले मेरो पापलाई ढाक्ने प्रयास गरेको थिएँ।

तर मैले तीभन्दा डरलाग्दा पापहरू घर परिवारमा गरें। मैले उच्च आदर गर्नुपर्ने बा-आमालाई आफूले अटेरी भएर, आफ्नै जिद्दी गरेर, कैयौं पटक दु:खित पारें। आफ्नै दाजुप्रति हृदयभरि घृणाको भावना बोकें। आफूले भनेजस्तो नहुँदा घरमा बा-आमा, दाजुहरूसित घमण्ड गरें, रिस गरें, झगडा गरें। एक पटक रिसले आगो भई चिच्याई-चिच्याई मलाई जन्माउनुहुने आमालाई धेरै बेर सरापें। यो सम्झँदा त आजसम्मै मेरो मुटु काँपेर आउँछ, आँखामा आँसु आउँछ। अनगिन्ति पापहरूले मलाई पोल्न थाल्यो। हिन्दू भगवानका मूर्तिहरूलाई ढोगेर, क्याथोलिक शिक्षकहरूको पाउमा हुर्के तापनि म सत्य र जीवित परमेश्वरलाई चिन्दिनँथें। यस आशारहित अवस्थामा मैले न कुनै हिन्दू भगवान्, न बुद्ध, न अल्लाहलाई नै पुकार्न सकें। मलाई येशू ख्रीष्टको समेत विचार आएन। सत्यको सवालमा म पूर्ण रूपमा अन्धकारमा थिएँ। “ईश्वर” मात्र भनेर मनले पुकार्‍यो। “यदि तपाईं हुनुहुन्छ भने, मलाई मर्न नदिनुहोस्। अबदेखि म असल बन्नेछु।”

यस्तो कबूल गरे तापनि बाइबलमा परमेश्वरले मानिसको हृदयको अवस्थाको बारेमा बताउनुभएको कुरा जान्दिनँथें। बाइबलमा लेखिएको छ “मानिसको हृदय सबैभन्दा छली हुन्छ र त्यसलाई निको नहुने रोग लागेको छ”। अहम-केन्द्रित नीच अस्तित्वबाट आफैले आफैलाई बदल्न असम्भव छ भनेर मैले सिक्न बाँकी नै थियो।

विस्तारै औषधीले काम गर्‍यो र मलाई सुधार भयो। मलाई डिस्चार्ज गरियो। तर म जति राम्रो भएँ त्यति नै मैले आफ्नो विवेकले महसुस गरेको गम्भीर कुराहरूलाई आफ्नो मनको एउटा कुनामा धकेलिँदिएँ। केही महिना पछि कसैले मेरो स्वस्थ्यको बारेमा सोध्दा “भाग्यले साथ दियो” भनेर मैले हल्का जवाफ दिएँ। सोध्नेले अनौठो प्रत्युत्तर दिए, “शायद भाग्यले होइन कि?”

सुसमाचारको ज्योति

ती दिनहरूमा म अमेरिकाको न्यू मेक्सिको राज्यस्थित आर्मण्ड ह्यामर यूनाइटेड वर्ल्ड कलेज नाम गरेको एउटा अन्तराष्ट्रिय कलेजमा अध्ययनरत थिएँ। संसारको करिब ५० भन्दा बढी देशको प्रतिनिधित्व गर्ने २०० जना मात्र विद्यार्थीहरू पढ्ने सानो कलेज थियो त्यो। सबैले सबैलाई चिन्थे। हामी १७ देखि १९ वर्षका थियौं।

त्यहाँको पढाइ अवधि दुई वर्षको थियो, सो पूरा भयो। तब संसारका विभिन्न देशका साथीहरूबाट सम्भवत: सधैंको निम्ति भनेर विदा हुनुपर्‍यो। हामीमध्ये दुई-चारजना क्याम्पसमै सानोतिनो काम गर्दै गर्मी बिदा कटाउँदै बस्यौं। कलेजको एकजना शना नाम गरेकी साथीको आमाले मलाई बेलाबखत चिठ्ठीपत्र पठाउने गर्नुहुन्थ्यो जो आजसम्म अमेरिकाको नेब्रास्का राज्यमा बसोबास गर्नुहुन्छ। “शायद भाग्यले होइन कि?” भन्ने उहाँ नै हुनुहुन्थ्यो।

एकदिनको कुरा हो, अरू बेलाजस्तै उहाँको एउटा पत्र आइपुग्यो। खामबाट पत्र झिकेर जोर्डन देशको साथीलाई पढेर सुनाउन थालें। यसरी पत्र पढेर सुनाउँदै गर्दा पत्रको एउटा ठाउँमा पुग्दा मैले अरू पढ्नै सकिनँ। त्यहाँ लेखिएको एउटा कुराले मेरो हृदयमा अनौठो प्रकारले छोयो, आँखाभरि आँसु आयो। त्यहाँ यस्तो लेखिएको थियो। गत आइतवारको दिन उहाँले इसाईहरूको सभा हुने चर्चघरमा एउटा यस्तो सामूहिक भजन गाइरहनुभएको रहेछ:

बताउन मन रमाउँछ रहस्य स्वर्गको
ख्रीष्ट येशूको महिमा अनि प्रेम प्रभु ख्रीष्टको
बताउन मन रमाउँछ, निश्चय यो सत्य छ
जसै नमेट्ने तृष्णा, यसैले मेट्दछ

बताउन मन रमाउँछ, कहानी उदेकको
सुनौला सपनाभन्दा अनमोल अचम्मको
बताउन मन रमाउँछ, मुक्ति पाएँ कस्तो
यसैले तिमीलाई म सुनाउँछु गीत यसको
बताउन मन रमाउँछ, यो गीत अनन्त मेरो
पुरानो त्यो कहानी, येशू र प्रेम उनको।

निसन्देह: उक्त भजन पहिले धेरै पटक गाइसकिएको थियो तर त्यस दिन ती शब्दहरूले उहाँको हृदयलाई घच्-घच्याएछ। गत हिउँदे विदामा उहाँको घरमा थुप्रिएका विदेशी विद्यार्थीहरूको सम्झना आएछ उहाँलाई, ती विद्यार्थीहरू जसले उहाँले चिन्ने मुक्तिदाता प्रभु येशू ख्रीष्टलाई चिन्दैनथे, अनि उहाँलाई विशेष गरी मेरो सम्झना आएछ। उहाँले आफैलाई सोध्नुभएछ, “एकमात्र मुक्तिदाताको बारेमा बताउन के म साँच्चै रमाउँछु त?” यसरी उहाँ मलाई लेख्‍न र येशू ख्रीष्ट नै संसारको एकमात्र मुक्तिदाता हुनुहुन्छ भन्ने निश्चयताको बारेमा बताउन अभिप्रेरित हुनुभएछ। साथै, येशू ख्रीष्टमा व्यक्तिगत विश्वास नराख्‍ने म जस्ता व्यक्तिहरूसित उहाँको अनन्त र स्थायी सम्बन्ध हुन नसक्ने कुरा पनि उहाँले चिठ्ठीमा प्रेमपूर्वक थप्नुभएको कुरा मैले पढें। यी शब्दहरूले मलाई गहीरो प्रभाव पार्‍यो यद्यपि ती सबै कुरा बुझ्न सकिनँ। त्यसबेलासम्म कसैले पनि त्यस्ता कुराहरू त्यस प्रकारले मलाई व्यक्त गरेको थिएन।

हंगकंगको एकजना एनी नाम गरेकी चिनीयाँ साथीसित मेरो निकट सम्बन्ध थियो। उनको विचार बुझ्नलाई मैले पत्रको त्यस हरफलाई दुरुस्तै सारीकन पठाइदिएँ। छिट्टै उनको लामो पत्र आयो। शनाकी आमाले मलाई येशू ख्रीष्टको सु-समाचार सुनाउनुभएकोमा उनले खुशी व्यक्त गरीन्। उनले पनि मलाई येशूको सु-समाचार बताउन चाहेकी तर “प्रचार” गर्न आफू अयोग्य ठानेकीले चूप बसेकी कुरा बताइन्। साथै, उनले बताइन्, म ख्रीष्टियन बनेको खण्डमा मेरो हिन्दू परिवारसित मेरो सम्बन्ध बिग्रन सक्ने शंका लागेकोले उनी मलाई ख्रीष्टको बारेमा बताउन हिच्किचाएकी थिइन्। तर अब, उनले लेखिन्, ख्रीष्टको सुसमाचार मलाई नबताउन उनलाई विश्वस्त तुल्याउने त शैतान रहेछ। पत्रमा बाइबलका थुप्रै खण्डहरू उद्धरण गर्दै उनले मलाई परमेश्वरबाटको मुक्तिको उपाय बताइन्। उनले बताइन्, येशू ख्रीष्टलाई आफ्नो व्यक्तिगत प्रभु र मुक्तिदाता भनी विश्वास गरेर परमेश्वरको प्रिय सन्तान बन्नु नै हामीप्रति उहाँको सदिच्छा हो किनभने यसैका लागि परमेश्वरका पुत्र येशू ख्रीष्ट स्वर्गबाट यस संसारमा आउनुभई, हाम्रा पापहरूका निम्ति क्रूसमा मर्नुभएर तेस्रो दिनमा बौरेर उठ्नुभयो। लिरोइ नाम गरेको सिङ्गापुरको अर्को ख्रीष्टियन साथीले विदाइको बेलामा उनलाई यसरी भनेको कुरा पनि उक्त पत्रमा एनीले लेखिन् — “विछोडमा हामी दु:खित छौं, अनि यस संसारमा हाम्रो भेट फेरि कहिल्यै नहुन सक्छ। तरैपनि एउटा कुरा निश्चित छ — म, तिमी र शना एक दिन स्वर्गमा अवश्य भेट हुनेछौं…”

उक्त पत्र पढेपछि मेरो मनमा हलचल मच्चियो। मेरो पहिलो प्रतिक्रिया यस्तो थियो, म एक हिन्दूलाई धर्म परिवर्तन गराउन खोज्ने कत्रो आँट यो केटीको? अनि हाम्रा त्यति धेरै मित्रहरूलाई एकातिर पन्छाएर, ऊ र उनका दुई ख्रीष्टयन मित्रहरू मात्रै स्वर्ग पुग्ने भनेर लेख्‍ने कत्रो दु:सहास?

तर, दिमाग ठण्डा भएपछि, एनी कस्ती व्यक्ति हुन् भन्ने कुरालाई स्मरण गर्दा, मैले यो महसुस गर्नैपर्‍यो, उनले यी सबै कुराहरू मेरै भलाइका निम्ति निस्वार्थ भावनामा लेखेकी हुन्।

मैले आफ्नो स्वाभाविक पापपूर्णताको महसुस प्रथम पटक यो भन्दा एक वर्ष अघि अस्पतालमा हुँदा गरेर त्यसलाई स्वीकार पनि गरेको थिएँ। अब साथीको पत्रमा बाइबलको प्रस्ट घोषणा पढें,

“किनकि सबैले पाप गरेका छन् र परमेश्वरको महिमारहित हुनगएका छन्” (रोमी ३:२३)।

साथै, तत्कालै विश्वास नगरे तापनि त्यस पत्रमा सु-समाचारको अति सुन्दर शब्दहरू पढें,

“किनभने परमेश्वरले संसारलाई यस्तो प्रेम गर्नुभयो उहाँले आफ्नो एकमात्र जन्माइएको पुत्रलाई दिनुभयो; उहाँमाथि विश्वास गर्ने कोही पनि नष्‍ट नहोस् तर उसले अनन्त जीवन पाओस्” (यूहन्ना ३:१६)।

मेरी साथीले बताइन् कि परमेश्वरको प्रिय पुत्र, येशू ख्रीष्ट, क्रूसमा मर्नुभई हाम्रा पापहरूको दण्डको खातिर दुःख भोग्नुभयो र मूल्य चुक्ता गरिदिनुभयो र यदि हामीले येशू ख्रीष्टमा विश्वास गर्‍यौं भने हामीले आफू पापी भएको कारण भोग्नुपर्ने अनन्त दण्डबाट बच्नेछौं। यसको पुष्टि गर्दै बाइबलबाट यो उद्धरण गरिन्,

“पापको ज्याला मृत्यु हो तर परमेश्वरको अनुग्रहको वरदानचाहिँ हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टमा अनन्त जीवन हो” (रोमी ६:२३)।

रातको अबेरसम्म म सोचाइहरूमा डुबिरहें। मेरो मनमा सबभन्दा बढी खुलदुली ल्याउने चाहिँ त्यस पत्रमा उद्धृत गरिएको बाइबलको एउटा यस्तो वाक्य थियो:

“जसले पुत्रमाथि विश्वास गर्छ उसँग अनन्त जीवन हुन्छ: र जसले पुत्रमाथि विश्वास गर्दैन उसले जीवन देख्‍नेछैन तर परमेश्वरको क्रोध त्यसमाथि रहन्छ”(यूहन्ना ३:३६)।

मेरो मनमा विचारहरूको द्वन्द चल्न थाल्यो: एकातिर, बाइबल कसरी साँचो हुन सक्ला र, जब कि नेपालमा करोडौंले येशू भन्ने नामधरि सुनेका छैनन्। अर्कोतिर, यदि बाइबल साँचो नै हो भने मैले आफ्ना पापहरूका लागि अनन्त दण्ड भोग्नै पर्नेछ। एकातिर, बाइबल साँचो हुन सक्ने सम्भावनालाई म स्वीकार गर्न चाहिनँ भने अर्कोतिर बाइबल, आखिरमा, साँचो हुन सक्ने सम्भावनलाई पन्छाउन पनि सकिनँ। यही नै हो भन्न मसित वास्तविक सत्य-तथ्यको ज्ञान थिएन, “विश्वास” गर्ने कुरा त परै जाओस्।

 

एकपछि अर्को गरी मभित्र थुप्रै प्रश्‍नहरू उठ्न थाले। येशू को हुन्? मैले उहाँमाथि विश्वास गर्नु पर्ने कारण के हो? उहाँमाथि विश्वास गर्नु भनेको के हो? ख्रीष्टियनहरू मात्र स्वर्ग जाने किन? हिन्दू, बौद्धमार्गी र मुसलमान किन जान नपाउने? येशू ख्रीष्ट को हुन्? के उनी हिन्दू किंवदन्तिका मानव-कल्पित भगवानहरू जस्तै हुन् कि उहाँ वास्तविक व्यक्ति हुन्? यदि बाइबल सत्य हो भने म साँच्चै नै हराएको छु र अनन्त दण्डको खतरामा छु। तर यो सत्य नै हो त? म कसरी पक्का गरी जानूँ?

येशू ख्रीष्टको बारेमा सत्य-तथ्य पत्ता लगाउने तीब्र इच्छाका साथ मैले सोधखोज गर्न थालें। तर, अचम्म, मैले जसलाई सोधे पनि जवाफ पाउन सकिनँ, कसैलाई मतलब समेत थिएन। अरे! ख्रीष्टियन धर्म त गोराहरूको धर्म भन्थे! खै त, म अमेरिकामा छु तर एउटै गोराले मलाई येशूको बारेमा बताउन सक्दैन! यो मेरो लागि औधी शिक्षामूलक बन्यो किनकि यसबाट मैले यो महसुस गर्न थालें कि अमेरिका लगायत पश्चिमेली संसारका सबै मानिसहरू ख्रीष्टियनहरू हुन् भन्ने मैले बोक्दै आएको धारणा त सरासर गलत रहेछ! मैले सोच्न थालें, “त्यसो भए इसाइत्व सम्बन्धी मैले अरू के कस्ता गलत धारणारूलाई साँचो ठान्दै आएको छु होला त?” खुल्दुली बढ्यो, अब मलाई नबुझी भएन।

एक दिन म क्याम्पसको पुस्तकालयभित्र छिरें। मलाई लाग्यो, कुनै न कुनै पुस्तकले मेरो प्रश्‍नहरूको उत्तर दिन सक्नु पर्ने हो। इन्साइक्लोपिडिया ब्रिटानिकाको मोटो एउटा ठेली पल्टाएँ, “धर्म र दर्शनशास्त्र” विषयलाई लिएर। एउटा लेख त्यहाँ पढेपछि म जीवनको प्रथम पटक निश्चित भएँ कि येशू ख्रीष्ट, किंवदन्ति नभएर, एक ऐतिहासिक व्यक्ति नै हुनुहुँदो रहेछ। अर्को दिन क्याम्पसको एउटा आवासलयको बैठक कोठामा कसैले फ्याँकेको बाइबल भेटियो। अर्को ठाउँमा यूहन्नाको सुसमाचारको पुस्तिका भेटियो। म पढ्न थालें किनकि एनीले पत्रमा बाइबल पढ्न सुझाव दिएकी थिई।

बेलाबखत क्याम्पसको ऐतिहासिक भवन हेर्नलाई मान्छेहरू आउँथे। एक दिनको कुरा हो, लास क्रूसेस शहरबाट आएका एक वयस्क जोडीलाई मैले भ्रमण गराउँदै थिएँ। भ्रमणको अन्तमा उनीहरूलाई विदा गरें। वयस्क जोडीले आफ्नो गाडीको ढोका खोलेपछि, पत्‍नी चाहिँले मलाई इशारा गर्दै बोलाइन्। भ्रमण गराए वापत पैसा नलिनू भनेर हामीलाई क्याम्पसको नियम बताइएको थियो। मनमनै सोच्दै गाडीतर्फ लम्कें, पक्कै पनि पैसा दिनलाई मलाई बोलाएकी हुन् – लिऊँ क्यारे। तर होइन रहेछ! उनले त एक प्याकेट पुस्तिकाहरू मेरो हातमा राखिदिइन् जुन पुस्तिकाहरू परमेश्वरकै बारेमा हुन् भनेर मैले थाह पाएँ। तिनलाई लिएर म नजिकैको एउटा क्याम्पस भवनभित्र छिरें र काम्दै गरेको हातहरूले पारदर्शी प्लास्टिकको खोललाई च्यातेर “मुक्तिको बाटो” शीर्षक भएको पुस्तिका निकालें। अब मलाई लाग्यो, म परमेश्वरदेखि भाग्न सक्दिनँ। उहाँले मलाई चारैतिरबाट घेर्नुभएको छ! दुई-तीन हप्‍ताकै अवधिभित्र यी सबै घटनाहरू घटे: नेब्रास्काबाट एउटा पत्र, हंगकंगबाट अर्को पत्र, बैठक कोठामा भेटिएको बाइबल र अब यी थप पुस्तिकाहरू, त्यो पनि अपरिचित व्यक्तिबाट जसलाई मेरो मनमा त्यही घडी चलिरहेको खुलदुलीको बारेमा केही थाह थिएन! तर अर्को मनले यसरी तर्क गर्न खोज्यो, यो केही होइन, संजोग मात्र हो।

करिब एक हप्‍तापछिको कुरा हो, उही लास क्रूसेस घर भएकी एउटी साथी आईन् र म र अर्को साथीलाई आफ्नो घरमा सँगै जान निमन्त्रणा गरिन्। लास क्रूसेस जाँदा मैले साथमा बाइबल, पुस्तिकाहरू र अर्को एउटा पुस्तक पनि लगें जुन पुस्तकचाहिँ मैले खूबै चाख लिएर पढ्न थालेको थिएँ। जश म्याकडोवेलद्वारा लिखित एभिडेन्स् द्‍याट डिम्यान्डस् ए भर्डिक्ट नामक उक्त पुस्तक शनाकी बुबाले मलाई गत हिउँदे बिदामै दिनुभएको थियो, तर त्यसमा के छ वास्तै थिएन, पढ्ने त कुरै भएन। तर आफ्नो मालमत्तासित यो भेटिएपछि मैले यसलाई ध्यानपूर्वक पढ्न थालें।

एक पछि अर्को गरी मेरा प्रश्‍नका सन्तोषजनक जवाफहरू यस पुस्तकबाट पाउन थाल्दा म छक्क परें। लास क्रूसेसको साथीको घरमा एक्लै हुँदा घण्टौंसम्म पढ्थें, सोच्थें। बाइबल प्राचीन लेखोट भएर पनि ऐतिहासिकरूपमा अचूक छ भनी म निश्चित भएँ। अब मैले जानें, करिब २००० वर्ष अगाडि प्यालेस्टाइनको यहूदिया प्रान्तमा पोन्तियस पिलातस राज्यपाल रहँदा येशू ख्रीष्ट, निर्दोष भएर पनि, एउटा रोमी क्रूसमा टँगाइनुभएको रहेछ। मैले यो पनि जानें आफू परमेश्वरको अनन्त पुत्र भएको प्रस्ट दाबी येशू ख्रीष्टले गर्नुभएको थियो। साथै यो पनि उहाँको दाबी थियो, मानव इतिहासको प्रत्येक व्यक्तिका पापको दण्ड पर्याप्‍त रूपमा तिर्ने एउटै उपायस्वरूप उहाँले आफ्नो प्राण बलिदानस्वरूप क्रूसमा अर्पण गर्ने हेतुले उहाँ अनादिदेखिको परमेश्वर हुनुभएर पनि मानिस बन्नुभई संसारमा आउनुभएको थियो। कुनै पनि व्यक्तिले आफ्नो पापको अनन्त दण्डदेखि बाँच्न सक्नलाई उहाँमाथि व्यक्तिगतरूपमा हृदयदेखि विश्वास गर्नुबाहेक अन्य विकल्प नरहेको उहाँको दाबी थियो।

अझ, अर्को कुराले म निकै प्रभावित भएँ, त्यो थियो इतिहासकै अद्वित्तीय घटना, अर्थात् येशू ख्रीष्टको शारीरिक बौरिउठाइ जुनचाहिँ उहाँको मृत्यु र दफनको तीन दिन पश्चात् भएको अद्‍भुत घटना थियो। महम्मदको पार्थिव शरीर चिहानमै अन्त भयो, कन्फुसियस बौरेर उठेनन्, गौतम बुद्धका शारीरिक अवशेषचाहिँ ठाउँ-ठाउँमा वितरण गरिए। तर उहाँको निश्चितरूपमा भएको मृत्यु र दफन पछाडि, येशू ख्रीष्ट पाँच सय भन्दा बढी प्रत्यक्षदर्शीहरूद्वारा देखिनुभयो, धेरैले उहाँलाई हातैले छोए, उहाँसित कुराकानी गरे। पक्कै पनि उहाँ एक धार्मिक गुरु र शिक्षक मात्र हुनुहुन्न। उहाँ बढी हुनुहुन्छ। यदि येशूले आफू परमेश्वरको बराबरी हुनुभएको कुरालाई प्रस्ट भाषामा दाबी गर्नुभएको हो भने उहाँलाई जतिसुकै महान् मानिसको संज्ञा दिए पनि त्यो त उहाँलाई झूटा भनी दोष्याउनु बराबर हुँदैन र? अनि कुनै पनि झूटा व्यक्तिलाई असल भन्न सकिन्न। त्यसैले उहाँले आफू जो हुँ भनी दाबी गर्नुभएको थियो सो हुनु नै पर्छ, किनकि येशूलाई झूटा भन्न कसले आँट गर्ला र? जति पढें त्यति नै मलाई लाग्यो, सत्य‍-तथ्यको प्रमाण यति सफा छ, सबै नै किन ख्रीष्टियन बन्दैनन् होला?

मेरा व्यक्तिगत प्रभु र मुक्तिदाता

 

लास क्रूसेसमा रहँदा, केही हप्‍ता अघि क्याम्पस भ्रमणमा आएका वयस्क जोडी, स्मोकि र मेरी ब्लान्टनको कुरा गर्दै मलाई उहाँहरूले आफ्नो र्‍याञ्चमा आएर मनोरञ्जनस्वरूप घोडा चढ्न निम्तो दिनुभएको कुरा मैले साथीहरूलाई बताएँ। फोन गरेपछि हामी र्‍याञ्चमा गयौं। घोडा चढ्ने रमाईलो भ्याएपछि श्रीमति ब्लान्टनले हाम्रो निम्ति तयार पार्नुभएको जलपान लिन बस्यौं। खानु अघि उहाँको पतिले प्रार्थना गर्नुभयो। आदरपूर्वक आफ्नो शिर निहुराईकन उहाँले प्रार्थना गर्नुभएको दृश्य म कहिल्यै विर्सन्नँ।

साथीको घरमा फर्केपछि, आफ्नो कोठामा गई अझ पढें। पुस्तकको पछाडिपट्टि एउटा प्रार्थना लेखिएको रहेछ। त्यहाँ व्यक्त गरिएजस्तै मैले पनि आफूलाई येशू ख्रीष्टको खाँचो महसुस गरेको एउटा पापीको रूपमा देखिरहेको थिएँ। त्यसबेला सम्ममा आफूमा आइसकेको परिवर्तन देखेर आफै छक्क परिरहेको थिएँ। परमेश्वर र येशू ख्रीष्ट र बाइबललाई मैले केही हप्‍ता अगाडिसम्म कति फरक तरिका सोच्ने गर्थें! बेलाबखत मैले पत्ता लगाउन थालेका कुराहरूबाट मेरा दुई मित्रहरूलाई बताउन खोज्थें। एक दिन दुवैजना मकहाँ आए। एउटाले भन्यो, “तिमी ख्रीष्टियन बन्न चाहन्छौ भने म फलानो चर्चसित सम्पर्क गराइदिन सक्छु।” उनी सायद ठट्टा गर्दै थिइन् (म जान्दिनँ) तर मैले यस प्रकारले जवाफ दिएँ, “मैले विश्वास गरिसकें। तिमीहरूले पनि विश्वास गर्नुपर्छ। बाइबलले भनेको सबै सत्य रहेछ।” उनले सोधी, “तिम्रो हिन्दू परिवारले यसलाई कसरी लिन्छ होला नि?” यो सुनेपछि मेरो आँसु थाम्न सकिनँ किनभने ख्रीष्टबिहीन भएकाले उहाँहरू अनन्त विनाशतर्फ लम्किरहनुभएको छ भन्ने कुरा मैले महसूस गरें।

एकातिर शोकित हुँदै तरैपनि अर्कोतिर बयान गर्न नसकिने आनन्दले आनन्दित हुँदै, त्यस रात मैले शनाकी आमालाई र हंगकंगकी एनीलाई कृतज्ञता व्यक्त गर्दै आफूले येशू ख्रीष्टलाई आफ्नो व्यक्तिगत मुक्तिदाता र प्रभुको रूपमा ग्रहण गरेको खबर लेखें। साथै मैले नेपालमा हुनुभएको मेरो परिवारलाई पनि प्रभु येशू ख्रीष्टलाई व्यक्तिगत रूपमा चिन्नु कति सुन्दर कुरा रहेछ भनेर लेखें। येशू ख्रीष्ट यस संसारमा स-शरीर आउनुभएको परमेश्वरको पुत्र हुनुहुन्छ जो मेरा लगायत सारा संसारका पापहरूका निम्ति मर्नुभयो र उहाँद्वारा परमेश्वरकहाँ आउने जतिलाई उहाँले पूर्ण रूपममा बचाउन सक्नुहुन्छ किनकि उहाँ मृत्युबाट बौरनुभई सदाका निम्ति जीवित हुनुहुन्छ। “बाटो, सत्य र जीवन म नै हुँ; मद्वारा बाहेक कोही पनि पिताकहाँ आउँदैन” (यूहन्ना १४:६)। आफ्नो बिस्तारामा पल्टँदै गर्दा मैले अब चिन्न थालेको मेरो स्वर्गमा बस्नुहुने पिता परमेश्वरसित कुरा गर्न थालें। यो मेरो लागि अति स्वभाविक कुरो थियो। उहाँले मेरो प्रार्थना सुन्दैहुनुहुन्छ भनेर मलाई पक्का थियो। म अति खुशी थिएँ। यस्तो अनुभव मैले पहिला कहिल्यै गरेको थिइनँ।

२०४० सालको श्रावण महिनाको त्यस दिनदेखि आजसम्म मैले थाह गर्दै आएको छु परमेश्वरको सन्तान हुनु भनेको के हो, र अनुग्रह र कृपाले मुक्ति पाउनु भनेको के हो। अनुग्रह, किनभने म केही पाउन योग्यको छैन, तर मैले सब थोक पाएको छु — पापहरूको क्षमा, परमेश्वरको सन्तान हुने हक, परमेश्वरसित सङ्गति, अनन्त जीवन, स्वर्गमा अविनाशी सम्पत्ति अनि अरू थुप्रै, थुप्रै आत्मिक आशिषहरू! कृपा,किनभने म अनन्त दण्ड पाउन योग्य थिएँ तर उहाँले मलाई आउनेवाला परमेश्वरको क्रोधदेखि बचाउनुभएको छ किनकि जब येशू ख्रीष्ट क्रूसमा मर्नुभयो, उहाँले मेरो सट्टामा परमेश्वरको क्रोधको दण्ड भोग्नुभयो जुन दण्ड मैले भोग्नुपर्नेथ्यो। सारा संसारकै निम्ति मुक्तिदाता येशू मर्नुभएको हो, तपाईंको निम्ति पनि हो।

प्रिय मित्र, मैले कुनै “धर्म” पाएँ भन्दिनँ तर परमेश्वरसित एउटा वास्तविक र आशिषमय सम्बन्ध पाएको छु। तपाईंले पनि येशू ख्रीष्टलाई नियालेर हेर्नुभएकोहोस् जोबिना परमेश्वरसित ठीक हुने अरू कुनै उपाय छँदै छैन।

महान् प्रभु परमेश्वर
पवित्र तपाईंको नाम
अब गर्छौं जीवनको पलपलमा,
केवल तपाईंको प्रशंसा सम्मान।

पापको भारी बोकेका हामी
बाँच्ने कुनै आशा थिएन
तर तत्पर भयौ दण्ड भोग्न
स्वीकार गर्‍यौ त्यो श्रापति क्रूसलाई

छैन अब कुनै त्रास र डर
राखेका छौं हामीले ख्रीष्टमा भर।

— आर नेपाल

के मान्छे बाँदरबाट आएको हो?

के मान्छे बाँदरबाट आएको हो?

विकासवादी सिद्धान्तको विरुद्धमा विज्ञान

प्रदेश श्रेष्ठ

आज “विज्ञान” को भेष धारण गरेकोले श्रद्धा पाएको, तर बास्तवमा अवैज्ञानिक रहेको, क्रम-विकासवाद (Evolutionism) ले धेरैलाई भ्रममा पारेको छ। बाइबलमा उल्लेखित सृष्टिको विवरण सुन्दा उनीहरू आपत्ति जनाउँदै भन्छन्, “विज्ञानसँग आदम र हव्वाको कुरा मेल खाँदैन। विज्ञानअनुसार मानिसको उत्पत्ति एक-कोषीय जीवको क्रमिक विकासबाट भएको हो। विज्ञानअनुसार एक-कोषीय जीव सञ्जोगले उत्पन्न भएको हो”, आदि इत्यादि।

विज्ञानअनुसार? उनीहरूको भनाइ बास्तवमा “विकासवादी सिद्धान्तअनुसार” मात्र हो, विज्ञानअनुसार होइन। निर्जीवबाट जीवको उत्पत्ति भएको एउटै प्रमाण छैन, त्यो परिकल्पनामै सीमित छ। बास्तवमा विकासवादी सिद्धान्त र विज्ञान आपसमा मिल्दैनन्।

जीव-शास्त्र (Biology) विज्ञानको एउटा नियमलाई जीवजनन्‌को नियम अथवा ‘ल अफ बायोजेनेसिस्’ (Law of Biogenesis)1 भनिन्छ। यस नियमले दुइटा कुरा विश्वव्यापी रूपमा स्थापित भएको बताउँछ: (१) एउटा जीवको उत्पत्ति अर्को जीवबाट मात्र हुन सक्छ। (२) एक खाले जीवको उत्पत्ति त्यही खाले जीवबाट मात्र हुन सक्छ।

तर विकासवादी सिद्धान्तले — बिनाप्रमाण — यसको ठीक उल्टो दाबी गर्दछ (१) निर्जीव रसायनिक तत्त्वहरू मिल्न गई एक-कोषीय जीवको उत्पत्ति भएको दाबी। (२) उक्त एक-कोषीय जीव (एक खाले जीव) को क्रमिक विकासबाट पृथ्वीका सबै प्राणीहरू (अर्कै खाले जीवहरू) उत्पन्न भएका दाबी।

न रसायनिक तत्त्वबाट जीव उत्पन्न हुन सक्छ भन्ने प्रमाण भेटिएको छ, न एक खाले जीवबाट अर्को खाले जीवको उत्पत्ति भएको प्रमाण छ।

अझ, उन्नाइसौं शताब्दीमा सरल बनौटको भनी ठानिएका एक-कोषीय जीवहरू त बास्तवमा निकै जटिल बनौटका हुँदा रहेछन् भन्ने कुरा पछिबाट थाह हुन आएको छ।

“आधुनिक मान्छे आफू बुद्धिमान् छु भन्ने दाबी गर्दै वास्तवमा मूर्ख नै भएको कुराको उदाहरणका लागि सेप्टेम्बर १९७६ को नेशनल जिओग्राफिक पत्रिका (National Geographic) को “कोषभित्रका अचम्मका संसारहरू” (“Awesome Worlds Within a Cell”) भन्ने लेख पढ्न सकिन्छ। पृष्ठ ३५८ मा लेखकहरूले कोषको अत्यन्तै जटिल बनावटको बयान गर्दछन्। वास्तवमा “सरल एक-कोषीय जीव” भन्ने त्यस्तो कुनै कुरो पाइँदैन! सबैभन्दा सरल कोष समेत एउटा “माइक्रो ब्रह्माण्ड” (“a micro-universe”) पो रहेछ (पृष्ठ ३५८)। अनि पृष्ठ ३८८ मा हामी पढ्छौं, “…यो नै जीवशास्त्रको प्रमुख समस्या हो। यस्तो जटिलपन (complexity) कसरी हुन आयो?…जीवशास्त्रीहरूले विज्ञानको यस गहिरो, आधारभूत रहस्यलाई अझसम्म बुझ्न सकेका छैनन् अर्थात् यी सब कुराको सुरु कसरी भयो?” त्यसपछि पृष्ठ ३९० मा “विज्ञहरू” ले यसको जवाफ दिँदै पर्याप्‍त समय दिइयो भने असम्भव पनि सम्भव हुन्छ भन्दै सबै कुराको श्रेय सञ्जोगलाई दिन्छन्! समय, सन्जोग र विकासवादी सिद्धान्त भए सबै कुरा सम्भव हुन्छन् अरे!!! “तिनीहरू मूर्ख बने” — रोमी १:२१-२२।” (जर्ज जेलर, रोमीको टिप्पणी)।

अप्रमाणित कुरो विज्ञान होइन। विज्ञान भनेको भौतिक विश्व-ब्रह्माण्ड सम्बन्धी प्रमाणित ज्ञान हो। विकासवादी सिद्धान्त भनेको भौतिक विश्व-बह्माण्डको उत्पत्ति सम्बन्धी एउटा अप्रमाणित परिकल्पना मात्र हो। उन्नाइसौं शताब्दीका चार्ल्स डारविन (Charles Darwin) द्वारा प्रतिपादित उक्त परिकल्पना वैज्ञानिक प्रणाली (Scientific Method)2 द्वारा कहिल्यै प्रमाणित गरिएको छैन।

विज्ञानको मूल आधार अवलोकन हो। उत्पत्तिको प्रारम्भमा मान्छे थिएन, उसले अवलोकन गर्न सक्ने कुरै भएन। त्यसैले उत्पत्ति सम्बन्धी पक्का सत्य-तथ्य विज्ञानको पहुँचभन्दा बाहिर छ।

सृष्टिको प्रारम्भमा केवल अनादिदेखिको त्रिएक सृष्टिकर्ता परमेश्वर मात्र हुनुहुन्थ्यो। उहाँले मात्र हामीलाई सृष्टिको उत्पत्ति सम्बन्धी सत्य-तथ्य बताउन सक्नुहुन्छ। उहाँले बाइबलमा सो बताउनु भएको छ। बाइबलमा बताइएका कुरा विज्ञानसँग बेमेल छैनन्। किनकि दुवै बाइबल र विश्व-ब्रह्माण्ड सृष्टिकर्ताकै रचना हुन्। (बाइबल वैज्ञानिक तवरले अचूक छ भन्ने कुराको केही प्रमाणका लागि पढ्नुहोस्: बाइबलको प्रमाण)

हामीलाई प्रभु येशूको भनाइ पर्याप्‍त छ। बाइबलमा उल्लेखित सृष्टिको विवरण अक्षरशः सत्य भएको उहाँले जनाउनुभयो,

“के तिमीहरूले [बाइबलको उत्पत्तिको पुस्तकमा] पढेका छैनौ? [सृष्टिको] शुरुमा जसले तिनीहरूलाई नर र नारी [आदम र हव्वा] बनाउनुभयो…” (मत्ती १९:४)

यस वेबसाइटमा क्रम-विकासवाद र बाइबल सम्बन्धी अर्को पृष्ठ यहाँ छ:
क्रम-विकासवाद

  1. http://en.wikipedia.org/wiki/Biogenesis
  2. Henry Morris, Ph.D., The Scientific Case Against Evolution: A Summary Part 1, http://www.icr.org/article/457

पैसा! पैसा!

पैसा! पैसा!

थोमस कफमन

यो कस्तो संसार हो, जहाँ हामी बिना पैसा केही पाउँदैनौं? बजारमा जहाँ गए पनि हामीलाई पैसा चाहिएको छ। पैसाबिना कसैले हामीलाई खाना दिँदैन; पैसाबिना पसल-दोकानबाट हामी रित्तो फर्कनुपर्छ। किनभने त्यसै कुनै माल पाइँदैन। यसैकारण हरेक मानिस पैसाको पछि लागेको हामी देख्दछौं।

कुनै मानिसले पैसा कमाउनको निम्ति परिश्रम गर्दछ भने अरूले पैसा सजिलो प्रकारले पाउने बाटो हेर्दछन्। कतिले लटरीमा गोला हालेर वा अन्य तरिकाहरूले एकैचोटि धेरै पैसा प्राप्‍त गर्ने आशा गर्छन्। कतिले ‘सोझो औंलाले घिउ आउँदैन’ भन्छन् र अरूलाई ठग्छन् वा छल गरेर अरूको सम्पत्तिमा हात हाल्छन्। यसरी नै धनी हुन खोज्नेहरू अति धेरै भइसके। यसले गर्दा पैसा कमाउने बाटो यही हो भन्ने विचार प्रायः सबैको हुन्छ। कुन शहर, कुन बजार, वा कुन गाउँ र बस्तीमा चोर लाग्दैन? डकैती र हत्याको बारेमा हामी घरीघरी सुन्दछौं। संसारमा जिउन हामीलाई डर लागेको छ। यस्तो किन भएको छ? के पैसाको खातिर होइन र? मानिसको निम्ति पैसा सबभन्दा मुख्य चीज भएको छ। पैसाको लागि मानिस जे पनि गर्न तयार छ। पैसा कमाउनका लागि मानिसहरू आफ्नो घर छोडेर हिँड्छन्; पैसा पछि लागेर मानिसहरू आफ्नो शरीर र आत्मा बेच्छन्। पैसा कस्तो चीज हुँदो रहेछ! हामी छक्कै पर्दछौं।

अब यो नभई नहुने पैसाको सम्बन्धमा हामीलाई एक-दुई कुरा बुझ्न खाँचो छ, नत्रभने पैसा र धनसम्पत्तिको पछि लागेर हामीले आफ्नो आत्मालाई गुमाउनुपर्छ। यसैले हामी तपाईंलाई पवित्र बाइबलबाट पैसाको सम्बन्धमा हाम्रो सृष्टिकर्ता परमेश्वरको विचार के हो, सो बताउन चाहन्छौं।

“रुपियाँ-पैसाको प्रेमचाहिँ सबै खराबीको जरा हो। यसको लोभ गर्दा कतिजना विश्वासबाट भड्किएका छन् र आफैलाई अनेकौं पीडाले छेंड-छेंड पारेका छन्” (१ तिमोथी ६:१०)।

पैसा अवश्य चाहिन्छ, तर पैसालाई माया गर्नुहुँदैन। किनभने यसैमा खराबीको जरा छ। पैसाको लोभ गर्नुचाहिँ सबै खराबीको शुरु हो। यसो गर्नेले जीवनको सत्य बाटो बिराउँछ र धैरै दुःख पाउनैपर्छ।

“तर धनी हुन खोज्नेहरू (पापमय) परीक्षा र पासोमा पर्छन्, साथै धेरै मूर्ख र हानिकारक अभिलाषाहरूमा फँस्दछन्; तिनैले मानिसहरूलाई बरबादी र विनाशभित्र डुबाउँछन्” (१ तिमोथी ६:९)।

पैसा चाहिन्छ नै, तर धनी हुन खोज्नु खतरा हो, किनकि धनको खोजमा लाग्नेहरूको मनमा पापका अनगिन्ती अभिलाषाहरू जाग्दछन्। उनीहरू कहिल्यै सन्तुष्ट रहन सक्दैनन्। उनीहरूलाई यो चाहिन्छ, त्यो पनि चाहिन्छ; सबै थोक चाहिन्छ। यस्तो गर्दा गर्दै उनीहरू कता पुग्छन् भन्ने कुरा तपाईं याद गर्नुहोला — यस्तो हानि कसले भोग्न चाहन्छ र? यसैकारण होशियार हुनुहोस्, प्रिय मित्र, होशियार!

हावार्ड भन्ने व्यक्तिको जन्म अमेरिकामा भएको थियो र पछि उनी एक ज्यादै धनी र प्रसिद्ध व्यक्ति बने। उनले आफूले चाहेको जे पनि किन्न सक्थे र आफूले चाहेको ठाउँमा जान सक्थे। काठमाडौंमा भएका सबै मानिसको सम्पत्ति एकै ठाउँमा राखे पनि उनको त्यो भन्दा धेरै सम्पत्ति थियो। तर उनी सन्तुष्ट चाहिँ थिएनन्। उनी त्यो भन्दा पनि बढी चाहन्थे। उनलाई अझ धेरै पैसा चाहिएको थियो। जसबाट उनले आफ्नै पैसा लगानी गरेर खरबौं डलर बनाउन चाहन्थे। उनलाई अझ धेरै ख्याति चाहिएको थियो। त्यसैले उनी एक फिल्म निर्माता बने र चलचित्रको हिरो पनि बने। उनी अझ धेरै मोजमज्जा गर्न चाहन्थे। त्यसैले उनले थुप्रै पैसा अनैतिक कार्यहरूमा लगाए। उनलाई अझ धेरै मनोरञ्जन चाहिएको थियो। त्यसैले उनले संसारको सबैभन्दा छिटो उड्ने हवाइजहाज बनाए र उडाए पनि। जहिले पनि उनी धेरै भन्दा धेरै खोजिरहन्थे। आफूसँग धेरै भएमा मात्र उनलाई सन्तुष्टि मिल्छ भन्ने उनको अवधारणा थियो। जब हामी उनको इतिहासलाई हेर्दछौं, हामी के देख्छौं भने हावर्डले आफ्नो जीवनमा खोजेको जस्तो सन्तुष्टि उनले कहिल्यै पाएनन्। यो व्यक्तिले आफ्ना शरीरलाई ज्यादै दुब्लो, सुकेको छाती, नकाटिएको लामो फोहोर नङ, कालो किरा लागेको दाँत, अनगिन्ती लागु पदार्थबाटका सुईका खतहरू बनाई आफ्नो जीवनको अन्त गर्‍यो। हावर्ड आफूसँग धेरै भएमा मात्र आफू खुसी रहन सक्ने विश्वासमै मरे। उनी लागु पदार्थ दुर्व्यसन गर्ने एक खरबौंपति थिए र अन्त्यमा उनी पागल भई मरे। उनको सम्पूर्ण पैसा, सम्पत्ति, ख्यातिले उनलाई शान्ति दिन सकेन।

“तर सन्तुष्टतासिको भक्ति नै ठूलो लाभ हो। किनभने हामीले यस संसारमा केही पनि ल्याएका छैनौं; अनि यो निश्चित छ, हामी केही लैजान सक्दैनौं। खानु र लाउनु छ भने हामी यसैमा सन्तुष्ट रहौं” (१ तिमोथी ६:६-८)।

हाम्रो भरोसा हामीले एकमात्र साँचो जिउँदो परमेश्वरमाथि राख्‍नुपर्थ्यो। उहाँको भक्ति हामीले गर्नुपर्थ्यो। तर हाम्रो ध्यान त पैसामा पो गएको छ। हामीले केही ल्याएनौं र केही लैजान पाउँदैनौं भन्ने कुरा भुलेका छौं कि? खाना र लाउनुमा को सन्तुष्ट रहन चाहन्छ? परमेश?वरको भक्ति गर्नुमा कसले ठूलो लाभ देखेको छ?

राम एक काठमाडौंका जवान मानिस हुन्। उनको परिवार धनी छ र उनको बुवा सरकारी जागिरको उच्च पदमा हुनुहुन्छ। यद्यपि उनको बुवा जहिले पनि धेरै पैसा खोजिरहन्थे। त्यसैले उनले आफ्नो छोरालाई कामको लागि विदेशमा पठाए। यही रामले इमेलबाट पठाएका केही उनका भावहरू यहाँ उद्दृत गरेका छौं:

“मैले आँसु नखसाली सुतेको कुनै रात नै छैन। जब म आफ्नो भविष्य, प्रेम, जीवन, मृत्यु, आफन्त र विगतलाई विचार गर्छु, आँसुहरू आफै बर्रर झर्न थाल्छन्। म आफ्नो टाउकोलाई सिरकले छोप्छु र सुत्‍न कोशिश गर्छु। तर म सक्दै सक्दिनँ। तपाईंलाई थाहा छ, म ईश्वरलाई एउटा कुराको लागि धन्यवाद दिन्छु, त्यो हो, “हरेक नै मर्नैपर्छ।” यदि ईश्वरले मृत्यु नबनाएको भए यी स्वार्थी र क्रूर मानवजातिले के गर्ने थिए होलान्? तिनीहरूलाई थाहा छ, कुनै दिन तिनीहरू मर्नेछन् र पनि तिनीहरू अझै धरै धेरै पैसा कमाउनको लागि दौडिरहेका छन्।

म काठमाडौंमा हुँदा मैले केही असल मित्रहरूलाई भेटेको थिएँ। तिनीहरू अमेरिकन सेन्टरमा टोफल तयारीको लागि गएका थिए। मैले तिनीहरूलाई किन तपाईंहरू त्यहाँ जानुहुन्छ भनी सोधें। तिनीहरूको जवाफ सरल थियो, “अमेरिका”। मैले सोधें, त्यहाँ गएर के गर्नुहुन्छ? तिनीहरूले जवाफ दिए, “पैसा”। त्यसपछि मैले प्रेम र ईश्वरको बारेमा सोधें, “के तपाईं अमेरिकामा शान्ति र सन्तुष्टिको जीवन पाउनुहुन्छ भनेर विश्वास गर्नुहुन्छ?” तिनीहरूले भने, “सायद, पाउँछु होला”। मैले तिनीहरूलाई सोधें, “नेपालमा उदाउने सूर्य र तारा, अमेरिकाको पनि त्यही होइन र? यहाँ देखिने आकाश त्यहाँ पनि उस्तै होइन र?” मैले तिनीहरूलाई विश्वस्तसाथ आफ्नो भित्र हृदयमा शान्ति पाउन कोशिश गर्न अनुरोध गरें। अमेरिका, बेलायत, क्यानडा, अस्ट्रेलिया जस्ता देशहरूमा आँखै नहेरी कुद्‍नाले तपाईंलाई झन् धेरै अन्धा बनाउँछ।

एउटा कुरा मैले के भेट्टाएँ भने तिनीहरू जो विदेश जान कोशिश गर्छन्, तिनीहरू गरिब परिवारबाटका होइनन् तर धनी र सम्पन्न परिवारहरूबाटका हुन्। मैले भन्न खोजेको चाहिँ यी व्यक्तिहरू बाहिर जानुमा कुनै कारण नै छैन। तिनीहरूसँग पैसा, खानदानी घर र सम्पन्न परिवार छ। सबै नै आफ्नो अन्धो र दोधारे जीवन बिताइरहेका छन्। कसैलाई थाहा छैन अमेरिका वा अरू देशमा तिनीहरूले के चाहन्छन्? वास्तविकरूफमा कसैलाई थाहा छैन कुन कुराले तिनीहरूलाई खुसी बनाइरहनसक्छ? तिनीहरू खाली जान, जान, जान मात्र चाहन्छन्।”

पैसाको दौडको कहिल्यै पनि अन्त्य हुँदैन, बरू हाम्रो अन्त्य हुन्छ। हामीहरू त्यसलाई जित्‍नका लागि यता उता दौडिरहेका छौं जुन मलाई थाहा छ, त्यो कहिल्यै पनि पाउँदैनौं।

“पहिले परमेश्वरको राज्य र उहाँको धार्मिकताको खोजी गर, तब यी सबै थोकहरू तिमीहरूलाई थपिनेछन्” (मत्ती ६:३३)।

हामी पशु होइनौं, तर मानिस भएका हुनाले खालि गाँस, बास र कपास खोज्नु ठीक छैन। हामीलाई आफ्नो सृष्टिकर्ता परमेश्वरलाई चिन्नुपर्छ, उहाँको अधीनतामा रहीकन उहाँको इच्छाअनुसार चल्नुपर्छ; तब उहाँप्रति हामीले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरेका हुन्छौं। तब उहाँ हाम्रो आवश्यकता पूरा गर्नुहुन्छ। के तपाईं उहाँको खोजीमा हुनुहुन्छ?

यति कुरा गरेपछि हामी तपाईंलाई सबैभन्दा मुख्य कुरा बताउन चाहन्छौं। किनभने पैसाले धेरै काम गर्न सक्छ, तर हाम्रो आत्मालाई बचाउन सक्दैन।

“परमप्रभुको क्रोधको दिनमा न त तिनीहरूको चाँदीले न तिनीहरूको सुनले तिनीहरूलाई बचाउन सक्दछ” (सपन्याह १:१८)।

प्रिय मित्र, एक दिन हामीलाई मर्नुछ। त्यसपछि हामी न्यायमा परमेश्वरको सामु उभिनुपर्छ। त्यतिखेर हाम्रो सम्पत्ति कुनै कामको हुँदैन। पापले गर्दा परमेश्वरले हाम्रो न्याय गर्नुहुन्छ। पैसाले मानिसको पाप-क्षमा हुन सक्दैन। पैसाले भौतिक खाँचो मात्र पूरा गर्छ तर आत्मिक खाँचो भने केवल परमेश्वरले मात्र पूरा गर्न सक्नुहुन्छ। तपाईंको पाप परमेश्वरमा ज्यादै घृणित कुरा हो। आज सबै मानिसमा पाप छ। मानिसमा पाप छ भन्ने कुरा दिनहुँ मानिसको जीवनबाट प्रदर्शन भइरहेको हुन्छ। मानिस चोरी गर्दछन्, मानिस झूट बोल्दछन्, मानिस लोभ गर्छन्, मानिस आफ्नो हृदयमा खराब-खराब कुरा जन्माउँछन्। यी सबै कुराहरू पापको उपज हो। यही पापकै कारण मानिसमा मृत्युको सजायँ पनि आयो। अनि यही पापको कारण नै परमेश्वरले हाम्रो शरीर र आत्मालाई सदाको लागि नरकको ननिभ्ने आगोमा फाल्नुहुन्छ।

“आफ्नो धनसम्पत्तिमा भरोसा गर्नेहरू र आफ्नो धनको प्रशस्ततामा अहङ्कार गर्नेहरूमध्ये कसैले पनि कुनै रीतिले आफ्नो भाइलाई मोल तिरेर छुटाउन सक्दैन, न त्यसको छुटकाराको दाम परमेश्वरलाई दिन सक्छ; किनभने तिनीहरूको प्राणको दाम ज्यादै छ र त्यो कहिल्यै पुग्दैन” (भजनसङ्ग्रह ४९:६-८)।

के नरकको आगोबाट छुटाउने दाम तपाईंसँग छ? तपाईंले आफ्नो आत्माको बदलामा परमेश्वरलाई के दिनुहुन्छ? यसको दाम ज्यादै छ। तपाईंले जे दिनुभए पनि तपाईंले तिर्नुपर्ने दाम कहिल्यै पुग्दैन।

“किनभने सारा संसार प्राप्‍त गरे तापनि मानिसले आफ्नो प्राणलाई चाहिँ गुमायो भने उसलाई के फाइदा भयो? अथवा आफ्नो प्राणको सट्टामा मानिसले के देला?” (मत्ती १६:२६)

मानिसको लागि भौतिक कुरा जति महत्त्वपूर्ण छ त्यो भन्दा आत्माको कुरा सय गुणा महत्त्वपूर्ण छ। मानिसको शारीरिक जीवन छोटो छ। कोही पनि सधैंभरि बाँचिरहन सक्दैन। एक दिन सबैले मर्नैपर्छ। मृत्युपछि मानिसको धनको थुप्रोलाई परमेश्वरले हेरेर ओहो तिमीसँग त कति धन रहेछ, ल अब तिमी मेरो न्यायबाट बाँच्यौ भनेर भन्नुहुन्न। तर जसको पाप क्षमा भएको छ, त्यो व्यक्तिलाई उहाँ ग्रहण गर्नुहुन्छ।

मित्र के तपाईंको पाप क्षमा भएको छ? छैन भने तपाईंको लागि खुशीको कुरा यो छ: येशू प्रभु तपाईंको पाप‍‍‍‍-क्षमा गरी तपाईंलाई सधैंभरि रहिरहने शान्ति दिन चाहनुहुन्छ। पैसाले पुर्‍याउन नसक्ने आनन्दको ठाउँमा तपाईंको पाप‍-क्षमा गरी प्रभु येशू पुर्‍याउन चाहनुहुन्छ।

यसकारण न्यायमा पर्नु अघि नै हामी तपाईंलाई यो सन्देश सुनाउन चाहन्छौं: संसारको धनको पछि लागेर आफ्नो अनमोल आत्मालाई नगुमाउनुहोस्, तर समयमै आफ्ना पापदेखि परमेश्वरतिर फर्कनुहोस् र प्रभु येशूमाथि विश्वास गरी मुक्ति पाउनुहोस्; किनभने जब प्रभु येशू काठको क्रूसमा कष्ट सही मर्नुभयो, तब उहाँले हाम्रा सबै पापको निम्ति छुटकाराको दाम तिर्नुभयो। उहाँले हामीलाई अपार प्रेमले प्रेम गर्नुभयो र हामीले आफ्नो आत्माको लागि तिर्न नसक्ने दाम तिर्नुभयो। प्रभु येशूमा मुक्ति छ, उहाँमा अनन्त जीवन छ। पश्चात्ताप गर्नुहोस् र जिउँदो प्रभु येशूलाई पुकार्नुहोस् र बिनापैसा, सित्तैमा मुक्तिको दान ग्रहण गर्नुहोस्।

* * * * *

यो लेख पर्चामा छापिँदै आएको केही वर्ष भइसक्यो। यसका लेखक दाजु थोमस कफमनको अनुमतिले यसलाई यस वेबसाइटमा उपलब्ध गरिएको छ।

विकास! विकास! नाश हुने विकास??

विकास! विकास! नाश हुने विकास??

थोमस कफमन

आफ्नो देशको विकास, आफ्नो गाउँमा विकास, हामी सबैको विकास हुनुपर्छ भनेर विचार राख्‍ने मानिसहरू धेरै हुन्छन्। किसानहरूले विकासी मल चलाउँछन्, बजारमा विकासी आलु र मकै पाइन्छ। सरकारले अनेक थरी विकासमुखी योजनाहरू बनाउँछ, बैङ्कले यसैको लागि ऋण दिन्छ। सबैको इच्छा यही हो: हामी बढ्नुपर्छ, हामीले उन्नती गर्नुपर्छ, हामी माथि पुग्नुपर्छ। कतिले अन्य देशको विकसित अवस्था देख्‍छन् र उनीहरू त्यही स्तरमा पुग्न चाहन्छन्। आफ्नो विकासलाई नै पहिलो लक्ष्य बनाएर तिनीहरू त्यसतर्फ पाइला चाल्दैछन्। यसको विरोध हामी यहाँ गर्दैनौं, तर यसो गर्दा के-कस्ता खतरादेखि हामी जोगिनुपर्छ, सो देखाउन चाहन्छौं।

ठूलो नै राम्रो भन्दै किनमेल गर्न जाँदा हामीमध्ये धेरैले धोका खाएका छौं। ठूलो-ठूलो, राम्रो-राम्रो आलु किनियो, तर भित्रपट्टि खोक्रो पो रहेछ, स्वादिलो पनि रहेनछ, अनि त्यो छिट्टै कुहिएर गयो। बाहिर हेर्दा कति थोक सुन्दर देखा पर्छन्, तर तिनको भित्री गुण राम्रो नभएको तथ्य कसले अनुभवबाट थाहा पाएको छैन र? तब विकास, विकास भन्दा हामी होशियार हुनुपर्दैन र? के विकासको नाममा आएका सबै कुरा असल हुन्छन् र? के तिनलाई जाँचेर हेर्नुपर्दैन र?

हामी यहाँ तपाईंलाई इतिहासबाट केही उदाहरण दिन्छौं, जसबाट तपाईंलाई राम्रो ज्ञान मिल्नेछ भन्ने हामीलाई विश्वास छ। किनभने हाम्रै आँखाको सामु हामीलाई सतर्क बनाउने प्रमाणहरू हामीले घरीघरी पाएका छौं। के तपाईं हामीसँग यिनलाई एकपटक नियालेर हेर्न तयार हुनुहुन्छ?

आउनुहोस्, अहिले म तपाईंलाई मध्य र दक्षिण अमेरिकामा लैजान चाहन्छु र तपाईंलाई एउटा विशेष कुरा देखाउन चाहन्छु। यहाँ घनघोर जङ्गल र अग्ला-अग्ला पहाडहरूमाथि माया (Mayas) र इन्का (Incas) नाम गरेका जातिका एकदम प्रख्यात प्राचीन भग्नावशेषहरू पाइन्छन्। जब इस्वी संवत्को सोह्रौं शताब्दीमा यूरोपबाट सामुद्री यात्रा गर्दै भारत जान चाहने मानिसहरू पहिलो पटक दक्षिण अमेरिकामा आइपुगे, तब तिनीहरूले माया जातिका मानिस विकसित भइसकेका र सभ्यतामा आफूभन्दा ज्यादै प्रगति गरिसकेका अवस्थामा भेट्टाए। इतिहासकारहरू भन्छन्, इन्का जातिका मानिसहरू यति विकसित थिए कि उनीहरूको हिसाब निकाल्ने तरिका वर्तमान कम्प्यूटरको तरिकासित तुलना गर्न सकिन्छ। उनीहरूले आफ्ना घर र शहरहरू यति अचम्म प्रकारले बनाउँथे कि पर्खालका ढुङ्गाका बीच कुनै सिमेन्ट-मसला नलगाई ती जोडिएका थिए। जोडिएका ढुङ्गाका बीच कुनै छुराको धार समेत पसाल्न सकिन्न। पेरू देशको माचुपिछु (Machu Pichhu) भन्ने ठाउँमा यस्तो अद्‍भुत रीतिले निर्माण गरिएको शहर आज पनि देख्‍न सकिन्छ।

तर दुःखको कुरा, एक दिन इन्का र माया जातिका मानिसहरू पराजित भए। स्पेन देशका मानिसहरूले उनीहरूलाई सजिलैसँग जित्‍न सके। इतिहासकारहरूले यसको कारण खोजेर के पत्ता लगाए भने माया र इन्का जातिभन्दा उनीहरूका बाहिरी शत्रु बढी शक्तिशाली भएका हुनाले नभएर माया तथा इन्का जातिको समाज भित्रबाट नै भ्रष्ट भई नैतिक दृष्टिमा बिग्रेका कारणले थियो। उनीहरू अभिलाषी जीवन बिताउँथे र यसैले नष्ट भए।

माया र इन्का जातिको पतन इतिहासमा केवल एउटा उदाहरण हो। हामी बेबिलोनी, युनानी र रोमी साम्राज्यहरूको उत्थान र पतनको विषयमा पढ्ने हो भने उही अचम्मको कुरा पत्ता लाग्छ कि यी जम्मै शक्तिशाली र विकसित साम्राज्यहरू त्यसरी नै पराजित भई नाश भए। जब उनीहरूले उन्नती गरे तब उनीहरू चाँडै नाश पनि भए। यस्तो किन होला? किनकि जति उनीहरू सफल बन्दै गए त्यति नै उनीहरू अभिलाषी पनि बने।

यसकारण नाश हुन लागेको अवस्थामा पुगेका राष्ट्रहरूको विषयमा हामी यहाँ यति भन्न सक्छौं कि जब ती राष्ट्रका बासिन्दाले उन्नती गरे, तब तिनमा कैयन डरलाग्दा गुण पनि देखा परे। उनीहरू परिश्रम गर्न छाडे, उनीहरू अल्छी बन्न थाले, उनीहरू ईश्वरको डर मान्न छाडे। उनीहरू मनोरञ्जनका लागि जिउन थाले। उनीहरू पाप गर्नदेखि डराउन छाडे, बरु धनले भ्याएसम्मको हरेक पापको अभिलाषा पूरा गर्नतिर लागे। तब अश्लील भई उनीहरूले व्यभिचार गर्ने प्रशस्त उपायहरू रचे। पछि शोषण, अत्याचार, हत्या, अशान्ति, कोलाहल र क्रान्तिहरू उनीहरूमा बराबर पाइनैरह्यो। तिनका दृष्टिमा मान्छेको ज्यानको कुनै मूल्य नै रहेन। अन्तमा उनीहरूले तान्त्रिक शक्ति र गोप्‍य विद्यामा साहारा लिएका हुनाले उनीहरू झनै परमेश्वरको क्रोधका पात्र बने।

पापले गर्दा आफूमाथि दण्डको आज्ञा ल्याएर उनीहरू नष्ट भए। धर्म-सुधारमा प्रख्यात मानिएका मार्टिन लुथरले परमेश्वरको वचन पवित्र बाइबलबाट पूर्वज्ञान पाई यसो भने: “पापले नै मानिसहरूलाई सर्वनाश गर्छ।” तर पश्चिमी राष्ट्रहरूमा कसले यस कुरामा ध्यान दिएको छ र? कसैल पनि वास्ता गरेको छैन जस्तो हामीलाई लाग्छ। किनभने पश्चिमी मुलुकहरूमा हामी माथि उल्लेख भएका सबै विनाशकारी पापका लक्षणहरू पूरा हुँदै आएका देखिन्छन्। तब के हामी बेहोशी भई उनीहरूबाट पाप गर्न सिक्ने? र उनीहरूजस्तै नाश हुने? जब हामी उन्नती गर्दै अघि बढ्छौं र माथि पुग्न खोज्छौं तब कारी हामी परमेश्वरको वचन सुनेर ज्ञान बढाउन सक्छौं त? किनभने बाइबलमा यसरी लेखिएको छ:

“हेर,यिनीहरूचाहिँ भक्तिहीनहरू हुन्, जसले यस युगमा उन्नति गर्छन्; तिनीहरू धनसम्पत्ति बढाउँछन्” (भजनसङ्ग्रह ७३:१२)।

दुष्ट, अधर्मी मानिसहरूले यस संसारमा उन्नति गर्छन् र आफ्नो धनसम्पत्ति बढाउँछन् भन्ने कुरामा हामी छक्क पर्नुपर्दैन। तर छल गरेर वा ठगेर पाएको धनमा लाभ हुँदैन। यसो गरी उन्नति गर्ने मानिस चाँडै परमेश्वको न्यायमा पर्नेछ।

“निश्चय नै दुष्ट दण्ड नपाई छोडिनेछैन” (हितोपदेश ११:२१)।

किनभने यो कुरा निश्चित छ: दुष्ट मानिसको उन्नति एकक्षणको लागि मात्र हो। त्यसको न्यायको घडी आउँदैछ। त्यसलाई दण्ड नदिई परमेश्वरले त्यसलाई छोड्नुहुन्न। किनभने सत्य परमेश्वर धर्मी र न्यायी हुनुहुन्छ। उहाँले हरेक मानिसलाई आफ्ना कामअनुसार प्रतिफल दिनुहुन्छ।

“जसले आफ्नो ढोका अग्लो पार्छ, त्यसले विनाश खोज्छ” (हितोपदेश १७:१९)।

यसकारण हामीलाई आफ्नो विषयमा होशियार हुनु खाँचो छ, नत्र त हामीले आफ्नो उन्नति र विकास खोज्दा-खोज्दै आफूमाथि परमेश्वरको दण्ड ल्याउनेछौं। यसमा हामीलाई कुनै लाभ छैन। जीवित परमेश्वरको हातमा पर्नु ज्यादै डरलाग्दो कुरा हो।

“सूर्यमुनि एउटा अर्को कुरा मैले देखेको छु: दौड, चाँडो दगुर्नेको निम्ति होइन, अथवा, युद्ध बलियाका निम्ति; नता बुद्धिमानले भोजन पाउँछ, नता प्रतिभाशालीले धनसम्पत्ति; वा ज्ञानी पुरुषले कृपा-दृष्टि पाउँछन्, तर ती सबैजनामाथि समय र संयोग आइपर्छ। किनभने मानिसले आफ्नो समय जान्दैन। माछा निर्दयी जालमा परेझैं, अथवा चराचुरूङ्गीहरू जालमा फसेझैं मानिसहरू दुर्दशामा पासोमा पर्दछन्, ती दुर्दशा नचिताएका बेलामा आइलाग्दछन्” (उपदेशक ९:११-१२)।

हामीले आफूलाई अरूभन्दा छिटो, बलियो, बुद्धिमानी र प्रतिभाशाली सम्झे तापनि यसरी नै हाम्रो उन्नति हुँदैन, बरु अचानक पासोझैं दुर्दशा हामीमाथि आइपर्न सक्छ।

“हाय! हाय! मिहिन मलमल, बैजनी र सिन्दुरे कपडा पहिरेको, अनि सुन, रत्‍नहरू र मोतीहरूले सिँगारिएको यो महान् शहर! किनकि एकै घण्टामा यति धेरै धनसम्पत्ति उजाड भयो” (प्रकाश १८:१६-१७)।

एकै घण्टामा हाम्रो अग्रगामी, विकासोन्मुख अवस्था बदलिन सक्छ, र कहीँ हामीले आफूलाई अफसोस र शोकित अवस्थामा भेट्टाउनुपर्ला कि?

“हेर, देश-देशका मानिसहरूले आगोको निम्ति मात्र परिश्रम गर्छन् र जातिजातिका मानिसहरूले व्यर्थैमा आफूलाई थकित तुल्याउँछन्; के यो सेनाहरूका परमप्रभुबाट होइन र?” (हबकूक २:१३)

उन्नति गर्न खोज्दा-खोज्दै हामीले आगोको निम्ति मात्र अर्थात् विनाशको लागि व्यर्थैमा परिश्रम गरेका छौं कि भन्ने खतरा छ। यसकारण हामीले पवित्र बाइबलका यी वचनहरूबाट चेताउनी लिनुपर्छ र आप्नो जीवनलाई नियालेर हेर्नुपर्छ। सायद हाम्रो विकास नाश हुने विकास मात्र हो कि?

“परमप्रभुले नै घर निर्माण गर्नुभएन भने ता यसको निर्माण गर्नेहरूले व्यर्थमा यसमा परिश्रम गर्दछन्; परमप्रभुले नै शहरको रक्षा गर्नुभएन भने पाले व्यर्थमा जागो बस्दछ” (भजनसङ्ग्रह १२७:१)।

तपाईंको घरपरिवारको उन्नति गर्न खोज्दा तपाईंले यो एउटा कुरा याद गर्नुपर्छ: हाम्रा सृष्टिकर्ता परमेश्वरको आशिषविना हाम्रो परिश्रम व्यर्थै छ। आफ्नो गाउँ र आफ्नो देशलाई बिग्रिनदेखि जोगाउन खोज्दा हामीलाई परमप्रभुको सहायता र सुरक्षाको एकदम खाँछो पर्छ। के तपाईंले यस महत्त्वपूर्ण कुरमा ध्यान लगाउनुभएको छ?

“परमप्रभु भन्नुहुन्छ: ‘ज्ञानी मानिसले आफ्नो ज्ञानमा घमन्ड नगरोस्, बलियो मानिसले आफ्नो बलमा घमन्ड नगरोस्, र धनी मानिसले आफ्नो धनमा घमन्ड नगरोस्, तर जसले घमन्ड गर्छ, त्यसले यस विषयमा घमन्ड गरोस्: ‘म परमप्रभुलाई जान्दछु र चिन्दछु, र उहाँ त्यही परमप्रभु हुनुहुन्छ, जसले पृथ्वीमा दया, न्याय र धार्मिकताको व्यवहार गर्नुहुन्छ। किनभने यिनै कुरामा म प्रसन्न हुन्छु,’ परमप्रभु भन्नुहुन्छ'” (यर्मिया ९:२३-२४)।

यसकारण तपाईंलाई हाम्रो सन्देश यही हो: आफ्नो ज्ञानमा, आफ्नो बलमा, आफ्नो धनमा घमन्ड नगर्नुहोस्। तर तपाईंले एकमात्र सत्य र जिउँदो परमेश्वरलाई चिन्ने विषयमा घमन्ड गर्न सक्नुपर्छ। के उहँको विषयमा तपाईंसित पक्का ज्ञान छ? के तपाईं उहाँको अपार प्रेम र दयाको भागीदार हुनुभएको छ? के तपाईं उहाँको डर मान्नुहुन्छ? के तपाईंको जीवन उहाँको सामु ग्रहणयोग्य छ? के तपाईंले प्रमेश्वरलाई खुशी पार्न जान्नुभएको छ? तपाईंको साँचो उन्नति यिनै कुरामा भर पर्छ।

“समय पूरा भएको छ, र परमेश्वरको राज्य नजिकै आएको छ, पश्चात्ताप गर र सुसमाचारमा विश्वास गर” (मर्कूस १:१५)।

अब समय धेरै छैन, चाँडै हामी सबैजानले परमेश्वरका सामु आ-आफ्नो जीवनको लेखा दिनुपर्नेछ। यसकारण प्रभु येशूको शुभ-सन्देशलाई कान थापेर सुन्नुहोस् भन्दै हामी तपाईंलाई प्रेमपूर्वक आग्रह गर्दछौं। परमेश्वरको सामु तपाईंको जीवन कसरी ग्रहणयोग्य हुन सक्छ, सो उहाँले तपाईंलाई प्रस्टै बताउनुहुन्छ। आफ्ना सबै पाप र अधर्महरूको बारेमा पछुताउनुहोस् र सम्पूर्ण मन साँचो परमेश्वरतिर फर्काउनुहोस्, उहाँको सामु आफ्ना पाप मानिलिनुहोस्। आफ्नो पापको बारेमा कायल भएको, पश्चात्तापी मानिसलाई परमेश्वरले इन्कार गर्नुहुन्न। यसैले उहाँका सामु आफैंलाई नम्र पार्नुहोस्।

“किनभने परमेश्वरले संसारलाई यस्तो प्रेम गर्नुभयो कि उहाँले आफ्नो एकमात्र जन्माइएको पुत्रलाई दिनुभयो – उहाँमाथि विश्वास गर्ने कोही पनि नष्ट नहोस् तर उसले अनन्त जीवन पाओस्” (यूहन्ना ३:१६)।

प्रभु येशूको नाममा पापको क्षमा छ। उहाँमाथि भरोसा राख्‍ने कोही पनि शर्ममा पर्नेछैन। परमेश्वरले हामीलाई यति धेरै प्रेम गर्नुहुन्छ, यसैले उहाँले आफ्नो एकमात्र पुत्र प्रभु येशूलाई यस संसारमा पठाउनुभयो। क्रूसमा मरेर प्रभु येशूले हाम्रो सट्टामा पापको सजाय भोग्नुभयो। हामी सबका पापहरूका निम्ति उहाँले आफ्नो बहुमूल्य रगत बहाउनुभयो। यसरी उहाँ तपाईं र मेरो निम्ति निर्दोष र निष्कलङ्क पापबलि हुनुभयो। परमेश्वरको वचनले के भन्दछ भणे उहाँमाथि विश्वास गर्ने कोही पनि नाश हुनेछैन, तर उसले अनन्त जीवन पाउँछ। यसकारण येशूमाथि विश्वास गर्नुहोस् र उहाँलाई नै तपाईंको जीवनको जग बनाउनुहोस्। तब तपाईंले साँचओ गरी उन्नति गर्नुहुनेछ।

“सारा संसार प्राप्‍त गरे तापनि मानिसले आफ्नो आत्माचाहिँ गुमायो भने त्यसलाई के फाइदा भयो?” (मत्ती १६:२६)

संसारका थोकको पछि लागेर तपाईं किन आफ्नो अमूल्य आत्मा गुमाउनुहुन्छ? यसमा तपाईंलाई कुनै लाभ छैन। प्रभु येशू जिउँदो प्रभु हुनुहुन्छ। मरेको तेस्रो दिनमा उहाँ फेरि जीवित हुनुभयो र चालीस दिनसम्म आफ्ना चेलाहरूकहाँ देखा पर्नुभयो। धेरै अचूक प्रमाणहरू दिएर प्रभु येशूले आफूलाई जीवित देखाउनुभयो, त्यसपछि उहाँ स्वर्ग चढी परमेश्वरको दाहिने हातपट्टि सिंहासनमा बस्नुभयो। विश्वाससाथ उहाँकहाँ आई शरण लिने हरेकको निम्ति उहाँ दयालु प्रभु र मुक्तिदाता हुनुहुन्छ। यसकारण येशूको नाम पुकार्नुहोस् र तपाईंको जीवन उहाँको हातमा सुम्पनुहोस्। प्रभु येशूको सत्य वचन आफ्नो हृदयमा राखेर उहाँलाई पछ्याउनुहोस्। तब तपाईंको भविष्य उज्यालो बन्नेछ।